Battle Royale: film, który Tarantino powiedział, że chciałby nakręcić

Battle Royale to najczytelniejszy przykład, gdy pada pytanie, jaki cudzy film chciałby nakręcić Tarantino. Ta wypowiedź dotyczy jego oceny dzieła Kinji Fukasaku i należy odróżnić ją od projektów, w których rzeczywiście mógł brać udział.

Wypowiedź dla Sky Movies z 2009 roku

Podczas prezentacji swoich ulubionych filmów z lat 1992–2009 dla Sky Movies Tarantino wskazał Battle Royale jako dzieło, które chciałby nakręcić spośród filmów wydanych od początku jego kariery reżyserskiej. Jego wypowiedź przytoczyły później media, między innymi Flicks. W opublikowanej w sierpniu pisemnej liście dla L.A. Weekly również umieścił ten film na pierwszym miejscu.

Kontekst tej wypowiedzi ma znaczenie. Tarantino nie twierdził, że pracował nad adaptacją, otrzymał taką propozycję ani rywalizował z Fukasaku o możliwość jej wyreżyserowania. Wyrażał podziw dla ukończonego filmu. Pomylenie tego późniejszego wyznania z rzeczywistym projektem stworzyłoby nieistniejącą historię produkcji.

Battle Royale, które miało premierę w Japonii w 2000 roku, opowiada o uczniach zmuszonych do walki o przetrwanie. Zarys fabuły można przedstawić w kilku słowach, ale jej konsekwencje ukazano poprzez relacje między bohaterami: przyjaźnie, lęki, rywalizacje i decyzje, które zmieniają to, czy można komuś zaufać.

Co znaczy żałować, że nie nakręciło się danego filmu

Zachwyt filmowca nad jakimś dziełem może wynikać z dostrzeżenia połączenia elementów, które sam chciałby wymyślić. Taka reakcja może być wywołana siłą pomysłu, sposobem prowadzenia tonu albo umiejętnością zaangażowania widzów. Nie trzeba przy tym przypisywać sobie pomysłów innego reżysera.

Battle Royale tworzy wyjątkowo owocne napięcie między widowiskową akcją a emocjonalnym ciężarem doświadczeń bohaterów. Widz może rozumieć zasady, a jednocześnie odczuwać sprzeciw wobec systemu, który je narzuca. Jasno określone reguły pozwalają skupić się na tym, jak każda z postaci reaguje na sytuację, której nie wybrała.

Jako interpretacja krytyczna takie połączenie pomaga umiejscowić entuzjazm Tarantino. Nie zastępuje jego słów jednoznacznym wyjaśnieniem psychologicznym. Wypowiedź z 2009 roku nie rozwija wszystkich możliwych powodów, a podobieństwa między dwoma filmowcami można analizować, nie przedstawiając każdego z nich jako wyrażonej wprost intencji.

Ta wypowiedź nie sprowadza też zasług Fukasaku do samego pomysłu na fabułę. Ten sam punkt wyjścia może zaowocować zupełnie różnymi filmami, zależnie od tego, na czym skupia się uwaga, jak rozwijają się sceny i w jaki sposób ukazane są krzywdy. Żałować, że nie nakręciło się danego filmu, znaczy podziwiać rezultat, który ma już konkretną formę i autora.

Dlaczego nie warto wydłużać listy bez dowodów

Wśród ulubionych filmów Tarantino często wymienia się również inne tytuły. To, że uważa jakiś thriller za znakomity albo przywołuje przygodowy film jako punkt odniesienia, nie wystarcza, by twierdzić, że chciałby go wyreżyserować. To różne sformułowania: jedno wyraża upodobanie, drugie wskazuje na inspirację, a trzecie oznacza wyobrażenie sobie siebie w roli twórcy.

Należy też odróżnić projekty, o których mówił publicznie, propozycje, które rozważał, oraz hołdy, które składał w swoich filmach. Rozmowa o możliwym pełnometrażowym filmie jest częścią jego zawodowej drogi. Wypowiedź o Battle Royale dotyczy jego doświadczenia widza i podziwu dla cudzego dzieła.

Gdy źródła są już wskazane, Battle Royale stanowi konkretną i wystarczającą odpowiedź. Dodawanie kolejnych filmów tylko po to, by stworzyć długą listę, rozmyłoby to, co w tej wypowiedzi szczególne: Tarantino dostrzegł w filmie Fukasaku dzieło, które na ówczesnym etapie swojej kariery chciałby móc uznać za własne.

Sprawdź zestawienie filmów polecanych przez Tarantino.

Zobacz wszystkie artykuły w Filmy polecane przez Tarantino: źródła i wybory