Sequele chwalone przez Tarantino: przygoda, akcja i pożegnanie

Tarantino bronił kontynuacji, które zmieniają ton, rozwijają sagę lub znajdują przekonujące zakończenie. Jego komentarze na temat filmu Indiana Jones i Świątynia Zagłady, Mad Max: Na drodze gniewu i Toy Story 3 pochodzą z różnych rozmów i nie składają się na jeden ranking sequeli.

Świątynia Zagłady i swoboda obrania innego kierunku

W rozmowie z ReelBlend w sierpniu 2022 roku Tarantino wyróżnił Indianę Jonesa i Świątynię Zagłady wśród swoich ulubionych filmów Spielberga, stawiając Szczęki w osobnej kategorii. MovieMaker przywołał tę opinię, omawiając jego poglądy na temat serii. Nie należy mylić tej pochwały z porównaniem Ostatniej krucjaty i Królestwa Kryształowej Czaszki, którego dokonał podczas tego samego spotkania.

Świątynia Zagłady miała premierę w 1984 roku jako drugi film o Indianie Jonesie, choć jej akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z Poszukiwaczy zaginionej Arki. To kontynuacja serii w sensie produkcyjnym, a zarazem prequel w jej wewnętrznej chronologii. Uwzględnienie obu tych wymiarów pozwala uniknąć pomyłki w datach na samym początku dyskusji o sequelach.

Film przedstawia własną przygodę, z innymi towarzyszami i tonem, który łączy humor, przygodę oraz horror. Nie polega na dokładnym powtarzaniu relacji z pierwszej części. Główny bohater pozostaje rozpoznawalny, ale zmieniają się okoliczności, a wraz z nimi rodzaj dyskomfortu i niebezpieczeństw, z którymi musi się zmierzyć.

Z krytycznego punktu widzenia ta decyzja pokazuje jedną z możliwości, jakie daje kontynuacja: zachować centralną postać, a jednocześnie pozwolić jej doświadczyć czegoś innego. Widzowie odnajdują znajome elementy, ale nie każda scena musi pełnić taką samą funkcję jak wcześniejsze sceny w serii.

Taki rezultat może też podzielić widzów. Większe natężenie groteski czy odmienna dynamika komediowa nie każdemu sprawiają taką samą przyjemność. Preferencja Tarantino dokumentuje jego osobistą reakcję; nie czyni z filmu obowiązkowego wyboru ani nie kończy dyskusji na temat sposobu, w jaki przedstawia on inne miejsca i kultury.

Mad Max: Na drodze gniewu i odświeżenie sagi

W grudniu 2015 roku, podczas paryskiej promocji Nienawistnej ósemki, magazyn Première zapytał Tarantino wprost o film roku. Wybrał Mad Max: Na drodze gniewu. W artykule z 15 grudnia opisano również jego początkowe wątpliwości związane z nieobecnością Mela Gibsona oraz entuzjazm, który pojawił się po seansie. To wyraźny przykład zmiany nastawienia.

Na drodze gniewu należy do starszej sagi, ale nie wymaga szczegółowego odtwarzania wszystkich jej części, by zrozumieć konflikt. Świat filmu ukazany jest poprzez ludzi, pojazdy, zasoby i relacje władzy. Widz poznaje niezbędne informacje w miarę rozwoju akcji i rozumie cel bohaterów bez długiego wprowadzenia.

Obecność Furiosy zmienia również rolę postaci, od której seria wzięła swoją nazwę. Max bierze udział w ucieczce, której sam nie rozpoczął, i musi znaleźć sposób na współpracę. Film zachowuje rozpoznawalne elementy tego uniwersum, a jednocześnie inaczej rozkłada inicjatywę i ciężar emocjonalny.

Ta zdolność do odświeżenia serii pomaga zrozumieć, skąd wzięła się pochwała Tarantino. Ciągłość nie zależy wyłącznie od aktora ani od powtarzania historii, która już została opowiedziana. Sylwetka George'a Millera i saga Mad Max przybliża związek między tym podziwem a decyzjami australijskiego reżysera.

Nie należy automatycznie przenosić wypowiedzi z 2015 roku na Mad Max 2 ani twierdzić, że Tarantino uszeregował wszystkie części w ten sam sposób. Każdemu filmowi trzeba przypisać właściwą mu opinię. W przypadku Na drodze gniewu mamy bezpośrednią, datowaną wypowiedź, która wystarczy, by uzasadnić obecność tego filmu w zestawieniu.

Toy Story 3: kontynuacja, która pozwala zakończyć historię

W rozmowie z Billem Maherem w 2024 roku, opublikowanej przez Entertainment Weekly, Tarantino bronił pierwszych trzech części Toy Story jako całości, która znalazła satysfakcjonujące zakończenie. Dlatego wyjaśnił, że nie interesuje go oglądanie Toy Story 4. Jego stanowisko dotyczyło zachowania wrażeń z trylogii, a nie negatywnej oceny czwartej części.

Toy Story 3 wykorzystuje ciągłość losów bohaterów, by pokazać upływ czasu. Zabawki nadal łączy więź z Andym, ale zmieniły się warunki tej relacji. Film nie może rozwiązać konfliktu, po prostu przywracając sytuację z pierwszej przygody: dorastanie jest częścią problemu.

Trzecia część ma zatem inne zadanie niż druga. Może skupić się na znaczeniu znanej już relacji i zdecydować, co powinno trwać dalej w innej formie. Pożegnanie nabiera mocy, bo widzowie rozpoznają to, co odchodzi, nawet jeśli sama historia również broni się jako osobna całość.

Te trzy przypadki pokazują różne sposoby rozwijania serii. Świątynia Zagłady zmienia kierunek; Na drodze gniewu przekształca świat kina akcji; Toy Story 3 wykorzystuje znajomość bohaterów, by nadać kształt stracie. Opinii Tarantino nie da się sprowadzić do ogólnego poparcia dla wszystkich sequeli ani ich odrzucenia.

Kryterium, które można wyciągnąć z tego porównania, ma charakter krytyczny i nie jest dosłowną regułą sformułowaną przez Tarantino: kontynuacja powinna oferować konkretne doświadczenie, które uzasadnia powrót. Może to osiągnąć dzięki zaskoczeniu, odświeżeniu lub zakończeniu. Znana nazwa otwiera przed widzem drzwi; o tym, czy powrót ma sens, decyduje to, co wydarzy się później.

Zobacz wybór filmów polecanych przez Tarantino.

Zobacz wszystkie artykuły w Filmy polecane przez Tarantino: źródła i wybory