Zanim Rick Dalton zaczął martwić się o swoją przyszłość, był Jake’em Cahillem. Fragmenty Bounty Law pozwalają dostrzec autorytet dawnej gwiazdy telewizyjnej i zrozumieć, dlaczego Rickowi tak trudno porzucić tę tożsamość.
Fikcyjny serial o rozpoznawalnej tradycji
Bounty Law to fikcyjny serial, w którym Rick Dalton gra główną rolę w filmie Pewnego razu... w Hollywood. Jego postać, Jake Cahill, należy do świata telewizyjnych westernów z krótkimi odcinkami i łatwo rozpoznawalnymi bohaterami. Fragmenty nakręcono tak, by wyglądały na część ramówki, którą widzowie z tamtej epoki mogliby kojarzyć, ale nie pochodzą z zapomnianego, historycznego serialu, który Tarantino odtworzył w całości.
Serial Wanted: Dead or Alive pomaga osadzić Bounty Law w tej tradycji. W wywiadzie dla Deadline z 2020 roku Tarantino wymienił go obok The Rifleman i Tales of Wells Fargo wśród programów, które oglądał, by wczuć się w konwencję Bounty Law. Interesowała go zwarta dramaturgia krótkich odcinków. Można więc mówić o grupie inspiracji, nie sprowadzając fikcyjnego serialu do wiernej kopii jednego konkretnego dzieła.
Jake Cahill stanowi dla Ricka Daltonastabilną zawodową tożsamość. Imię postaci, kostium i sposób, w jaki stawia czoła innym, mogły powracać co tydzień i stawać się widzom bliskie. Telewizja wprowadzała tę twarz do domów. Sukces przynosił rozpoznawalność, ale utrudniał też widzom wyobrażenie sobie aktora poza rolą, do której przywykli.
Początkowa rozmowa Ricka i Cliffa ukazuje ten mechanizm z zewnątrz. Materiały promocyjne przedstawiają gwiazdę i jej dublera, a zarazem pozwalają dostrzec pracę, która stoi za pozornie samowystarczalną postacią. Cahill może się wydawać zdolny samodzielnie wyjść z każdej opresji, bo za jego wizerunkiem kryje się konkretna współpraca. Serial przynosi sławę jednemu, a pracę obu.
Czarno-biały obraz nadaje kształt zawodowej przeszłości
Różnica wizualna pozwala rozpoznać Bounty Law jako obraz wpisany w inny obraz. Czarno-biała konwencja oddziela serial od codziennych przestrzeni roku 1969 i przywołuje wcześniejszy etap kariery. Ten zabieg nie oznacza, że wszystko, co nakręcono w ten sposób, jest bardziej autentyczne. Pomaga widzowi odróżnić telewizyjną fikcję od życia głównego bohatera.
Fragmenty uwiarygodniają też zawodową przeszłość, która mogłaby zostać jedynie opisana w dialogach. Czym innym jest usłyszeć, że Rick był sławny, a czym innym zobaczyć próbkę roli, którą grał. Film pozwala zrozumieć, dlaczego wciąż ma wielbicieli i dlaczego sam nadal mierzy swoje szanse miarą tamtego sukcesu. Dawny autorytet ma widzialną postać, a nie tylko wartość sentymentalną.
Ekonomia telewizyjnego westernu sprzyja czytelnym gestom. Wejścia na scenę, konfrontacje i słowne riposty szybko pokazują, kto narzuca swoją obecność. Jake Cahill musi być rozpoznawalny w krótkim czasie. Taka wyrazistość może działać, ale później stać się klatką, gdy aktor chce pokazać szerszy repertuar. To, co utrwala publiczny wizerunek, zarazem zawęża oczekiwania wobec niego.
Kontrast z rolą Ricka w serialu Lancer nie wymaga umniejszania jednemu serialowi, by docenić drugi. W Lancer aktor musi stworzyć postać, która nie cieszy się wcześniejszym autorytetem Cahilla. Dołącza do cudzego serialu i musi znaleźć sposób, by się w nim wyróżnić, przestrzegając jego reguł. Zmienia się zarówno jego pozycja w obsadzie, jak i pewność siebie.
Popularność nie gwarantuje stabilnej kariery
Rozmowa z Marvinem Schwarzem sprawia, że telewizyjna przeszłość staje się kwestią strategii. Rola główna zapewnia nazwisko, które można wykorzystać, ale kolejne propozycje mogą zmienić sposób, w jaki to nazwisko jest odbierane. Film ukazuje niepokój człowieka, który wciąż jest rozpoznawalny, a zarazem podejrzewa, że branża wykorzystuje go, by wypromować jego następców.
Występy w The F.B.I. pozwalają dokładniej przyjrzeć się tej sytuacji. Rick może zagrać w odcinku, który jemu i Cliffowi sprawia przyjemność, gdy oglądają go w telewizji, a jednocześnie nadal martwić się o całą swoją karierę. Satysfakcja z jednej sceny nie niweluje różnicy między rolą gościnną a występowaniem w roli głównej. Oba uczucia mogą towarzyszyć im tego samego wieczoru przed telewizorem.
Możliwość zagrania głównej roli w włoskich filmach na nowo stawia pytanie o relację między prestiżem a pozycją w centrum uwagi. Rick boi się oddalić od znanego sobie rynku, choć oferta znów daje mu miejsce na szczycie afisza. Bounty Law pozostaje punktem odniesienia dla tego, co Rick uważa za swoją należną pozycję. Przyjęcie propozycji z innego obszaru kinematografii wymaga uznania, że ciągłość kariery może przybrać formę inną, niż sobie wyobrażał.
Fikcyjny serial nie przedstawia kompletnej filmografii aktora ani nie pozwala odtworzyć całych sezonów na podstawie kilku fragmentów. Jego rolą jest przywołanie kariery, która zaczęła się przed wydarzeniami z filmu. Widz dowiaduje się dość, by zrozumieć, za czym tęskni Rick, jakie ma atuty i dlaczego nowy angaż może wydawać mu się degradacją, mimo że dowodzi, iż wciąż ma pracę.
Jake Cahill nadal żyje w pamięci tych, którzy go oglądali. Rick zaś musi każdego ranka wstawać i odpowiadać na propozycje, które nie mają nic wspólnego z tym wspomnieniem. Bounty Law skupia w sobie różnicę między powtarzalnym wizerunkiem a człowiekiem, który się starzeje. Gwiazda musi zachować wartość swojej przeszłości, nie wymagając, by teraźniejszość ograniczała się do jej odtwarzania.
Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.
Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino
