Wypadek Umy Thurman na planie „Kill Bill”: co wiadomo

Do wypadku doszło podczas sceny jazdy samochodem, a nie podczas fikcyjnej walki. Odtworzenie jego przebiegu wymaga odróżnienia dostępnych nagrań od relacji dotyczących decyzji podjętych przed wypadkiem i po nim.

Scena jazdy samochodem i prawdziwy wypadek

Uma Thurman uległa wypadkowi samochodowemu podczas zdjęć do filmu Kill Bill w Meksyku. Scena miała przedstawiać Beatrix jadącą na spotkanie z Billem. W lutym 2018 roku upubliczniono nagranie z planu, na którym widać, jak samochód zjeżdża z wyznaczonego toru i uderza w drzewo. Uderzenie było częścią prawdziwej produkcji, a nie działaniem, które należy przypisywać postaci.

To rozróżnienie jest ważne, ponieważ film przedstawia liczne uderzenia, upadki i rany jako element stylizowanego świata akcji. Istnienie tej fikcji nie oznacza, że obrażenia członków obsady były zaplanowanym efektem dramatycznym. Nagranie wypadku dokumentuje utratę kontroli podczas ujęcia i natychmiastową reakcję ekipy, ale samo w sobie nie przedstawia wszystkich rozmów, które doprowadziły do jego realizacji.

W wywiadzie opublikowanym w 2018 roku Thurman powiedziała dziennikowi The New York Times, że miała wątpliwości co do bezpieczeństwa samochodu i nie chciała nim jechać. Opisała również obrażenia i fizyczne następstwa zderzenia. Te stwierdzenia należy przypisywać jej relacji. Nagranie uderzenia pozwala potwierdzić, że doszło do wypadku, ale nie zastępuje dokumentacji medycznej ani oględzin technicznych pojazdu.

Co Thurman i Tarantino powiedzieli w 2018 roku

W odpowiedzi udzielonej serwisowi Deadline Quentin Tarantino przyznał, że przekonał Thurman do wykonania ujęcia, i wyraził żal z powodu tej decyzji. Wyjaśnił, że wcześniej sprawdził trasę, ale ujęcie kręcono w przeciwnym kierunku i pojawiły się warunki drogowe, których nie ocenił w ten sam sposób. Jest to relacja reżysera o jego wcześniejszej ocenie sytuacji, a nie niezależna rekonstrukcja ekspercka.

Nie należy zacierać różnicy między tymi perspektywami stwierdzeniem, że samochód był bezpieczny albo że wypadek był nieunikniony. Thurman podkreślała, że nie chciała prowadzić i że zaufała ekipie. Tarantino wyjaśnił, dlaczego uznał, że może to zrobić. To zaufanie pomaga zrozumieć, jak poważny był kryzys, o którym aktorka opowiedziała później.

Publikując nagranie, Thurman odróżniła zaniedbania, które jej zdaniem doprowadziły do wypadku, od zamiaru wyrządzenia jej krzywdy. Podziękowała też Tarantino za udostępnienie nagrania. To zastrzeżenie nie pozwala podsumować jej stanowiska jako oskarżenia, że reżyser chciał, by miała wypadek. Uznanie tego faktu nie unieważnia jej krytyki decyzji o realizacji ujęcia.

Dostępność nagrania była kolejnym elementem sporu. Thurman twierdziła, że przez lata nie mogła go uzyskać na warunkach, których potrzebowała, i krytykowała działania osób odpowiedzialnych za produkcję. Są to zarzuty przedstawione w jej publicznej relacji i nie należy automatycznie traktować ich jako ustaleń sądu. Spór o późniejsze postępowanie z materiałem jest czymś innym niż widoczne na nagraniu zderzenie.

Oddzielenie faktów od przypisywanych twierdzeń pozwala uniknąć dwóch przeciwstawnych uproszczeń: sprowadzenia wszystkiego do nieporozumienia bez konsekwencji albo przedstawiania każdego podejrzenia jako udowodnionej przyczyny. Wypadek, publikacja nagrania i publiczne wypowiedzi można potwierdzić. Ustalenie szczegółów odpowiedzialności technicznej wymaga czegoś więcej niż interpretacji gotowej sekwencji.

Dlaczego nie należy mylić wypadku z akcją filmową

W fabule jazda samochodem ukazuje Beatrix zmierzającą na spotkanie, do którego dąży przez całą historię. Podczas zdjęć realizacja tego obrazu wymagała samochodu, drogi i prawdziwej aktorki. Efekt narracyjny ujęcia nie pozwala wywnioskować, jak oceniono związane z nim ryzyko. Scena, która widzowi może wydawać się prosta, może wymagać decyzji produkcyjnych niewidocznych na ekranie.

Z tego powodu nie należy też przypisywać wypadku całej ekipie kaskaderskiej ani konkretnemu koordynatorowi tylko dlatego, że ogólnie pracował przy filmie. Praca kaskaderów wiąże się z obowiązkami zależnymi od konkretnej sceny i osób, które brały w niej udział. Obecność nazwiska w napisach końcowych nie dowodzi, że dana osoba reżyserowała lub zatwierdziła konkretne ujęcie jazdy samochodem.

Ten spór pokazuje konkretną różnicę między zaufaniem artystycznym a oceną zagrożeń fizycznych. Zgoda na wymagającą rolę lub powtarzanie ujęcia nie oznacza, że aktorka dysponuje pełnymi informacjami o samochodzie i trasie. Analiza bezpieczeństwa i zaufania na planie powinna uwzględniać tę różnicę, nie sprowadzając chęci uzyskania określonego obrazu do wystarczającego wyjaśnienia ryzyka.

Ten epizod jest częścią zawodowej historii współpracy Umy Thurman z Tarantino, ale sam w sobie nie podsumowuje całej ich współpracy. W przypadku tego ujęcia należy zachować udokumentowaną kolejność wydarzeń: zastrzeżenia wyrażone przez aktorkę według jej relacji, decyzja o prowadzeniu, wypadek, a następnie spór o dostęp do nagrań. Każde dodatkowe twierdzenie dotyczące konkretnych usterek mechanicznych lub odpowiedzialności prawnej wymaga osobnych dowodów.

Wróć do przewodnika po „Kill Bill”.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach