Pussycat łączy ulice Los Angeles z ranczem Spahna. Jej spotkanie z Cliffem zaczyna się od swobodnej rozmowy, a kończy odsłonięciem pewnej granicy.
Często pojawia się na trasach Cliffa
Pussycat, grana przez Margaret Qualley, to młoda kobieta związana ze społecznością Mansona w filmie Pewnego razu... w Hollywood. Jej pojawienia się na ulicy poprzedzają podróż z Cliffem, więc spotkanie nie bierze się zupełnie znikąd. Powtarzające się kontakty budują poczucie znajomości: dla kaskadera przestaje być jedną z wielu nieznajomych i staje się kimś, kogo już widział.
Postać pełni rolę łącznika. Cliff przemierza Los Angeles ze względu na pracę i z przyzwyczajenia; ona krąży na jego obrzeżach, łapie okazje i przemieszcza się z innymi młodymi kobietami. Ich drogi się przecinają, choć żadne z nich nie wydaje się szukać niezwykłej przygody. Film wykorzystuje codzienny ruch miasta, by zbliżyć protagonistę do miejsca o zupełnie innym charakterze niż jasne, tętniące życiem ulice.
Nie należy automatycznie utożsamiać jej z konkretną postacią historyczną. Film wykorzystuje prawdziwe imiona, pseudonimy oraz postacie fikcyjne i łączące cechy różnych osób, w różnych proporcjach. Pussycat pełni rozpoznawalną funkcję dramatyczną w tej grupie, ale ustalenie jej biograficznego odpowiednika wymaga czegoś więcej niż podobieństwa wyglądu czy zachowania. Analiza jej jako postaci pozwala skupić się na tym, co robi, bez dopisywania jej nieukazanej historii osobistej.
Qualley buduje pierwsze wrażenie, łącząc bezpośredniość z pozorną poufałością. Rozmawia z Cliffem tak, jakby zaufanie można było zdobyć od razu. Ta szybko nawiązana zażyłość jest częścią uroku rozmowy, ale zapowiada też pewną cechę grupy: zaproszenie do wspólnoty, która zdaje się mieć własne zasady i oferować bliskość każdemu, kto je zaakceptuje.
Rozmowa w samochodzie i granice Cliffa
Podczas jazdy młoda kobieta próbuje go uwieść. Cliff pyta ją o wiek i odmawia seksu, jeśli nie ma pewności, której nie potrafi mu dać. Film pokazuje w ten sposób wyraźną granicę w rozmowie, która zdawała się przebiegać bez przeszkód. Nie trzeba robić z niego przez to bezwzględnego wzoru moralności; chodzi o konkretną decyzję podjętą w konkretnej sytuacji.
Ta interakcja pozwala zobaczyć, jak oboje negocjują kontrolę. Pussycat nadaje rozmowie ton i sugeruje fizyczną bliskość; Cliff trzyma ręce na kierownicy, decyduje, na ile się angażuje, i kieruje rozmowę na praktyczne sprawy. Żadne z nich nie kontroluje jej całkowicie. Pozorna swoboda skrywa nieustanne uzgadnianie oczekiwań, a o postaci wiele mówi jej reakcja, gdy nie otrzymuje spodziewanej odpowiedzi.
Dla Cliffa Boothacel podróży jest mu znany z zawodowego punktu widzenia. Zna ranczo z przeszłości, gdy służyło jako plan filmowy, więc nie wkracza na ślepo w całkowicie obce miejsce. Pussycat prowadzi go do nowej dla niego społeczności przez dobrze znaną mu okolicę. To nakładanie się dwóch perspektyw wyjaśnia, dlaczego zgadza się ją podwieźć, a później zaczyna nie ufać temu, co zastaje.
Samochód pozwala podtrzymać rozmowę, gdy zmienia się krajobraz. Scena przechodzi od otwartej, miejskiej towarzyskości do obietnicy odosobnionego miejsca. To przejście ma znaczenie przede wszystkim dla fabuły, a dopiero potem symboliczne: postać daje konkretny powód, dla którego Cliff dociera na ranczo. Bez jej prośby kaskader nie miałby równie bezpośredniego powodu, by zboczyć z trasy i odwiedzić posiadłość.
Gdy gościnność wymaga posłuszeństwa
Po przyjeździe Pussycat zdaje się witać go jak gościa. Powitanie staje się jednak napięte, gdy Cliff nalega, by sprawdzić, w jakim stanie jest George Spahn. Pytanie o właściciela wprowadza obowiązek, którego młoda kobieta się nie spodziewała. Przybysz przestaje przyjmować wersję grupy i domaga się, by samemu to zweryfikować. Okazuje się wtedy, na jakich warunkach opierało się początkowe zaufanie.
Wizyta na ranczu Spahna pozwala zobaczyć, jak zmienia się jej lojalność. Pussycat nie odwraca się od społeczności, by stanąć po stronie mężczyzny, którego właśnie poznała. Jej irytacja z powodu nieufności Cliffa pokazuje, że należy do systemu relacji silniejszego niż flirt podczas jazdy. Gościnność ma swoje granice: nie obejmuje podważania autorytetu osób, które tam mieszkają.
Dzięki tej przemianie postać nie jest jedynie młodą kobietą, która ma doprowadzić protagonistę do określonego miejsca. Jej reakcja ujawnia, że utożsamia się z grupą i czuje potrzebę jej obrony. Film nie wyjaśnia w pełni, jak znalazła się w tej sytuacji, ale pokazuje cenę przekroczenia granicy: Cliff przestaje być upragnionym towarzyszem, a staje się kimś, kto zagraża wspólnej opowieści podzielanej przez społeczność.
Historia rancza jako planu filmowego i jego wykorzystanie przez rodzinę Mansona stanowią kontekst tego napięcia. Pussycat reprezentuje codzienność tego miejsca, a Cliff przybywa z bagażem zawodowych wspomnień. Nie musi ujawniać żadnego sekretnego planu. Wystarczy, że pozornie swobodne zaproszenie przestaje takie być, gdy gość zadaje niewygodne pytanie. Początkowa sympatia i późniejsza wrogość tworzą więc dwie spójne strony jej roli w tej scenie, połączone przynależnością, której nigdy nie podaje w wątpliwość.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
