Wilhelm Wicki i Smithson Utivich: dwaj różni pomocnicy Aldo Raine’a

Wicki wnosi do oddziału kluczową znajomość języka; Utivich towarzyszy Raine’owi podczas jego ostatniego spotkania z Landą. To różne postacie, a imię Wilhelm może prowadzić do kolejnej pomyłki — z żołnierzem z tawerny.

Wicki: zrozumieć wroga i tłumaczyć dla oddziału

Wilhelm Wicki, grany przez Gedeona Burkharda, należy do Bękartów i pełni praktyczną funkcję związaną ze znajomością niemieckiego. Film przedstawia go jako Żyda austriackiego pochodzenia, który ostatecznie walczył po stronie amerykańskiej. Jego losy wiążą znajomość języka z osobistym doświadczeniem wykorzenienia, choć opowieść nie przedstawia pełnej biografii jego ucieczki z Europy.

Łatwo przeoczyć, jak bardzo jest przydatny, bo skuteczny przekład zwykle znika w cieniu przekazywanej wiadomości. Raine może zadać pytanie i otrzymać odpowiedź, ponieważ ktoś z oddziału rozumie język. Wicki umożliwia taką wymianę, nie wysuwając się na pierwszy plan. Jego praca wspiera decyzje, które inni bohaterowie wyrażają w bardziej widowiskowy sposób.

Tłumaczenie wiąże się również z podziałem władzy. Kto nie zna danego języka, zależy od tego, co przekaże mu pośrednik; kto go rozumie, może śledzić rozmowy i wychwytywać niuanse niedostępne dla innych. W wielonarodowym oddziale taka umiejętność nie jest kulturowym ozdobnikiem. Decyduje o tym, kto może negocjować, rozpoznać groźbę lub utrzymać przykrywkę na okupowanym terytorium.

Wicki uczestniczy w spotkaniu w tawernie razem z Hicoxem i Stiglitzem. Jego obecność wynika z potrzeby zebrania ludzi, którzy potrafią porozumiewać się po niemiecku. Niepowodzenie spotkania nie dowodzi, że takie przygotowanie było bezużyteczne, lecz pokazuje, że bezpieczeństwo zależy jednocześnie od wielu czynników: miejsca, obecnych tam nieznajomych, udzielanych odpowiedzi i nawyków poszczególnych członków grupy.

Utivich i znaczenie przezwiska nadanego mu przez innych

Smithsona Utivicha gra B. J. Novak. Czasem błędnie przypisuje mu się przydomek „Człowiek Zero”, ale przezwisko użyte podczas rozmowy z Landą to The Little Man, czyli „Mały Człowiek” — aluzja do jego wzrostu. Można je przetłumaczyć jako „Mały Człowiek” albo „Mały”. Nie należy przedstawiać błędnego określenia jako cechy bohatera ani wymyślać misji, która miałaby wyjaśniać owo rzekome zero.

Rozmowa o przezwisku jest interesująca, ponieważ Utivich nie ma wpływu na wizerunek, jaki stworzyli mu jego wrogowie. Landa wykorzystuje tę informację, by pokazać, że wie wiele o swoich więźniach, i podkreślić swoją nad nimi przewagę. Pozornie mało znaczące imię staje się elementem rozmowy, w której każdy próbuje określić innych, zanim ci zdążą odpowiedzieć.

Reakcja Utivicha wprowadza humor, nie umniejszając zagrożenia. Jego ciekawość lub zakłopotanie etykietką na chwilę przerywają znacznie poważniejsze negocjacje. Film wykorzystuje tę różnicę skali, by nadać scenie osobliwy oddech: można dyskutować o reputacji poszczególnych osób, gdy stawką jest życie obecnych i wynik operacji wojskowej.

Utivich nie potrzebuje długiego, indywidualnego wprowadzenia, by odegrać swoją rolę w zakończeniu. Jego bliskość z Aldo Raine’em czyni go świadkiem i uczestnikiem decyzji podejmowanych przez porucznika w obecności Landy. Ostatnia rozmowa nie toczy się między dwiema odizolowanymi postaciami. Jest tam też inny członek oddziału, który słucha, odpowiada i potwierdza, że to, co się wydarzyło, jest również wspólnym doświadczeniem.

Bohaterowie drugoplanowi, którzy dopełniają obrazu oddziału

Wicki i Utivich w różny sposób wykorzystują swoje umiejętności. Pierwszy ułatwia komunikację w sytuacji, w której znajomość języka może zadecydować o czyimś życiu — choćby podczas przekazywania krótkiego rozkazu lub wyjaśniania odpowiedzi więźnia. Drugi zyskuje znaczenie w sytuacji, w której liczą się lojalność wobec dowódcy i reakcja na wroga próbującego negocjować swoją przyszłość. Omówienie ich razem nie oznacza, że są dwiema wersjami tego samego żołnierza.

Warto też odróżnić Wickiego od Wilhelma, żołnierza z tawerny. To samo imię nie oznacza tej samej roli ani przynależności. Mężczyzna, który świętuje narodziny syna i prosi Bridget o pamiątkę, należy do innej grupy. Pomylenie tych postaci zmienia odbiór sekwencji, bo zaciera różnicę między uczestnikami tajnego spotkania a ludźmi świętującymi osobiste wydarzenie.

Film pokazuje niewiele scen z prywatnego życia tych postaci. Ta oszczędność ogranicza to, co można powiedzieć o ich indywidualnych motywacjach. Zamiast wymyślać im przeszłość, lepiej przyjrzeć się problemom, które rozwiązują, i temu, jak reagują na zmianę planu. Dzięki ich działaniom oddział staje się organizacją o konkretnych potrzebach, a nie tylko zbiorem efektownie brzmiących przezwisk.

Różnica między nimi pokazuje również, jak postać drugoplanowa może nabierać znaczenia w różnych momentach opowieści. Wicki jest niezbędny tam, gdzie komunikacja wymaga konkretnych umiejętności; Utivich zyskuje na znaczeniu, gdy historia skupia się na finałowym spotkaniu. Jego obecność nadaje grupie ludzką ciągłość i przypomina, że decyzje Raine’a są słuchane i wykonywane przez ludzi, których role nie zawsze pokrywają się z publicznym wizerunkiem Bękartów.

Wróć do przewodnika po filmie „Bękarty wojny”.

Zobacz wszystkie artykuły w Bękarty wojny: język, kino i zemsta w okupowanej Francji