Zakończenie filmu Reservoir Dogs stawia naprzeciw siebie mężczyzn, którzy nie zgadzają się już co do przebiegu wydarzeń. Joe Cabot oskarża Orange’a o to, że jest policjantem, a White zamierza go bronić. Eddie staje w obronie ojca. Każdy kieruje się inną lojalnością, podczas gdy pieniądze z napadu tracą znaczenie dla tych, którzy wciąż mierzą do siebie w magazynie.
Scena składa się z dwóch momentów przemocy przedzielonych rozmową. Pierwsza wymiana ognia powala mężczyzn, którzy stali; później White może jeszcze podejść do Orange’a i go wysłuchać. Pomylenie tych dwóch momentów utrudnia zrozumienie, kto ginie, czego dowiaduje się White i dlaczego ostatni strzał zmienia znaczenie jego ochronnego gestu.
Część akcji rozgrywa się poza kadrem. Kamera pozostaje blisko White’a i Orange’a, a dźwięk informuje o ruchach na zewnątrz i przybyciu policji. Aby odtworzyć finał, warto zachować to rozróżnienie: głosy i strzały dostarczają informacji, choć nie pokazują każdego uczestnika ani nie pozwalają śledzić wszystkich po starciu.
White przeżywa pierwszą strzelaninę w magazynie. Jego historia kończy się później, gdy Orange wyznaje mu, że jest policjantem: White strzela do niego, a chwilę potem sam zostaje trafiony przez policję. Wątpliwości dotyczące Eddiego odnoszą się do wcześniejszej wymiany ognia, której przebieg jest mniej jasny niż początkowe rozstawienie i wymierzenie broni.
Broń i lojalność w magazynie
Joe kieruje broń w stronę Orange’a, który nadal leży ranny. White celuje w Joe, by powstrzymać go przed zabiciem Orange’a; Eddie celuje w White’a, żeby chronić ojca. To Orange jest przyczyną konfliktu, choć nie zajmuje jednego z trzech miejsc w stojącym naprzeciw siebie trójkącie. Taki układ pomaga rozpoznać meksykański pat bez sprowadzania go do sytuacji, w której każdy grozi dokładnie tej osobie, która grozi jemu.
Oskarżenie Joe’a potwierdza to, co widz już wie o tożsamości kreta. Joe nie przedstawia jednak nowego dowodu, który White mógłby ocenić. Wyraża przekonanie co do Orange’a i zamierza natychmiast działać. Rozpoznanie winnego i przekonanie człowieka, który go chroni, to dwie różne sprawy; scena podtrzymuje ten rozdźwięk, aż broń zastępuje dyskusję.
White opiekował się rannym i naraził dla niego własne bezpieczeństwo. Przyjęcie oskarżenia oznaczałoby przyznanie, że popełnił błąd, ufając mu. Obrona pana White’a staje się szczególnie niebezpieczna, bo traktuje on bliskie doświadczenia z Orange’em jako gwarancję jego niewinności. To, że widziało się czyjeś cierpienie, nie pozwala poznać wszystkich jego lojalności, ale White zachowuje się tak, jakby ta bliskość rozwiewała wszelkie wątpliwości.
Eddie dołącza do konfrontacji po tym, jak odrzuca wyjaśnienie Orange’a dotyczące śmierci Blonde’a. Wierność, jaką przypisuje przyjacielowi, waży dla niego więcej niż relacja rannego. Gdy White grozi Joe, interwencja Nice Guya Eddiego ma bezpośredni powód: obronę ojca. Jego broń sprawia, że każdy strzał White’a pociąga za sobą kolejne konsekwencje, ale nie otwiera drogi do rozbrojenia wszystkich.
W magazynie wszyscy widzą, kto komu grozi. Nikt nie musi szukać wroga: problem polega na tym, komu uwierzyć, gdy pozostali stoją na wyciągnięcie ręki. Ta bliskość sprawia, że nie da się oddzielić domniemanej kary dla Orange’a od reszty sytuacji. Aby do niego strzelić, Joe musi rzucić wyzwanie White’owi; żeby temu zapobiec, White grozi szefowi i naraża się na atak Eddiego.
Kto strzela do Eddiego i dlaczego Pink odchodzi
W scenariuszu Tarantino Joe strzela do Orange’a; White odpowiada strzałem w Joe’a; Eddie strzela do White’a, a ten trafia później Eddiego. Sekwencja precyzuje zamierzony przebieg akcji. Upadek Eddiego w filmie jest niejasny, bo następuje podczas bardzo szybkiej wymiany ognia i nie pokazuje równie wyraźnie trajektorii każdego strzału.
Przypisanie tej śmierci Pinkowi wymagałoby dodania interwencji, której scena nie pokazuje. Nie należy też wyciągać z niejasnego efektu wniosku, że w ukryciu był jeszcze jakiś strzelec. Scenariusz pomaga tu wyjaśnić zamierzony przebieg akcji, zachowując różnicę między zapisanym wskazaniem a konkretnym sposobem jego przedstawienia na ekranie.
Pink trzyma się z dala od starcia i wychodzi z diamentami, gdy pozostali padają. Jego zachowanie pozostaje praktyczne, podczas gdy towarzysze niszczą się nawzajem przez osobiste więzi. Wyjście z budynku rozpoczyna niepewność co do losu pana Pinka: wyjście z kadru ze zdobyczą nie dowodzi, że udało mu się uciec policji. Głosy dobiegające z zewnątrz nie oznaczają też kolejnej wymiany ognia między mężczyznami leżącymi na podłodze.
Wyznanie Orange’a i ostatni strzał White’a
Po strzelaninie White podchodzi do rannego i znów bierze go w ramiona. Ten gest potwierdza, że strzał Eddiego nie zabił go na miejscu. Orange burzy wtedy zaufanie, którego White właśnie bronił: przyznaje, że jest policjantem, i przeprasza. Widzowi wyznanie potwierdza znany już fakt; dla White’a przekreśla powód, dla którego sprzeciwił się Joe’owi.
Decyzję o wyznaniu można odczytać jako przejaw poczucia winy. Pan Orange wyjawia prawdę komuś, kto ryzykował dla niego życie, choć milcząc, mógłby nadal korzystać z jego ochrony. Film nie podaje wyjaśnienia, które rozstrzygałoby, jak wielką rolę odgrywają wyrzuty sumienia ani czego Orange oczekuje. Jego wyznanie można rozumieć jako odpowiedź na tę troskę, nie uznając go przy tym za jednoznaczną prośbę o śmierć.
Keith Uhlich i Matt Zoller Seitz dyskutowali właśnie o tej niejednoznaczności na łamach Slant 13 kwietnia 2007 roku. Uhlich opisał, jak zmienił się jego odbiór gestów Orange’a po ponownym obejrzeniu sceny; Seitz argumentował, że zakończenie dopuszcza kilka interpretacji. Ta krytyczna rozmowa pokazuje, dlaczego trzeba odróżniać sam akt oddania strzału od emocjonalnego znaczenia, jakie każdy widz przypisuje pożegnaniu.
White kieruje broń w stronę Orange’a. Słychać policyjne rozkazy, by ją odrzucił, potem pada jego strzał, a następnie seria, która wyrywa go z kadru. Dźwięk dopełnia akcję, podczas gdy obraz skupia uwagę na jego twarzy. Finał przedstawia White’a zabijającego Orange’a i ginącego z rąk policji; nie pokazuje osobnego ujęcia każdego strzelającego funkcjonariusza ani późniejszego rozpoznania ciał.
Chris Penn opisał kulisy upadku Eddiego; NME przytoczyło jego relację z magazynu Empire w 2017 roku. Według aktora efekt symulujący trafienie Harvey’ego Keitela uruchomił się, zanim ten wykonał zaplanowaną akcję. Keitel upadł, a efekt Penn’a również został odpalony. Penn opowiadał, że Tarantino postanowił zachować ten rezultat.
Ta anegdota rozróżnia dwie czynności, które w filmie wydają się jedną: postać naciska spust, a inna zostaje trafiona. Podczas kręcenia reakcję aktora i efekt krwi trzeba skoordynować, by widz powiązał je ze sobą. Brak synchronizacji może zaciemnić tę relację, nawet jeśli zamysł narracyjny pozostaje bez zmian.
Dlatego zatrzymanie obrazu pozwala przyjrzeć się gestowi, ale nie odtworzyć innej wersji sceny niż ta, która została zarejestrowana. Relacja wyjaśnia problem przedstawienia akcji; nie wprowadza dodatkowej postaci, która strzelałaby w świecie filmu.
Zobacz wszystkie artykuły w Reservoir Dogs: napad opowiedziany przez jego konsekwencje
