New Beverly nie powstało jako wizytówka Quentina Tarantino. Jego związek z kinem wyrasta z tradycji kina repertuarowego, w której Tarantino najpierw był widzem, potem wsparł je finansowo, a następnie zaczął układać repertuar.
Kino Shermana Torgana i przybycie Tarantino
Sherman Torgan rozpoczął repertuarowy rozdział historii New Beverly w 1978 roku. Przez dziesięciolecia prowadził program podwójnych seansów, dzięki któremu kino stało się miejscem spotkań miłośników filmu. Po jego śmierci w 2007 roku codzienną pracę kontynuował jego syn Michael. Ta historia poprzedza zaangażowanie Quentina Tarantino i jest niezbędna, by zrozumieć, co chciał on zachować.
Reportaż opublikowany w Vanity Fair w lutym 2010 roku opisywał wsparcie finansowe reżysera, udzielone w trudnym dla kina okresie, oraz zakup budynku w 2007 roku. Rozróżnienie między ochroną nieruchomości a kierowaniem całym repertuarem pozwala uniknąć sprowadzania kilkuletniego procesu do jednego gestu założycielskiego. Tarantino nie stworzył tożsamości tego miejsca od zera: zaangażował się w kulturę projekcji, którą znał już jako widz.
W październiku 2014 roku rozpoczął się etap bezpośredniej odpowiedzialności za repertuar. Zainaugurował go podwójny seans poświęcony Paulowi Mazursky’emu: Bob & Carol & Ted & Alice oraz Blume in Love. Ponowne otwarcie po remoncie zapowiedziano wówczas jako konkretne wydarzenie, a nie absolutny początek historii New Beverly. Przeszłość kina wciąż była częścią jego publicznego wizerunku.
Wybór Mazursky’ego pozwala też uniknąć uproszczeń. Sprowadzanie Tarantino wyłącznie do przemocy, filmów sztuk walki czy westernów pomija część jego aktywności jako widza. Jego repertuar może otworzyć komedia obyczajowa i opowieść o związkach uczuciowych. Charakter kina kształtują zarówno takie nieoczywiste wybory, jak i gatunki, z którymi najczęściej kojarzy się jego programistę.
Układanie repertuaru polega na zestawianiu filmów
Podwójny seans proponuje odczytanie filmów poprzez ich sąsiedztwo. Mogą je łączyć reżyser, aktor, temat albo mniej bezpośrednia relacja. Obejrzenie ich jeden po drugim sprawia, że drugi film zmienia świeże wspomnienie pierwszego. Właśnie to odróżnia układanie repertuaru od zwykłej listy dostępnych tytułów: liczy się ich zestawienie i wspólny czas przeznaczony na jego doświadczenie.
Historyczne przykłady pokazują różne kryteria doboru. W marcu 2011 roku w miesiącu przygotowanym przez Tarantino zestawiono Road Games z The Anderson Tapes. Nie muszą opowiadać o tym samym, by pozostawać w relacji. Widz może porównać sposoby przedstawiania inwigilacji, informacji i podejrzeń, oglądając filmy z różnymi bohaterami i osadzone w odmiennych miejscach. To możliwość krytycznego odczytania podwójnego seansu, a nie wyjaśnienie przypisywane programiście bez podstaw.
Retrospektywy i hołdy pozwalają na inny rodzaj spojrzenia: dostrzeżenie różnorodności dorobku. Aktor może wydawać się nierozerwalnie związany z jednym typem postaci, dopóki kilka filmów nie pokaże, jak różne potrafi przybierać role. Reżyser kojarzony z jednym słynnym tytułem może ujawnić inne zainteresowania. Kino repertuarowe ukazuje tę ciągłość, nie zmuszając każdego dzieła do ponownej rywalizacji o widownię jako komercyjnej premiery.
Kino nadal stawia na projekcje z kopii światłoczułych, w tym na taśmie 35 mm i 16 mm. Dla widzów wybór ten wpływa na materialny wymiar doświadczenia; dla osób układających repertuar oznacza konieczność uwzględnienia dostępności kopii i warunków projekcji. Szersza debata o taśmie filmowej i kinie cyfrowym wyjaśnia argumenty obu stron, ale tutaj liczy się praktyczna konsekwencja: nośnik jest częścią tożsamości programu.
Prywatna kolekcja Tarantino zasila tę działalność, podobnie jak zbiory pochodzące z innych źródeł. Kolekcjonowanie i konserwacja filmów to temat zasługujący na osobne omówienie; posiadanie kopii samo w sobie nie oznacza ani odrestaurowania filmu, ani posiadania do niego praw. W kinie wartość kolekcji ujawnia się wtedy, gdy umożliwia publiczny pokaz, który w innym przypadku trudniej byłoby zorganizować.
Przerwa między dwoma pełnometrażowymi filmami również jest częścią tego projektu: pozwala omówić pierwsze wrażenia przed obejrzeniem kolejnego dzieła, a potem sprawdzić, które powiązania się utrzymują, a które zanikają.
Archiwum seansów, a nie nieustannie aktualizowany repertuar
Archiwalne kalendarze pozwalają odtworzyć, co zapowiadano i jak zestawiano filmy. Dawny wpis nie gwarantuje, że odbędzie się kolejny seans ani że będą obowiązywać te same zasady wstępu. Aby odróżnić historię od aktualnej oferty, informacje o biletach, godzinach czy gościach należy sprawdzać w odniesieniu do daty konkretnego seansu. Archiwum służy do badania repertuaru, a aktualny program — do planowania wizyty.
Związek z The Video Archives Podcast pokazuje, jak rozmowa może doprowadzić do projekcji. We wrześniu 2022 roku New Beverly zapowiedziało podwójny seans kina filipińskiego z wprowadzeniem Tarantino i Rogera Avary’ego. Ten przykład ilustruje przepływ między krytyką filmową w rozmowie a pokazem kinowym, nie oznacza jednak, że każdy odcinek podcastu musi przerodzić się w wydarzenie na żywo.
Kino Vista Theatre pełni funkcję uzupełniającą, a jego pierwotna koncepcja była silniej ukierunkowana na premiery filmowe. Tożsamości obu miejsc mogą się przenikać, a w ich programach mogą pojawiać się pokazy specjalne. Głównym punktem odniesienia dla New Beverly pozostaje repertuar i dialog między dziełami. Jego podwójne seanse pozwalają przyjrzeć się sztuce polecania kina poprzez decyzje repertuarowe, bez sprowadzania całego doświadczenia do poznawania ulubionych filmów właściciela.
Wróć do książek, krytyki i filmowych projektów Tarantino.
Zobacz wszystkie artykuły w Tarantino jako krytyk: książki, podcasty i kina
