Apple Blossom pojawia się w opowieści długo po dacie wydania utworu i poza zasięgiem jakiegokolwiek odtwarzacza. Jej wejście buduje krótką nić porozumienia z Daisy, gdy przemoc właśnie zostawiła ślad na jej twarzy.
Jaka piosenka rozbrzmiewa i w którym momencie się pojawia
Apple Blossom to utwór zespołu The White Stripes, wydany na De Stijl, drugim albumie grupy, który ukazał się w 2000 roku. Nienawistna ósemka wykorzystuje to nagranie jako muzykę dodaną do historii rozgrywającej się po wojnie secesyjnej. Osoby rozpoznające zespół z pewnością zauważą tę różnicę czasową, ale scena nie pokazuje żadnego niemożliwego do umieszczenia w epoce urządzenia w dyliżansie: piosenki słucha publiczność w ramach ścieżki dźwiękowej, a nie podróżni z nagrania.
Utwór pojawia się w konkretnym momencie rozmowy Johna Rutha, Daisy Domergue i Marquisa Warrena. Ruth uderza Daisy, a jej twarz zaczyna krwawić. Więźniarka posyła Warrenowi spojrzenie i drwiący gest, gdy piosenka wprowadza niezręczną lekkość. Opisanie jej jako muzyki w tle zwykłej rozmowy pomija związek z ciosem i reakcją Daisy. Wybór utworu wpływa na to, jak mamy spojrzeć na kobietę, która właśnie doświadczyła przemocy.
Utwór nie zastępuje całej sekwencji dialogowej ani nie zmienia podróży w samodzielny montaż muzyczny. To krótka interwencja w przestrzeni wypełnionej rozmową i czujnością. Dyliżans zmusza bohaterów do przebywania blisko siebie: nie mogą odwrócić się od twarzy drugiej osoby ani łatwo przerwać wymiany zdań. Piosenka wykorzystuje tę bliskość, nadając szczególną wagę reakcji, która mogłaby zginąć w dialogu.
Album z muzyką z filmu pozwala odnaleźć Apple Blossom wśród kompozycji Morriconego i fragmentów dialogów. To, że utwory znalazły się razem na płycie, nie oznacza, że wszystkie mają to samo pochodzenie. Nagranie The White Stripes istniało już wcześniej; jego filmowe znaczenie wynika z decyzji o umieszczeniu go w tej sytuacji. Montaż sprawia, że przez chwilę piosenka spoza produkcji zdaje się komentować to, co właśnie się wydarzyło.
Lekkość muzyki w kontraście z poranioną twarzą
Piosenka ma stosunkowo przejrzysty wokal i akompaniament, które wyróżniają się na tle złowrogiej gęstości innych partii ścieżki dźwiękowej. Ta cecha nie łagodzi ciosu. Wytwarza dystans między tym, co widzimy, a sposobem, w jaki muzyka zdaje się na to reagować. Widz może poczuć rozbawienie, dyskomfort albo jedno i drugie naraz. Scena nie wymusza jednej, niezmiennej reakcji na Daisy.
Obecny w utworze motyw pocieszenia i troski staje się w tym kontekście szczególnie niejednoznaczny. Daisy otaczają mężczyźni, którzy traktują ją jak niebezpieczny towar, więźniarkę albo problem. Wprowadzenie piosenki, która zdaje się interesować czyimś cierpieniem, otwiera możliwość bliskości, której nie gwarantują widoczne relacje. Taka interpretacja wynika z kontrastu; nie dowodzi, że Tarantino przypisał każdemu gestowi dokładne znaczenie konkretnego wersu.
Reakcja Leigh sprawia, że postać nie sprowadza się do bezradnej ofiary. Jej gest skierowany do Warrena zachowuje zuchwałość i prowokacyjny charakter, nawet po ciosie. Muzyka towarzyszy tej energii, nie ujawniając jeszcze, jak daleko sięgają jej związki z zespołem. W tym samym ujęciu Daisy może być zabawna i groźna, bezbronna i agresywna. Piosenka pomaga utrzymać tę mieszankę, zamiast rozstrzygać ją jednoznacznym sygnałem emocjonalnym.
Warren również współtworzy ten efekt. Daisy nie zachowuje się wyłącznie z myślą o Ruthie: szuka reakcji nowo przybyłego i zamienia spojrzenie w drobną rozgrywkę między nimi trojgiem. Bliskość kamery i zamknięta przestrzeń nadają tej wymianie znaczenie. Publiczność obserwuje osobę, która odpowiada na upokorzenie kolejnym gestem, choć porywacz nadal ma nad nią fizyczną przewagę. Piosenka nadaje temu gestowi czas i wyrazistość, niezależne od tego, czy Daisy wygrywa rozmowę.
Anachronizm, który należy do opowieści
Rok 2000 sam w sobie nie stanowi błędu historycznego. Muzyka spoza przedstawionego świata może pochodzić z dowolnej epoki; liczy się to, jak łączy się z obrazem. Tutaj współczesne brzmienie ujawnia ingerencję filmowego narratora. Film nie próbuje wmówić widzom, że Apple Blossom to piosenka znana podróżnym. Pozwala odbiorcom dostrzec, jak późniejsza wrażliwość muzyczna komentuje scenę z XIX wieku.
To odróżnia jej funkcję od utworu wykonywanego przez bohatera. Gdyby ktoś śpiewał w dyliżansie, pozostali mogliby mu przerwać albo rozpoznać piosenkę. W przypadku Apple Blossom nie ma takiego ciągu zdarzeń. Efekt powstaje na styku obrazu, nagrania i widza. Dlatego nie warto wyjaśniać zachowania Daisy tak, jakby usłyszała piosenkę i postanowiła poruszać się w jej rytm: to skojarzenie wynika z inscenizacji.
W ramach ścieżki dźwiękowej i doboru muzyki do filmu Nienawistna ósemka, ten utwór wprowadza inną fakturę niż nieustanne zagrożenie obecne w muzyce Morriconego. Nie musi z nim konkurować długością ani złożonością instrumentacji. Jego siła polega na tym, że na krótko zmienia emocjonalny dystans wobec postaci. Piosenka pozwala przyjrzeć się Daisy z uwagą, którą jej oprawca próbuje brutalnie kontrolować.
Niejednoznaczność tej chwili pozostaje także po wybrzmieniu utworu. Muzyka nie potwierdza niewinności Daisy, nie usprawiedliwia Rutha ani nie czyni z Warrena jej obrońcy. Kształtuje reakcję publiczności na poranioną, pełną wyzwania twarz. Ta ograniczona interwencja wyjaśnia, dlaczego krótki utwór może zapadać w pamięć: skupia w sobie niepokojący ton sceny w dyliżansie, nie streszczając całej historii ani nie zapowiadając wszystkiego, co wydarzy się później w pasmanterii.
Wróć do przewodnika po filmie Nienawistna ósemka.
Zobacz wszystkie artykuły w Nienawistna ósemka: intryga i nieufność pod śniegiem
