Hollywoodzkie szyldy: reklama filmowa w miejskim pejzażu

Szyldy w filmie „Pewnego razu... w Hollywood” reklamują filmy bohaterom pracującym w tej samej branży. Ich rozmiar i obecność na trasach sprawiają, że kino zdaje się wychodzić poza sale i rozprzestrzeniać po całym mieście.

Filmy ogląda się, zanim wejdzie się do kina

Ulice w filmie „Pewnego razu... w Hollywood” są pełne obrazów zapowiadających inne filmy. Podświetlany szyld, billboard czy plakat przy wejściu zapowiadają twarze, gatunki i emocje, zanim ktokolwiek kupi bilet. Reklama stanowi część otoczenia, w którym poruszają się Rick, Cliff i Sharon. Widz może rozpoznać niektóre tytuły, ale dostrzega też ich łączny efekt: rozrywka zajmuje znaczną część miejskiej przestrzeni.

„Słodka Charity”, musical Boba Fosse’a z 1969 roku, należy do tego wizualnego repertuaru. Jej obecność stanowi odrębny punkt odniesienia wobec westernów, które ukształtowały karierę Ricka. Reklamy pozwalają współistnieć różnym formom widowiska bez konieczności przerywania narracji, by je objaśniać. Musical, komedia czy film akcji mogą pojawić się na tej samej trasie i ukazywać różnorodność produkcji walczących o uwagę publiczności.

„Zabawna dziewczyna” przywołuje kolejny rozpoznawalny obraz ówczesnej kinematografii. Wizerunki i nazwiska gwiazd krążą po mieście w skali znacznie przekraczającej ludzkie rozmiary. Dla bohaterów ta reklama wiąże się z konkretnym zawodem; dla wielu innych mieszkańców jest po prostu częścią krajobrazu. Film łączy oba te spojrzenia: ludzie pracujący przy tworzeniu obrazów również muszą jeździć, parkować i przechodzić przez te same ulice, na których te obrazy są eksponowane.

Datowanie reklamy wymaga ostrożności. „C.C. and Company” to film z 1970 roku, choć należy do wizualnych odniesień rozpoznanych w filmie Tarantino. Nie może więc służyć jako dowód, że repertuar kinowy w lutym 1969 roku odtworzono z pełną dokładnością. Rekonstrukcja łączy badania historyczne z pamięcią filmową. Zauważenie pojedynczej nieścisłości pozwala docenić scenografię, nie traktując całego wystroju jako dosłownego zapisu kalendarza.

Język graficzny odtworzonego miasta

Reklama z epoki wykorzystuje środki odróżniające ją od wielu współczesnych kampanii: ilustrowane postacie, wyraziste kompozycje, duże nazwiska i kolory, które muszą być czytelne z daleka. Na billboardzie drobne szczegóły mogą zniknąć z pola widzenia osoby jadącej samochodem; twarz i sylwetka muszą zachować wyrazistość nawet przy krótkim spojrzeniu. Dlatego skala projektu jest równie ważna jak umieszczona na nim treść.

Malarski wygląd obrazu nie dowodzi, że wszystkie widoczne elementy wykonano tą samą techniką. Kompozycja może pochodzić z ilustrowanego oryginału, a później być rozpowszechniana w postaci reprodukcji. Warto odróżniać estetykę plakatu od metod wykorzystanych do przygotowania poszczególnych elementów na potrzeby zdjęć. Film pozwala analizować ich wygląd, ale nie upoważnia do przypisywania wszystkich billboardów jednemu malarzowi ani jednemu rzemieślniczemu sposobowi pracy.

Nie należy też mylić reklam umieszczonych w świecie przedstawionym z plakatem promocyjnym stworzonym na potrzeby filmu z 2019 roku. Pełnią one różne funkcje. Pierwsze uwiarygadniają ofertę kulturalną otaczającą bohaterów; drugi ma przedstawić dzieło Tarantino zewnętrznej publiczności. Oba mogą nawiązywać do ilustracji filmowej, ale należą do różnych momentów i są skierowane do różnych odbiorców w obiegu obrazów.

Fizyczne umiejscowienie dostarcza informacji, które umknęłyby przy oglądaniu samej reprodukcji. Plakat umieszczony wysoko na budynku wchodzi w relację z oknami, dachami, słupami i ruchem ulicznym. Podświetlany szyld wskazuje natomiast wejście i obiecuje doświadczenie dostępne z poziomu chodnika. Film wykorzystuje te różnice, by zbudować miasto, w którym kino jest zarazem odległym produktem, zamienionym w monumentalny obraz, i codzienną rozrywką, do której można wejść prosto z ulicy.

Oglądanie reklam w czasie, gdy bohaterowie jadą dalej

Podróże samochodem sprawiają, że obrazy pojawiają się na krótko. Kamera nie zawsze pokazuje każdy tytuł w osobnym, frontalnym ujęciu. Często reklama miga przy krawędzi kadru albo towarzyszy jadącemu pojazdowi. Dzięki temu nie każda z nich staje się samodzielną ekspozycją. Pejzaż zachowuje szczegóły, które można rozpoznać od razu lub odkryć przy kolejnym seansie — tak jak podczas przejazdu prawdziwą ulicą.

Zdjęcia do filmu „Pewnego razu... w Hollywood”Zdjęcia do filmu „Pewnego razu... w Hollywood” łączą plakaty i bohaterów w tym samym świetle. Zbyt nowa, płaska lub oderwana od otoczenia powierzchnia mogłaby zakłócić ciągłość przestrzeni. Kolor, cienie i odległość pomagają sprawić, że reklama wygląda, jakby była na swoim miejscu jeszcze przed rozpoczęciem sceny. Obraz komercyjny powinien przyciągać uwagę jak reklama, a zarazem naturalnie wpisywać się w miejsce, w którym go umieszczono.

Dla Ricka reklamowe miasto nieustannie przywodzi na myśl kariery innych ludzi. Jego własna twarz również pojawiała się na plakatach i ekranach, ale obawia się, że zainteresowanie nią osłabnie. Nie trzeba odczytywać każdej reklamy jako bezpośredniego komentarza na temat jego porażki. Wystarczy zauważyć, że żyje otoczony oznakami prężnie działającej branży. Fasady zapowiadają nowości, podczas gdy on próbuje znaleźć dla siebie miejsce w tym ruchu.

Sharon inaczej doświadcza widoczności, gdy zbliża się do kina, w którym wyświetlany jest film z jej udziałem. Reklama może poprowadzić ją ku wspólnemu przeżyciu z anonimowymi widzami. Droga z ulicy do sali łączy promocyjny wizerunek z ludzką reakcją, której żaden plakat nie może zagwarantować. Dzięki temu reklamowy pejzaż nabiera sensu: wielkie postacie coś obiecują, a za wejściem są ludzie, którzy decydują, czy ta obietnica ich rozśmieszy, wzruszy czy skłoni do dalszego oglądania.

Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po filmie „Pewnego razu... w Hollywood”.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino