Stroje Sharon Tate: biel, czerń i żółć w ruchu

Stroje Sharon Tate łączą badania biograficzne z decyzjami fikcyjnymi. Białą minispódniczkę i czarny sweter z wizyty w kinie należy odróżnić od żółtego zestawu z przyjęcia w rezydencji Playboya.

Dwa zestawy, które warto odróżnić

Podczas wizyty Sharon Tate w kinie widzimy połączenie białej minispódniczki, czarnego golfa i białych kozaków. Spódnica w tej sekwencji nie jest żółta. Żółty kolor pojawia się w innym charakterystycznym zestawie, który Sharon ma na sobie podczas przyjęcia w rezydencji Playboya. Rozróżnienie tych dwóch stylizacji pozwala dostrzec, jak film ukazuje Sharon w różnych sytuacjach, nie sprowadzając całej jej garderoby do jednego promocyjnego wizerunku.

Arianne Phillips wyjaśniła, że inspiracją dla czarno-białego zestawu były fotografie Tate. Projektantka współpracowała także z Debrą Tate, siostrą aktorki, i mogła poznać jej ubrania oraz rodzinne pamiątki i materiały. Te badania zapewniają konkretną podstawę, ale nie oznaczają, że każda scena jest dokładną rekonstrukcją historycznego dnia. Kostiumy czerpią z dokumentów, by stworzyć filmowy wizerunek w sytuacjach zaaranżowanych przez Tarantino.

Kontrast między ciemnym swetrem a jasnymi elementami stroju sprawia, że sylwetka Sharon jest dobrze widoczna, gdy spaceruje po Westwood. Strój łączy stosunkowo zabudowaną górę z lekkością minispódniczki. Kozaki optycznie wydłużają nogi i osadzają całość w rozpoznawalnej modzie lat sześćdziesiątych. Ubrania nadają spacerowi własną energię, zanim bohaterka wejdzie na salę.

Scena, w której Sharon ogląda film The Wrecking Crew później zmienia sposób, w jaki odbieramy te ubrania. Kiedy Sharon siada i układa się wygodnie, osoba publiczna staje się widzką, która cieszy się reakcjami innych. Strój pozostaje rozpoznawalny, ale ciało nosi go z większą intymnością. Film podkreśla tę zmianę postawy: aktorka może oglądać własną pracę, nie przybierając nieustannie pozy na potrzeby towarzyskiej prezentacji.

Żółty strój na przyjęcie i pamięć o Ossiem Clarku

Żółty zestaw z przyjęcia to wybrany do filmu element garderoby vintage marki Ossie Clark. Phillips podkreśliła, że nie należał on do Sharon Tate. To istotne rozróżnienie: projektant był jednym z punktów odniesienia dla stylu aktorki, ale nie należy przypisywać konkretnej rzeczy do jej garderoby tylko po to, by wzmocnić wrażenie autentyczności. Wybór łączy historyczne powiązania z dopasowaniem do sylwetki Margot Robbie.

Na przyjęcie Sharon przychodzi w długim płaszczu inspirowanym płaszczem ze skóry pytona, który nosiła Tate. Na potrzeby filmu wykonano jego replikę z materiału imitującego skórę. Płaszcz i strój pod spodem tworzą widoczną przemianę, gdy Sharon go zdejmuje. Dłuższa, otulająca warstwa wierzchnia ustępuje miejsca świetlistej sylwetce, która może swobodnie tańczyć w przestrzeni przyjęcia.

Żółty kolor pełni tu inną funkcję niż czerń i biel podczas spaceru. W scenie zbiorowej, w której dużą rolę odgrywają muzyka i taniec, wnosi ciepło i otwartość. Nie trzeba przypisywać mu uniwersalnego znaczenia. Jego efekt zależy od oświetlenia, osób otaczających Sharon oraz sposobu, w jaki Robbie porusza się wśród nich.

Ubrania pomagają też ukazać bohaterkę jako osobę, która czerpie radość z życia. Film zatrzymuje się na jej tańcu, ciekawości i relacjach, podczas gdy historyczna wiedza widza może rzucać cień zagrożenia na te obrazy. Kostiumy nie usuwają tego napięcia, ale pomagają nadać Sharon teraźniejszość na ekranie. Żółty strój należy do konkretnego przyjęcia, zanim stanie się wspomnieniem związanym z losem prawdziwej osoby.

Badanie życia prawdziwej osoby i tworzenie postaci

Relacja między prawdziwą Sharon Tate a jej ekranowym wizerunkiem wymaga ostrożności, bo fotografie celebrytki mogą sprawiać wrażenie, że wystarczą, by ją poznać. Ubrania dostarczają informacji o gustach, proporcjach i kontekstach, ale nie oddają całej osobowości. Phillips i Robbie wykorzystują te punkty odniesienia, tworząc własną interpretację. Rezultat może przywoływać Tate, nie roszcząc sobie prawa do bezpośredniego dostępu do każdej jej myśli czy emocji.

Postać Sharon wyraża się w wielu scenach raczej poprzez ruchy i reakcje niż długie dialogi. Kostiumy pomagają odróżnić wyjście na miasto, taniec, odpoczynek i pracę. Ubranie wybrane na przyjęcie inaczej układa się na ciele niż to noszone podczas dnia spędzonego w mieście. Te różnice nadają codzienny wymiar osobie, która mogłaby zostać sprowadzona do nieruchomego, ikonicznego wizerunku.

Zdjęcia dopełniają tę kreację, pokazując światło na tkaninach, skórze i kolorach. Biel kozaków, czerń swetra i żółć zestawu nie są oderwane od wnętrz ani ulic. Film wpisuje je w pejzaż miasta pełnego jasnych powierzchni i głębokich cieni. Wspólna praca sprawia, że ubrania są widoczne, nie zamieniając każdego pojawienia się Sharon w samodzielny pokaz mody.

Kostium jako element tożsamości sprawdza się tu najlepiej, gdy zachowujemy rozróżnienie między inspiracją, rekonstrukcją a oryginalnym strojem z epoki. Zestaw Ossie Clarka znaleziono na potrzeby filmu, płaszcz odtworzono, a czarno-biała stylizacja nawiązywała do udokumentowanego wyglądu. Te decyzje zapewniają spójność, nie wymagając, by wszystko pochodziło z prawdziwej garderoby Tate. Dbałość o szczegóły pozwala docenić pracę Phillips, a zarazem ukazuje Sharon jako osobę, która w świecie fikcji porusza się, obserwuje i czerpie radość z życia.

Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po filmie Pewnego razu… w Hollywood.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino