Taniec Arlene, zwanej Butterfly, zmienia żart Jungle Julii w niezręczne spotkanie ze Stuntmanem Mikiem. To, jak wygląda ta scena, zależy od wersji Death Proof.
Obietnica złożona przez kogoś innego
Jungle Julia zapowiedziała przez radio grę, która dotyczy jej przyjaciółki: mężczyzna, który rozpozna ją jako Butterfly i spełni warunki dedykacji, może poprosić ją o taniec. Ta zapowiedź zmienia coś intymnego we wspólne oczekiwanie nieznajomych. Arlene nie przygotowała profesjonalnego występu ani nie przyszła do baru, żeby spotkać Mike’a. Kiedy przedstawia się jako ktoś, kto zna radiową wiadomość, wykorzystuje informację rozpowszechnioną przez inną osobę, by się do niej zbliżyć.
Scena następuje po kilku spotkaniach, podczas których mężczyzna i jego samochód zdążyli już wzbudzić niepokój. Dzięki temu taniec nie wydaje się całkowicie oderwanym epizodem. Widz zna wskazówki, które rozmowa towarzyska może jeszcze maskować. Mike sprawia wrażenie doświadczonego klienta, który opowiada anegdoty o kinie, ale jego natarczywość i sposób, w jaki się przygląda, wywierają dodatkową presję. Niepokój bierze się z różnicy między pozornie beztroską sytuacją a tym, co już o nim widzieliśmy.
Arlene stara się kontrolować tę wymianę: wyznacza granice, odpowiada i decyduje, jak zachować się w obecności przyjaciółek. W kreacji Vanessy Ferlito widać tę próbę negocjowania. Sprowadzenie jej do roli zahipnotyzowanej ofiary zatarłoby jej wcześniejszy opór; opisanie tej chwili jako pozbawionego presji spotkania pomijałoby to, jak Mike wykorzystuje drwiny i prowokacje, by osiągnąć swój cel. Scena pozwala dostrzec oba te aspekty, nie zrównując ich ze sobą.
Jej zachowanie wiąże się z osobowością Arlene Butterfly, choć tutaj najważniejsze jest to, jak zachowuje się w barze. Jej początkowa niepewność i późniejsza pewność siebie w ruchach nie muszą się wykluczać. Można zdecydować, że przejmie się kontrolę nad sytuacją, której nie wybrało się pod każdym względem. Tarantino pozwala dostrzec te zmiany, zanim późniejsza przemoc odmieni odbiór całego wieczoru.
Down in Mexico i rozdział spojrzeń
Podczas tańca słychać piosenkę Down in Mexico w wykonaniu The Coasters. Nie należy jej mylić z Hold Tight!, która towarzyszy późniejszej podróży samochodem, ani z Chick Habit, wykorzystaną w napisach końcowych. Rytm Down in Mexico podtrzymuje scenę, której osią są ruchy ciała i reakcje siedzącego mężczyzny. Muzyka rozbrzmiewa w barze jako część sytuacji — nie jest słownym komentarzem dodanym z zewnątrz.
Kontrast między ruchem a bezruchem określa wizualną relację między bohaterami. Butterfly tańczy i zmienia dystans dzielący ją od Mike’a; on odbiera jej występ, patrzy i czeka. Taki układ daje mu uprzywilejowaną pozycję obserwatora. Jednocześnie to ona nadaje bezpośredni rytm występowi. Kamera ukazuje tę wymianę jako negocjowanie uwagi: władza nad tym, jak pokazywane jest ciało, współistnieje z presją, która doprowadziła do tej sytuacji.
Sekwencję można odczytywać jako próbę pokazującą, w jaki sposób Stuntman Mike przedstawia się kobietom. Jego maniery nie zdradzają jeszcze otwartej przemocy związanej z samochodem. Opiera się na mieszance poufałości, prowokacji i pozornej cierpliwości. Dzięki tańcowi może nadal zajmować akceptowane miejsce na spotkaniu, na które nie został zaproszony, podczas gdy widzowie zachowują podejrzliwość, której pozostali bohaterowie nie podzielają w równym stopniu.
Do analizy muzycznego efektu nie trzeba przytaczać tekstu piosenki. Wokal, pauzy i rytmiczny puls nadają scenie zmysłowość podszytą żartobliwością, która komplikuje jej groźny ton. Piosenka nie oznajmia, że Mike jest nieszkodliwy — tworzy atmosferę, w której jego groźba może na chwilę pozostać zamaskowana. Więcej o powiązaniu piosenek z konkretnymi momentami można przeczytać w omówieniu ścieżki dźwiękowej Death Proof.
Nieobecna scena i scena przywrócona
W wersji Death Proof włączonej do podwójnego seansu Grindhouse taniec zostaje pominięty za pomocą zabiegu z brakującą rolką. Film zapowiada atrakcję, po czym udaje, że zniszczona kopia ją utraciła. Rozszerzona wersja, dystrybuowana jako samodzielny film pełnometrażowy, zawiera ten numer taneczny. Dlatego dwoje widzów może inaczej pamiętać to spotkanie, a żadne z nich nie musi mylić filmów.
Pominięcie wciąga widzów w żart na temat starych kopii filmów eksploatacyjnych. Brakuje właśnie tego, co montaż przygotował jako moment mający wzbudzić ciekawość. Nie jest to usterka wydania domowego ani scena, którą ocenzurowali wszyscy dystrybutorzy. To część konkretnej wersji filmu i sposobu, w jaki przedstawia ona niekompletny seans.
Gdy taniec zostaje zachowany, jego długość zmienia relację widza z Arlene. Jest więcej czasu, by obserwować, jak przyjmuje propozycję, nadaje jej własny kształt i ją realizuje, a także by dłużej pozostawać pod spojrzeniem Mike’a. Rozszerzony montaż przenosi więc uwagę z żartu o brakującej scenie na dyskomfort związany z jej obecnością. Sam w sobie nie ujawnia żadnego ukrytego znaczenia — rozwija napięcie, które w krótszej wersji pozostawało nierozstrzygnięte.
Ta różnica pozwala oddzielić treść od doświadczenia widza. W obu wersjach spotkanie przyczynia się do zbliżenia Mike’a z grupą, ale widzowie nie otrzymują tyle samo czasu, muzyki ani występu. Aby odnaleźć tę sekwencję, warto najpierw ustalić, którą wersję się ogląda, ponieważ jej celowe pominięcie również jest decyzją narracyjną.
Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po Death Proof.
Zobacz wszystkie artykuły w Death Proof: dwie grupy kobiet i zagrożenie za kierownicą
