Głosy grupy tworzą wrażenie wspólnoty, zanim film pokaże jej groźne oblicze.
Jaką piosenkę śpiewają młode kobiety
Piosenka kojarzona z młodymi kobietami z grupy Mansona figuruje pod tytułem I’ll Never Say Never to Always, a jej autorem jest Charles Manson. Często określa się ją także jako Always Is Always Forever. W filmie Pewnego razu... w Hollywood słychać ją, gdy młode kobiety śpiewają podczas marszu ulicą, związanego z poszukiwaniem jedzenia wśród odpadków. Nie należy automatycznie zakładać, że towarzyszy ona w tle całej wizyty na ranczu Spahna.
Istotna jest różnica między wykonaniem w obrębie sceny a nagraniem dodanym z zewnątrz. Tutaj głosy należą do osób, które widzimy. Śpiew jest częścią wspólnej aktywności i pozwala rozpoznać grupę jako niewielką, przemieszczającą się wspólnotę. To nie po prostu piosenka z płyty, której montaż używa, by z dystansu opisać pewnych ludzi.
Autorstwo dostarcza niepokojącej informacji, ale film nie zatrzymuje się, by wyjaśnić ją za pomocą planszy. Kto zna piosenkę, może rozpoznać bezpośredni związek z Mansonem; kto jej nie zna, najpierw słyszy melodię o łagodnym brzmieniu. Możliwe są oba odbiory. Natychmiastowy efekt zależy bardziej od relacji między tymi głosami a codziennym otoczeniem niż od encyklopedycznej wiedzy o pochodzeniu utworu.
Słodycz głosów i tożsamość grupy
Wspólny śpiew zmienia marginalne zajęcie w gest przynależności. Młode kobiety poruszają się w zgraniu, które nie wymaga wyraźnych poleceń. Powtarzalność i prostota melodii wzmacniają wrażenie swojskości. Widz może dostrzec wspólne życie, zwyczaje i repertuar, które istniały, zanim pojawił się którykolwiek z protagonistów.
Wrażenie niewinności nie jest wiarygodnym opisem wewnętrznych relacji w grupie. Film wykorzystuje tę powierzchowność, by zbudować różnicę między pozorami a wiedzą. Widzowie znający kontekst historyczny słyszą coś łagodnego, a jednocześnie spodziewają się przemocy, której jeszcze nie ma w kadrze. Groźba nie wymaga, by piosenka przybrała konwencjonalnie złowrogi ton.
Dlatego nieprecyzyjne jest określanie każdego dźwięku związanego ze wspólnotą mianem psychodelicznego folku. Taka etykieta może przywoływać pewien krajobraz kulturowy, ale nie zastępuje identyfikacji utworu ani nie wyjaśnia sposobu jego wykonania. W tym przypadku liczą się wspólny śpiew i jego obecność w akcji. Nie należy dopisywać gitary, nagrania studyjnego ani konkretnego efektu psychodelicznego, jeśli nie słychać ich w scenie.
Ulica i ranczo mają odmienną oprawę dźwiękową
Wizyta na ranczu buduje niepokój za pomocą innych środków: pauz, napiętych rozmów, spojrzeń i trudności z dotarciem do George’a Spahna. Sprowadzenie całej tej sekwencji do nieprzerwanego ciągu słodkich harmonii zatarłoby jej rzeczywistą konstrukcję. Początkowy śpiew może pozostać w pamięci, ale sam w sobie nie wyjaśnia każdej późniejszej chwili związanej z wyznawcami Mansona.
Ścieżka dźwiękowa filmu Pewnego razu... w Hollywood obejmuje również piosenki radiowe, muzykę z innych filmów i występy w ramach opowieści. Śpiew młodych kobiet zajmuje w tym zestawie szczególne miejsce. Jego znaczenie polega na pokazaniu, jak wspólnota rozpoznaje siebie za pomocą głosu, podczas gdy widz interpretuje tę samą swojskość przez pryzmat innej wiedzy.
Scena nie musi długo przytaczać tekstu piosenki, byśmy zrozumieli ten kontrast. Wystarczy zestawienie wspólnego wykonania z kontekstem, w którym ono się pojawia. Ta oszczędność sprawia, że łagodność staje się jeszcze bardziej niepokojąca: to, co można by usłyszeć jako spontaniczny wyraz bliskości, należy również do grupy zorganizowanej wokół autorytetu, który film w znacznej mierze pozostawia poza kadrem.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
