W nagraniu uczestniczyła Czech National Symphony Orchestra. Prawidłowe wskazanie zespołu i oddzielenie praskich sesji od prezentacji w Abbey Road pozwala uporządkować historię ścieżki dźwiękowej.
Orkiestra ma konkretną nazwę
Muzykę do filmu „Nienawistna ósemka” nagrano w Pradze z udziałem Czech National Symphony Orchestra, czyli Czeskiej Narodowej Orkiestry Symfonicznej. Nazywanie jej po prostu Orkiestrą Symfoniczną w Pradze może prowadzić do pomylenia jej z innymi zespołami z tego miasta. W relacji z nagrania nazwa wykonawcy to kluczowy element opisu, a nie szczegół, który można dowolnie zmieniać.
Ówczesne relacje Radia Prague wskazują, że sesje odbyły się w lipcu 2015 roku, a także odnotowują udział Ennia Morricone i planowaną obecność Quentina Tarantino. W materiałach samej orkiestry zachował się również zapis o współpracy z nimi. Te informacje pozwalają umiejscowić nagranie w czasie, bez wymyślania szczegółowej relacji z godzinami, kolejnymi ujęciami i rozmowami, których nie udokumentowano.
Morricone współpracował już wcześniej z tym zespołem. Ta wcześniejsza relacja pomaga zrozumieć wybór jako kontynuację zawodowej współpracy, choć nie pozwala odtworzyć prywatnych powodów każdej decyzji. Orkiestra przyzwyczajona do jego dyrygowania mogła zmierzyć się z wymagającym językiem muzycznym w ramach konkretnego harmonogramu produkcji. Znajomość sposobu pracy jest bardziej użytecznym faktem niż wyobrażanie sobie spontanicznego spotkania obcych sobie osób.
Komponowanie, dyrygowanie i decydowanie o montażu to różne zadania
Obecność kompozytora przed muzykami łączy pisanie muzyki z jej wykonaniem, ale nie eliminuje pozostałych etapów powstawania ścieżki dźwiękowej. Partytura musi zostać zrealizowana i nagrana, a następnie nagranie trafia do filmu, gdzie współbrzmi z dialogami i efektami dźwiękowymi. Muzyka słyszana na albumie i ta, która towarzyszy poszczególnym scenom, nie są automatycznie tym samym doświadczeniem słuchowym.
Tarantino uczestniczył w projekcie jako reżyser filmu, a nie autor orkiestracji. Jego obecność w tym procesie pozwala mówić o bezpośredniej współpracy, ale nie uzasadnia przypisywania mu konkretnych wskazówek technicznych, których nie odnotowało żadne źródło. Podobnie fakt, że Morricone dyrygował nagraniem, nie oznacza, że samodzielnie zdecydował o każdym momencie wejścia i zejścia muzyki w ostatecznym montażu.
Partytura do filmu „Nienawistna ósemka” łączy nową tożsamość muzyczną z wcześniejszymi materiałami wykorzystanymi w filmie. Dlatego nie każdą muzykę przypisaną Morricone należy wiązać z sesjami w Pradze. Utwory pochodzące z filmu „Coś” mają własną, wcześniejszą historię. Rzetelna relacja powinna rozróżniać nowe nagranie, wybór z katalogu oraz ewentualne późniejsze wykonania koncertowe.
Rezultatu nie można też opisywać jako automatycznego naśladowania westernów Sergia Leone. Morricone wyjaśniał, że nie chciał powtarzać tamtego języka muzycznego w tym filmie. Współpraca zaowocowała innym dziełem, zdominowanym przez podejrzliwość i relacje między postaciami zamkniętymi w jednej przestrzeni. Pomaga to zrozumieć, dlaczego muzyka nie ogranicza się do efektownych gestów przygody na tle zaśnieżonego krajobrazu.
Ówczesne relacje wspominają również, że zespół musiał pogodzić nagranie z zobowiązaniami koncertowymi. Ta informacja osadza pracę w realiach zawodowej działalności, w której harmonogramy nakładają się na siebie. Nie trzeba robić z tego opowieści o kryzysie czy improwizacji: pokazuje to, że sesja była częścią zorganizowanej współpracy.
Praga i Abbey Road to nie ta sama sesja
W grudniu 2015 roku odbyła się prezentacja i nagranie w Abbey Road, podczas których Morricone dyrygował tą samą orkiestrą w obecności Tarantino i członków obsady. Materiały zespołu dokumentują to spotkanie oraz jego związek z nagraniem na płycie winylowej. Nie należy przenosić tego londyńskiego obrazu do lipca ani przedstawiać Abbey Road jako miejsca, w którym nagrano całą ścieżkę dźwiękową.
To rozróżnienie jest szczególnie przydatne, ponieważ materiały promocyjne mogą krążyć szerzej niż zapisy z początkowego etapu pracy. Film przedstawiający reżysera obserwującego muzyków pokazuje atrakcyjną i łatwą do zapamiętania scenę. Bez kontekstu może ona wyprzeć z pamięci wcześniejsze sesje. Oddzielenie dat i miejsc pozwala uniknąć relacji, w której prawdziwe wydarzenia przedstawiono w niewłaściwej kolejności.
Album Decca, wydany w grudniu 2015 roku, stanowi kolejny etap. Tytuły i wersje utworów składają się na doświadczenie słuchowe obejmujące muzykę i fragmenty dialogów. Na podstawie wydania nie można ustalić, ile nagrano ujęć ani jaka część sesji nie została wykorzystana. To wybrany i opublikowany materiał, a nie pełny zapis procesu.
Dostępne informacje nie potwierdzają też wykazu mikrofonów, dokładnego składu zespołu na poszczególne dni ani opisu ustawień miksu. Dodawanie takich szczegółów przez analogię do innych nagrań stwarzałoby fałszywe wrażenie dostępu do studia. Relacja może być konkretna bez wchodzenia w nieudokumentowane szczegóły inżynierii dźwięku: wystarczy wskazać uczestników, miejsce, okres oraz związek między poszczególnymi etapami.
Praga to moment, w którym zapisana muzyka zyskuje wykonanie przeznaczone do filmu. Abbey Road przedłuża tę współpracę w wymiarze publicznym, a album udostępnia ją poza salą kinową. Rozróżnienie tych trzech poziomów pozwala docenić pracę Morricone i Tarantino bez mylenia procesu twórczego, prezentacji promocyjnej i ostatecznej formy, w jakiej publiczność poznaje jego efekty.
Wróć do przewodnika po filmie „Nienawistna ósemka”.
Zobacz wszystkie artykuły w Nienawistna ósemka: intryga i nieufność pod śniegiem
