Włoski etap kariery Ricka podsumowuje okres pracy, którego się obawiał, a który ostatecznie przyniósł mu filmy, zarobki i żonę. Tytuły należą do fikcyjnej filmografii bohatera, choć pojawiają się w niej prawdziwi reżyserzy i aktorzy.
Podróż, którą Rick początkowo uważa za porażkę
Propozycja wyjazdu do Włoch trafia do Ricka jako szansa na dalsze granie głównych ról. Marvin Schwarz wyjaśnia mu, że gościnne role złoczyńców w telewizji mogą nadszarpnąć bohaterski wizerunek, jaki zachował po Bounty Law. Rick przyjmuje tę alternatywę z uprzedzeniem: uważa włoski western za coś gorszego od świata zawodowego, do którego chciał należeć.
Cliff postrzega tę szansę z innej perspektywy. Dla kogoś, kto od dawna nie ma stałej pracy jako kaskader, wyjazd, by zagrać główną rolę w filmach, nie wydaje się wyrokiem. Ta różnica pokazuje, że Rick nie ocenia ofert wyłącznie pod kątem zarobków czy ciągłości zatrudnienia. Porównuje każdą z nich z wyobrażeniem o prestiżu, przez co trudno mu dostrzec, co wciąż jest w jego zasięgu.
Późniejszy montaż skraca europejskie miesiące za pomocą narracji, plakatów i fragmentów filmów. Dzięki temu ten etap staje się zmianą sytuacji, a nie drugą, rozwiniętą przygodą. Widzimy wystarczająco dużo, by zrozumieć, że Rick pracował i przystosował się do nowych warunków, ale nie poznajemy pełnej fabuły każdej produkcji.
Fikcyjne tytuły nawiązują do prawdziwych nazwisk
Pierwszym filmem jest Nebraska Jim, przypisywany w fikcyjnej opowieści Sergiowi Corbucciemu. Reżyser istniał naprawdę, ale Rick Dalton nie znalazł się w jego prawdziwej filmografii. Tytuł nawiązuje do konwencji i nazewnictwa europejskiego westernu; to podobieństwo nie sprawia jednak, że film z Rickiem w roli głównej można odnaleźć jako autentyczne, niezależne dzieło.
Drugi film to Kill Me Quick, Ringo, Said the Gringo. Narracja łączy go z Josephem Cottenem i Calvinem Jacksonem Padgetem, pseudonimem Giorgia Ferroniego. Efekt wynika z połączenia osobliwego brzmienia tytułu z rozpoznawalnymi nazwiskami. Fikcyjne napisy początkowe wydają się wiarygodne, bo wpisują się w prawdziwe praktyki koprodukcji, międzynarodowej dystrybucji i używania pseudonimów.
Trzeci film, Red Blood, Red Skin, przedstawiono jako włosko-hiszpańską koprodukcję z Tellym Savalasem, w reżyserii Joaquína Romera Marchenta. Zarówno reżyser, jak i aktor należą do prawdziwej historii kina; udział Ricka jest częścią opowieści Tarantina. Nie należy traktować tego zestawienia jak informacji historycznej ani uzupełniać fabuły szczegółami, których montaż nie pokazuje.
Czwarty film to Operazione Dyn-O-Mite!, przygodowa opowieść szpiegowska przypisywana Antoniowi Margheritiemu. Rozszerza ona podróż poza western i pokazuje, że Rick może pracować także przy innym rodzaju europejskiego kina popularnego. Fragment sceny akcji przypomina, że Cliff pracuje jako kaskader, a kariera gwiazdora wymaga fizycznej pracy wykonywanej przez innych.
Plakaty stanowią wizualny dowód tych wyimaginowanych ról. Ich projekty zmieniają słowne podsumowanie w filmografię, która wygląda tak, jakby filmy naprawdę trafiły do kin, choć ich tytuły należą do fikcyjnego świata Ricka.
Przystosowanie się nie rozwiązuje kwestii przyszłości
Opowieść pokazuje, że Rick nie czuje się swobodnie z europejskimi metodami, takimi jak wielojęzyczna realizacja i postsynchronizacja. Jego reakcja uwydatnia trudność w zaakceptowaniu odmiennych od znanych mu zasad. Nie należy jednak traktować jej jako ostatecznej oceny całej włoskiej produkcji filmowej. Widz może dostrzec jego opór, a zarazem docenić wyobraźnię przemysłową, która umożliwiła stosowanie tych metod.
Nawiązanie do Sergia Corbucciego wpisuje ten etap w kontekst fascynacji Tarantina kinem gatunkowym. Rick może początkowo lekceważyć to, co film celebruje za pomocą plakatów i fragmentów. Ta różnica między gustem bohatera a upodobaniami autora tworzy komizm: rzekomy upadek Ricka wprowadza go w nurt, który kinomani mogą uznawać za wartościowy.
Ta reinterpretacja spaghetti westernu wiąże się także z zawodową tożsamością Ricka. W Bounty Lawjego nazwisko kojarzyło się z amerykańskim bohaterem telewizyjnym. Włochy oferują mu nowe wizerunki i rynki, na których może nadal grać główne role. Możliwość zmiany wizerunku nie wymaga wymazania przeszłości, lecz wykorzystania jej w nowy sposób.
Podróż zmienia relację z Cliffem ponieważ obaj spędzają razem ostatni długi okres pracy. To doświadczenie umacnia ich więź i przygotowuje grunt pod moment, w którym nie będą już mogli utrzymywać się w ten sam sposób. Montaż pokazuje częściowe zwycięstwo zawodowe, w którym od początku kryje się możliwość rozstania.
Rick wraca także jako mąż Franceski Capucci. Nowy związek pokazuje, że pobyt we Włoszech wpłynął na jego życie poza planem filmowym. Powrót oznacza cztery filmy, pieniądze i partnerkę, ale nie daje pewności co do jego przyszłości w Los Angeles. Bohater musi zdecydować, jak wykorzystać to, co zdobył, na rynku, który wciąż się zmienia.
Włoski etap koryguje jego początkowe spojrzenie. To, co nazywał porażką, przyniosło mu pracę, naukę i przyjemność, choć wiązało się także z kosztami i ograniczeniami. Rick Dalton nie wraca jako światowa gwiazda z dnia na dzień; wraca z bogatszym dorobkiem, niż był gotów zaakceptować. Połączenie fikcyjnych tytułów z prawdziwymi twórcami sprawia, że ta możliwość wydaje się konkretna, nie myląc jej przy tym z biografią historyczną.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
