Usunięty materiał przedłuża wizytę Charlesa Mansona na Cielo Drive. Jego rozmówcą jest Paul Barabuta, grany przez Danny’ego Stronga. Scena wydłuża czas, który spędzamy, obserwując postać graną przez Damona Herrimana.
Paul Barabuta, nie Paul Revere
Usunięta rozmowa z filmu „Pewnego razu… w Hollywood” łączy Charlesa Mansona granego przez Damona Herrimana z Paulem Barabutą, w którego wciela się Danny Strong. Nie chodzi o spotkanie z Paulem Revere’em, muzykiem z zespołu Paul Revere & The Raiders. Zbieżność imion oraz obecność zespołu w filmie mogą sprzyjać pomyłce, ale rozmówca pełni w scenie inną funkcję: jest właścicielem domu, do którego Manson zwraca się podczas poszukiwań Terry’ego Melchera.
Materiał rozszerza wizytę, która w skrócie pojawia się w wersji kinowej. Manson przyjeżdża na Cielo Drive i pyta o osoby, które już tam nie mieszkają. Rozszerzona scena podąża za nim aż do domku gościnnego i pozwala wysłuchać dłuższej rozmowy. Jej zwieńczeniem jest ujęcie, w którym Manson nawiązuje wizualny kontakt z Cliffem Boothem pracującym na dachu domu Ricka. Ta ciągłość przestrzenna należy do fikcji stworzonej przez Tarantino.
Nakręconych dialogów nie należy przedstawiać jako historycznego zapisu potwierdzonej rozmowy. W scenie pojawiają się nazwiska i miejsca związane z prawdziwymi wydarzeniami, ale zostały one wplecione w opowieść, której bohaterami są Rick i Cliff — dwie fikcyjne postacie. Uwzględnienie tego pozwala analizować grę aktorską, nie traktując jej jako dokumentalnego dowodu na dokładne słowa wypowiedziane przez Mansona podczas prawdziwej wizyty.
Co zyskuje kreacja Herrimana
W wywiadzie z 2026 roku Damon Herriman wyjaśnił, że scena w domku gościnnym została wykorzystana podczas jego przesłuchania, a później trafiła do materiałów dodatkowych. Zwrócił też uwagę na różnicę w tonie między tą kreacją a Mansonem, którego zagrał w serialu „Mindhunter” jako więźnia. Spostrzeżenie aktora pomaga zrozumieć, że w wersji Tarantino są chwile komicznego skrępowania, a nie tylko groźba, którą widzowie kojarzą z nazwiskiem tej postaci.
Rozmowa pokazuje zwyczajną frustrację: Manson szuka kontaktu, ale nie otrzymuje odpowiedzi, na którą liczy. Odmowa podważa wizerunek autorytetu, jaki może mieć w oczach swoich naśladowców. Poza tym kręgiem musi pytać, czekać i godzić się na ograniczenia narzucone przez innych. Dzięki temu zabiegowi scena ukazuje go jako uciążliwego człowieka, a nie wszechmocną postać zdolną zapanować nad każdym miejscem, do którego przybywa.
Z kolei krótka obecność Mansona w wersji kinowej wywołuje inny efekt. Ograniczając czas ekranowy tej postaci, film sprawia, że duża część poczucia zagrożenia wynika z wcześniejszej wiedzy widzów. Usunięty materiał dodaje zachowanie, głos i konkretną interakcję. Oba rozwiązania inaczej rozkładają akcenty: w jednym pojawienie się Mansona jest nagłym wtargnięciem, w drugim możemy przyjrzeć się temu, jak próbuje odnaleźć się w sytuacji towarzyskiej.
Dodatkowa scena zmienia proporcje wizyty
Wizualny kontakt z Cliffem łączy historyczną postać gościa z jednym z fikcyjnych protagonistów. Nie dowodzi, że łączyła ich wcześniej jakaś relacja, ani sam w sobie nie potwierdza, że Cliff rozumie, jak ważna jest osoba, którą ma przed sobą. To spojrzenie tworzy bliskość, której widz może nadać znaczenie dzięki temu, co wie. Różnica między wiedzą widza a wiedzą postaci jest jednym z narzędzi wykorzystanych w tej sekwencji.
Osobny seans pozwala docenić kreację aktorską bez zakładania, że pominięcie sceny w wersji kinowej świadczy o jej niskiej jakości. Scena może dobrze funkcjonować samodzielnie, a zarazem nadmiernie zwiększać znaczenie postaci w całym filmie. Tutaj przedłużenie wizyty poświęca Mansonowi więcej uwagi, niż przewidziano w wersji kinowej. Można analizować ten efekt, ale nie należy przypisywać reżyserowi konkretnego powodu usunięcia sceny, jeśli nie potwierdził go w wypowiedzi.
Sceny tej nie należy też utożsamiać z rozszerzeniami powieści „Pewnego razu… w Hollywood”. Materiał dodatkowy zachowuje formę występu audiowizualnego, a książka opowiada historię za pomocą tekstu. Porównując je, trzeba pamiętać o odrębności obu wersji i nie łączyć ich tak, jakby wszystkie te elementy składały się na zmontowany już tajny film. Potwierdzone fakty są bardziej konkretne: istnieje nakręcone rozszerzenie wizyty, rozmówcą Mansona jest Barabuta, a spotkanie pozwala zobaczyć stronę kreacji Herrimana, którą pominięto w pierwotnym montażu.
Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po filmie „Pewnego razu… w Hollywood”.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
