Warren Beatty jako Bill: postać, którą Tarantino wyobrażał sobie przed Carradine’em

Tarantino napisał pierwszą wersję Billa z myślą o Warrenie Beattym. Ostatecznie obsadzono jednak kogoś innego: David Carradine wniósł do roli skojarzenia z odmiennym światem wyobrażeń.

Projekt postaci Billa związany z Warrenem Beattym

Quentin Tarantino wyjaśniał, że myślał o Warrenie Beattym jako odtwórcy roli Billa i że wczesny etap pisania scenariusza był związany z tym aktorem. Nazwisko Beatty’ego nie pojawia się więc wyłącznie na liście plotek castingowych. Sam reżyser odróżniał tę pierwotną koncepcję postaci od Billa, którego ostatecznie zagrał David Carradine.

Wspominając tę wersję, Tarantino porównał Billa do postaci ze świata Jamesa Bonda, pomyślanej jako czarny charakter. To porównanie przywodzi na myśl elegancję, autorytet i bardziej wyrafinowaną formę władzy. Nie oznacza, że Bill był dosłownie brytyjskim agentem ani że powstał alternatywny film z Beattym, który później trafił do archiwum.

Kluczowe jest rozróżnienie między pisaniem roli z myślą o kimś a nakręceniem filmu z jego udziałem. Rola może zawierać rytm wypowiedzi, cechy wyglądu czy możliwości aktorskie przewidziane dla gwiazdy, zanim zapadnie ostateczna decyzja o obsadzie. Gdy zmienia się aktor, tekst może zachować funkcję dramatyczną, a zmienić sposób jej wyrażenia. Taka ewolucja nie musi oznaczać, że istnieją dwie kompletne i porównywalne wersje każdej sceny.

W przypadku Billa jego miejsce w historii pozostaje czytelne: to mężczyzna, którego relacja z Beatrix stanowi źródło głównego konfliktu i wyznacza cel, do którego prowadzi jej droga. Zmienia się natomiast osoba, która ma przekazać tę mieszankę bliskości, władzy i zagrożenia. Wybór aktora wpływa na odbiór roli, nawet jeśli jej funkcja fabularna pozostaje taka sama.

Beatty przedstawił własne wyjaśnienie w wywiadzie z 2016 roku dla podcastu Happy Sad Confused: nie chciał spędzać długiego czasu w Chinach, z dala od dzieci. Wspomniał też, że zaproponował Carradine’a, i wyraził uznanie dla Tarantino. To przypisywana mu relacja o osobistej decyzji, która mówi więcej niż domniemany spór artystyczny. Obawa przed długim wyjazdem nie oznacza, że odmawiał grania brutalnych postaci ani że źle oceniał ukończony film.

Co wnosi obecność Davida Carradine’a

Carradine pojawia się w Kill Bill z publicznym wizerunkiem związanym z filmami i telewizją o sztukach walki. Dzięki jego obecności Bill wydaje się częścią tego świata, bez konieczności objaśniania wszystkiego w dialogach. Tarantino może odwoływać się do pamięci widzów, ale postać musi też działać dla tych, którzy nie znają kariery aktora.

W ukończonym filmie niski głos, długie pauzy i sposób obserwowania sprawiają, że zwykła domowa rozmowa staje się sytuacją pełną napięcia. Władza Billa nie polega na nieustannym demonstrowaniu luksusu ani potęgi wielkiej organizacji. Może przejawiać się w relacji z jedną osobą i wiedzy, jaką Bill o niej posiada.

Flet, opowieści o mistrzach i wątek nauki sztuk walki należą do wersji postaci, którą widzimy na ekranie. Można dostrzec ich związek z wyborem Carradine’a, nie twierdząc jednak, że każdy z tych szczegółów dodano dopiero po jego zaangażowaniu. Aby przypisać konkretną zmianę do określonego etapu pisania, należałoby porównać zidentyfikowane dokumenty.

Różnica nie powinna też przeradzać się w rywalizację między aktorami. Nie istnieje pełna kreacja Beatty’ego, która pozwalałaby ocenić, jak zagrałby każdą pauzę czy scenę. Można opisywać koncepcję, którą pamiętał Tarantino, ale nie należy traktować jako faktu oceny występu, do którego nie doszło. Wyobrażone porównania należą do sfery możliwości.

Jak odróżnić wcześniejszy pomysł na obsadę od spekulacji

Opowieści o zmianie aktora często łączą wypowiedzi z różnych okresów. Jedne skupiają się na wymaganiach związanych z realizacją filmu, inne — na tym, jak kształtował się Bill. Jeśli źródło nie wskazuje jednoznacznie takiego wniosku, nie należy sprowadzać tych informacji do kłótni, artystycznej odmowy ani jednej osobistej przyczyny.

Nieprecyzyjne jest również stwierdzenie, że ostateczna postać Billa to po prostu wersja wymyślona dla Beatty’ego, zagrana przez kogoś innego. Na filmową kreację składają się zmiany w scenariuszu, próby, fizyczna obecność aktora, głos i montaż. Nawet jeśli słowa pozostają te same, aktor może zmienić ich rytm i wydźwięk. Pierwotny projekt pomaga zrozumieć proces, ale nie zastępuje istniejącego filmu.

Porównanie z Bondem pozwala zadać przydatne pytanie: w jaki sposób ujawnia się autorytet antagonisty? W jednej koncepcji można go sobie wyobrazić jako efekt elegancji i panowania nad rozległym światem; w ukończonym filmie często przejawia się w zdolności Billa do kształtowania intymnej sytuacji. To interpretacja różnicy między tymi ujęciami, a nie opis potwierdzonych, nieopublikowanych scen.

Przypadek Beatty’ego pokazuje ostatecznie, że obsada współtworzy postać, a nie tylko zajmuje przypisane jej miejsce. Potwierdzone informacje ograniczają się do pierwotnej koncepcji związanej z Beattym oraz ostatecznego wyboru Carradine’a. Dokładny kształt alternatywnego filmu Kill Bill musi pozostać niewiadomą, dopóki nie pojawią się materiały, które pozwolą go ustalić.

Wróć do przewodnika po Kill Bill.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach