W reklamie Red Apple Rick Dalton ponownie wciela się w wersję swojego publicznego wizerunku. Spot zaczyna się jak reklama z epoki, a kończy, ukazując rozdrażnienie aktora, gdy kończy się ujęcie.
Reklama w trakcie napisów końcowych
Reklama Red Apple pojawia się podczas napisów końcowych filmu Pewnego razu... w Hollywood. Rick Dalton promuje fikcyjną markę papierosów, wykorzystując skojarzenie z Jake’em Cahillem, głównym bohaterem Bounty Law. Spot rozwija świat filmu w formie czarno-białej reklamy. Po zakończeniu fabuły widz poznaje kolejny fragment wymyślonej kariery aktora, przedstawiony tak, jakby pochodził z archiwum telewizyjnego.
Umiejscowienie tej sekwencji ma znaczenie. Nie rozwija bezpośrednich konsekwencji sierpniowej nocy ani nie dodaje kolejnego spotkania sąsiadów. Powraca do zawodowego wizerunku Ricka i pozwala zakończyć film sceną odgrywania roli. Wcześniej film pokazał już wywiady, seriale, filmy i plakaty z nim związane. Reklama poszerza ten zestaw o zajęcie, w którym fikcyjna postać staje się narzędziem do sprzedaży produktu.
Rick przedstawia się jako aktor znany z konkretnej roli. Reklama wykorzystuje bliskość między osobą a telewizyjną tożsamością: widzowie mogą zaufać znajomej postaci kowboja i przenieść to zaufanie na polecany przez niego produkt. Spot łączy też tytoń z Dzikiego Zachodu ze współczesną konsumpcją za pomocą zmyślonej historii reklamowej. Ciągłość marki zostaje przedstawiona jako mała legenda reklamowa, odpowiednia dla firmy, która chce uchodzić za starą i godną zaufania.
Rzekome zalety produktu należą do przekazu tej fikcyjnej reklamy. Film pokazuje pewność, z jaką celebryta może recytować argumenty sprzedażowe, ale nie przedstawia rzeczywistej oceny tytoniu. Ton sceny staje się szczególnie wymowny, gdy ujęcie dobiega końca, a Rick wyraża zupełnie inną opinię o tym, co właśnie reklamował. Kontrast między obiema wypowiedziami stanowi komiczny zwrot akcji.
Profesjonalny uśmiech i prywatna irytacja
Podczas nagrania Rick kontroluje głos, postawę i tempo wypowiedzi, zwracając się do widzów. Musi sprawiać wrażenie, że papieros mu smakuje, i brzmieć tak, jakby wierzył we własne słowa. Występ jest krótszy niż odcinek serialu, ale wymaga wyraźnej przemiany. Aktor przekształca reklamowe polecenie w pokaz pewności siebie, korzystając ze środków, które widzowie już kojarzą z gwiazdą westernu.
Gdy nagranie dobiega końca, Rick zmienia nastawienie. Krzywi się na smak papierosa i protestuje przeciwko wykorzystanemu w reklamie zdjęciu. Humor wynika z tego, jak szybko porzuca publiczną uprzejmość. Spot pozwala zobaczyć w jednej sytuacji zarówno pracę, jak i niechęć: Rick wykonał reklamę, choć nie podoba mu się ani produkt, ani wizerunek, który wybrano, by go zaprezentować.
Jego zastrzeżenia do podwójnego podbródka na zdjęciu skupiają w sobie próżność spójną z tą postacią. Wizerunek reklamowy pozostaje nieruchomy, podczas gdy Rick może się poruszać, poprawiać lub próbować wywrzeć inne wrażenie. Zdjęcie utrwala jego wersję, którą uważa za niekorzystną. Protest jest drobny i komiczny, ale wiąże się z szerszym niepokojem o to, kto kontroluje twarz, z jaką aktor pokazuje się publiczności.
Sekwencja stanowi kolejną odsłonę kontrastu, który przewija się przez losy Ricka Daltona. Potrafi przekonująco zagrać, a kilka sekund później ujawnić niepewność, złość lub drażliwość. Reklama nie podważa jego zawodowych umiejętności. Właśnie dlatego, że udało mu się sprzedać pozory zadowolenia, jego późniejsza niechęć staje się zabawna. Widz obserwuje zmianę tonu i dostrzega wysiłek, który publiczny wizerunek skrywał podczas nagrania.
Powracająca marka w fikcyjnym świecie telewizji
Red Apple powraca w różnych filmach Tarantino. W tym przypadku reklama nadaje jej historię i głos marketingowy osadzony w 1969 roku. Znajomość marki jest dodatkowym ukłonem w stronę widzów, którzy ją rozpoznają, ale nie jest konieczna do zrozumienia sceny. Ktoś, kto spotyka ją po raz pierwszy, może śledzić reklamę i docenić jej finałowe przełamanie bez znajomości wcześniejszych wystąpień.
Spot pasuje także do obfitości reklam, dżingli i fragmentów programów telewizyjnych w filmie. Bohaterowie żyją w mieście, w którym obrazy reklamowe są częścią otoczenia. Reklama nie pojawia się wyłącznie jako zewnętrzna przerwa w opowieści; jest też jednym z zajęć Ricka i jednym ze sposobów, w jaki gwiazda wkracza w życie innych ludzi. Marka pozwala zamienić to zjawisko w konkretną scenę.
Forma fikcyjnego materiału archiwalnego pozostawia miejsce na twórczą dwuznaczność. Wiemy, że Rick i Bounty Law są wymyśleni, ale reklama wykorzystuje konwencje, które uwiarygodniają jej istnienie w odtworzonej przeszłości. Krótki czas trwania, czerń i biel oraz bezpośredni sposób prezentacji tworzą wyimaginowaną pamięć audiowizualną. Film wykorzystuje to wrażenie autentyczności, by poszerzyć zawodową biografię bohatera poza wydarzenia, które śledzimy przez trzy główne dni.
Finał pozostawia Ricka w znajomym, codziennym stanie niedoskonałości. Po opowieści, która połączyła przyjaźń, karierę i przemoc, wciąż może się zdenerwować z powodu nieudanego zdjęcia. Ostatni żart kieruje uwagę z powrotem na aktora, który pracuje, pozuje i ocenia samego siebie. Reklama Red Apple działa, bo zawiera te dwie odsłony: rzecznika, który potrafi podtrzymać reklamową fikcję, i człowieka, który po zakończeniu nagrania chce dyskutować o warunkach przedstawiania własnego wizerunku.
Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
