Ścieżka dźwiękowa Death Proof: piosenki, album i film

Muzyka z Death Proof łączy utwory z różnych epok z kompozycjami pochodzącymi z innych filmów. Album zawiera wybrane nagrania, ale nie wszystkie fragmenty, które słychać na ekranie.

Co zawiera album z muzyką do Death Proof

Album wydany jako ścieżka dźwiękowa łączy piosenki, muzykę instrumentalną i fragmenty dialogów. To ważne, gdy sprawdza się listę utworów: nie wszystkie są kompozycjami muzycznymi, a łączny czas albumu nie odpowiada całej ścieżce dźwiękowej filmu. Album oferuje odrębne doświadczenie słuchowe, podczas gdy film wykorzystuje poszczególne utwory zależnie od potrzeb scen.

Wybór obejmuje The Last Race Jacka Nitzschego; Baby, It’s You w wykonaniu Smith; Paranoia Prima Ennia Morricone; Jeepster zespołu T. Rex; Staggolee zespołu Pacific Gas & Electric; The Love You Save (May Be Your Own) Joego Texa; Good Love, Bad Love Eddiego Floyda; Down in Mexico zespołu The Coasters; Hold Tight! w wykonaniu Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich; Sally and Jack Pina Donaggia; It’s So Easy Willy’ego DeVille’a; Riot in Thunder Alley Eddiego Berama oraz Chick Habit April March. Sekwencję albumu uzupełniają fragmenty dialogów.

Różnorodność nie wynika z próby wiernego odtworzenia konkretnego roku. Death Proof wykorzystuje muzykę powstałą przed premierą filmu, by stworzyć świat upodobań, wspomnień i filmowych skojarzeń. Połączenie rocka, soulu i muzyki filmowej sprawia, że atmosfera Teksasu nie ogranicza się do jednego gatunku. Piosenka może charakteryzować miejsce, towarzyszyć rozmowie albo wnosić energię kontrastującą z rozwojem wydarzeń.

Nie należy też mylić wykonawcy z autorem utworu. To, że Baby, It’s You wykonuje Smith, a Down in Mexico — The Coasters, wskazuje, które nagranie słychać, ale nie oznacza automatycznie, że te zespoły skomponowały te utwory. Aby znaleźć konkretną wersję, lepiej szukać po nazwie wykonawcy i tytule niż po ogólnym określeniu „ta stara piosenka z baru”.

Muzyka w nocnych scenach

W pierwszej części piosenki stają się elementem życia towarzyskiego. Radio, sprzęt grający w barze i upodobania Jungle Julii łączą muzykę z bohaterami. Nie słyszymy jedynie komentarza z zewnątrz do rozgrywających się wydarzeń: w różnych momentach postacie reagują na muzykę, same ją wybierają albo muszą przekrzykiwać jej dźwięki. Dzięki temu muzyka spaja noc pełną nakładających się na siebie rozmów.

Down in Mexico towarzyszy tańcowi Butterfly przed Stuntmanem Mikiem, widocznemu w wersji rozszerzonej. Rytm nadaje ton występowi i wymianie spojrzeń. Z kolei Hold Tight! towarzyszy podróży, która prowadzi do pierwszego poważnego zderzenia. Pogodny charakter piosenki kontrastuje z zagrożeniem, które pozwala przewidzieć montaż: radość pasażerek samochodu nie współgra z tym, co wie widz.

Jungle Julia zawodowo pracuje w radiu, ale nie oznacza to, że każdy utwór w filmie jest audycją z jej programu. Źródło muzyki zmienia się w zależności od sceny. Rozróżnienie między muzyką słyszaną przez bohaterów a muzyką dodaną dla widzów pozwala uniknąć mylnego wrażenia, że przez cały czas słychać radio. Jungle Julia i jej stacja radiowa pozwalają przyjrzeć się temu konkretnemu aspektowi, ale nie wyczerpują tematu całej ścieżki dźwiękowej.

Soul Joego Texa i Eddiego Floyda dodaje atmosferze kolejnych odcieni. Piosenki mogą pozostawać w tle rozmowy albo sugerować uczuciową relację, nie opisując dosłownie osoby widocznej na ekranie. Ta swoboda jest częścią sposobu, w jaki Tarantino wykorzystuje soul i funk w filmach: dobór muzyki nie musi być dosłownym przekładem fabuły.

Droga i to, co pominięto na albumie

W drugiej części większą rolę odgrywają silniki, uderzenia, głosy i muzyka. Widz musi usłyszeć kontakt między pojazdami i zrozumieć sytuację bohaterów. Piosenka nie zagłusza całego pościgu w równym stopniu. Wejścia i wyjścia muzyki pomagają wyznaczyć kolejne etapy sceny, w której dźwięki akcji zachowują własną rolę.

It’s So Easy Willy’ego DeVille’a towarzyszy obecności Mike’a w tej części filmu. Sposób wykorzystania tego utworu można przeanalizować w kontekście jego użycia w Death Proof, a w pościgu pojawiają się też instrumentalne nawiązania do innych filmów. Niektórych z tych utworów nie ma na komercyjnym albumie. Dlatego lista szesnastu nagrań nie wystarczy, by zidentyfikować wszystko, co słychać w filmie.

W napisach końcowych pojawia się Chick Habit w wykonaniu April March. W wersji międzynarodowej słychać również jej francuskie wykonanie utworu Laisse tomber les filles. Rozróżnienie tych dwóch piosenek i poszczególnych wersji filmu pozwala uniknąć przypisania albumowi nagrania, którego nie ma na oryginalnej liście utworów. W danej kopii filmu może być więcej muzyki niż na albumie.

Aby zidentyfikować utwór, najlepiej zacząć od sceny i oglądanej wersji montażowej. Kolejność utworów na albumie, kolejność ich pojawiania się w filmie oraz czas trwania fragmentu na ekranie to różne informacje. Death Proof buduje świat dźwiękowy przez dobór muzyki i montaż: zachowuje tożsamość nagrań, ale nadaje im nowe związki z głosami, samochodami i ciałami.

Więcej informacji znajdziesz w przewodniku po Death Proof.

Zobacz wszystkie artykuły w Death Proof: dwie grupy kobiet i zagrożenie za kierownicą