Czy Cliff Booth zabił żonę? Różnice między filmem a powieścią

Film pozostawia śmierć Billie Booth niewyjaśnioną. Późniejsza powieść przynosi odpowiedź, której nie należy mylić z tym, co pokazuje wersja z 2019 roku.

Odpowiedź zależy od wersji

W filmie Pewnego razu... w Hollywood nie widzimy, jak Cliff Booth zabija żonę. Podejrzenia pojawiają się w rozmowach i krótkiej scenie z przeszłości, która urywa się przed finałem. Powieść napisana przez Tarantino i opublikowana w 2021 roku potwierdza, że Cliff ją zabił. Ta różnica pozwala precyzyjnie odpowiedzieć na pytanie: film pozostawia sprawę niejednoznaczną, a książka rozwija ten epizod i stwierdza, że Cliff jest za niego odpowiedzialny.

Billie Booth gra Rebecca Gayheart. Nie jest nią Rumer Willis, która pojawia się w filmie jako Joanna Pettet. To rozróżnienie jest ważne, ponieważ żona pojawia się na ekranie bardzo krótko i łatwo pomylić ją z inną osobą z obsady. Postać pełni konkretną funkcję w historii Cliffa, ale nie ma własnego wątku porównywalnego z wątkami głównych bohaterów.

Informacje z książki mogą wzbogacić późniejszy odbiór filmu, nie zmieniają jednak zasadniczo obrazów pokazanych w 2019 roku. Widz, który obejrzał tylko film, wie mniej niż czytelnik powieści. Uznanie obu doświadczeń za identyczne pomija istotną decyzję narracyjną: Tarantino postanowił pokazać na ekranie moment poprzedzający czyn, a pominąć to, co rozwiałoby wątpliwości.

Powieść Pewnego razu... w Hollywood rozwija wiele wątków ze świata bohaterów. W tym przypadku dopowiedzenie wpływa bezpośrednio na moralną ocenę Cliffa. Nie trzeba przytaczać wszystkich szczegółów literackiego fragmentu, by dostrzec jego konsekwencje: niepewność obecna w filmie zmienia się tam w opisany fakt. Warto pamiętać o tym rozróżnieniu, rozważając, czy film ujawnia, sugeruje, czy potwierdza morderstwo.

Broń, kołysanie łodzi i cięcie

Scena rozgrywa się na łodzi, na której znajdują się małżonkowie. Billie mówi wrogo, a Cliff siedzi z kuszą do połowu podwodnego. Ułożenie broni i ruch łodzi budują bezpośrednie oczekiwanie. Widz rozumie, że może dojść do śmierci, ale montaż przerywa scenę, zanim zobaczy decydujący czyn i jego konsekwencje.

Brak rozwiązania nie oznacza braku poszlak. Kompozycja zestawia konflikt małżeński z narzędziem, które może wyrządzić krzywdę. Nie stanowi też pełnego dowodu zamiaru. Właśnie dlatego scena budzi niepokój: dostarcza dość powodów do podejrzeń, a jednocześnie odbiera informacje, które pozwoliłyby rozstrzygnąć, czy był to wypadek, czy celowy atak.

Wstawka należy do gry wspomnień i retrospekcji, charakterystycznej dla nielinearnej narracji Tarantino. Nie przypomina akt policyjnych ani wyczerpującej rekonstrukcji sądowej. To fragment wybrany z większej całości. Jego zwięzłość zmusza widza do zestawienia go z tym, co mówią inni bohaterowie, oraz z reputacją, która towarzyszy Cliffowi w pracy.

Ton sceny dodatkowo utrudnia jej odbiór. Powściągliwa gra aktorska i szybkie cięcie mogą wywołać śmiech, ale treścią pozostaje możliwa śmierć w małżeństwie. Śmiech nie dowodzi niewinności ani nie sprawia, że Billie zasługuje na przemoc. Kontrast między formą a powagą sytuacji skłania do przyjrzenia się temu, jak film buduje sympatię do głównego bohatera, który już wcześniej zyskuje przychylność widza.

Reputacja, która wpływa na jego teraźniejszość

Ten epizod nie służy wyłącznie podsycaniu teorii widzów. W fabule podejrzenia ograniczają możliwości zawodowe Cliffa. Niektórzy nie chcą mieć go w pobliżu, a Rick musi go bronić, by spróbować załatwić mu pracę. Niepewność ma więc praktyczne konsekwencje, nawet bez pokazania wyroku: współpracownicy decydują, z kim chcą dzielić plan filmowy.

Rick ufa przyjacielowi i skłania się ku temu, by uznać oskarżenie za plotkę. To charakteryzuje Ricka, ale nie czyni z niego wszechwiedzącego narratora, który potwierdza, co się wydarzyło. Podobnie niechęć innych bohaterów pokazuje ich przekonanie, lecz sama w sobie nie zastępuje brakującej sceny. Film przedstawia sprzeczne opinie, by widz dostrzegł różnicę między osobistą lojalnością, reputacją a wiedzą.

Niejednoznaczność komplikuje portret Cliffa Bootha, bo współistnieje z jego cierpliwością, troską o Brandy i wsparciem, jakiego udziela aktorowi. Sympatyczne czyny nie sprawiają, że postać staje się całkowicie przejrzysta. Pytanie o Billie nie pozwala uznać jego uroku za gwarancję moralności, zwłaszcza że później Cliff ponownie pokazuje, jak skutecznie potrafi użyć przemocy.

Najbardziej rzetelna interpretacja zachowuje obie odpowiedzi, nie mieszając ich ze sobą. Film celowo pozostawia podejrzenia nierozstrzygnięte i pozwala dyskutować o tym, jak wpływają na nasz stosunek do Cliffa. Powieść potwierdza, co się wydarzyło, i kieruje dyskusję ku sprzecznościom postaci odpowiedzialnej za tę śmierć. Większa wiedza nie wymaga zapomnienia, jak skonstruowano tajemnicę: pozwala dostrzec, że każda wersja skłania odbiorców do innego rodzaju oceny. Literacka odpowiedź rozstrzyga, co się wydarzyło, ale nie usuwa trudności z całościową oceną bohatera.

Wróć do przewodnika po filmie Pewnego razu... w Hollywood.

Zobacz wszystkie artykuły w Pewnego razu… w Hollywood: postacie, miasto i kino