Głos Willy’ego DeVille’a towarzyszy Stuntmanowi Mike’owi, gdy film zmienia już bohaterki i scenerię.
Piosenka pojawia się po pierwszej części
„It’s So Easy” w wykonaniu Willy’ego DeVille’a pojawia się w Death Proof, ale nie towarzyszy początkowej wspólnej nocy dziewczyn w barze w Austin. Jej wejście wiąże się z pierwszym powrotem Stuntmana Mike’a po zderzeniu, które kończy tamtą część. To umiejscowienie zmienia jej funkcję: muzyka towarzyszy powrotowi zagrożenia, które widz już zna.
Przed wypadkiem Mike mógł się jawić jako dziwny mężczyzna, którego rozmowa i wygląd budziły niepokój. W drugiej części ta niepewność znika. Widz wie, co robi swoim samochodem, i obserwuje, jak zbliża się do innych kobiet, z zupełnie innej perspektywy. Piosenka wiąże się z powtarzalnością jego zachowania, a nie z wieczorem towarzyskim, który wciąż mógł potoczyć się na wiele sposobów.
Utwór istniał jeszcze przed Death Proof: znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu Cruising Williama Friedkina z 1980 roku. Tarantino wykorzystuje nagranie, a nie nową kompozycję zamówioną u DeVille’a na potrzeby tej postaci. Ten wcześniejszy kontekst należy do historii albumu i pozwala dostrzec w doborze muzyki kolejne przejście między filmami.
Głos towarzyszący rozpoznawalnej postaci
Interpretacja DeVille’a wnosi szorstkość i wokalną ekspresję, które współgrają z wyniszczonym wizerunkiem Mike’a. Można ją odbierać jako przedłużenie jego pewności siebie i sposobu, w jaki zajmuje przestrzeń. To efekt montażu: nie dowodzi, że piosenka pierwotnie opowiadała o morderczym kierowcy ani że napisano ją z myślą o podobnej sytuacji.
Utwór ma rockowy napęd, który sprzyja dynamice sceny. Nie działa jak orkiestrowy sygnał, który wskazuje, kiedy dokładnie mamy poczuć strach. Utrzymuje dość równą energię, a niepokój wynika z tego, co wiemy o mężczyźnie, któremu towarzyszy. Wciągająca muzyka może podkreślać groźne zachowanie, nie aprobując go.
Ta relacja sprawia, że ważna staje się pamięć widza. Ta sama fizyczna obecność, którą wcześniej można było odczytywać niejednoznacznie, teraz przywołuje wspomnienie przemocy. Piosenka nie musi wyjaśniać tej przemiany słowami. Rozbrzmiewa przy człowieku i samochodzie, których znaczenie już się zmieniło, a to nowe skojarzenie wystarczy, by nadać napięcie pozornie zwyczajnej podróży.
Głos nie jest też dosłownym odpowiednikiem monologu wewnętrznego. Nie należy traktować każdego wersetu istniejącej wcześniej piosenki jak wyznania bohatera. Montaż może wykorzystywać barwę głosu, rytm i ekspresję, nie przyjmując całego tekstu jako informacji fabularnej. Dzięki temu można słuchać interpretacji DeVille’a, a zarazem krytycznie przyglądać się Mike’owi.
Konkretne miejsce w różnorodnej ścieżce dźwiękowej
Ścieżka dźwiękowa Death Proof obejmuje zarówno piosenki słuchane przez bohaterów, jak i te, które towarzyszą akcji z innej perspektywy. „It’s So Easy” należy umiejscowić w tym ciągu, po przełomie oddzielającym dwie grupy kobiet. Przeniesienie jej do baru w Austin zaciemniłoby jej związek z bohaterem i wiedzą, którą zgromadziła już publiczność.
Wcześniejszy związek z Cruising nie czyni też z Death Proof adaptacji filmu Friedkina. Zapożyczenie dotyczy muzyki, a nowy film sam decyduje, jak ją wykorzystać. Widz, który rozpoznaje nagranie, może dopisać do niego własne filmowe skojarzenia; ten, kto go nie zna, i tak odczuje siłę głosu i rytmu. Scena nie wymaga znajomości nawiązań, by działać.
Wybór DeVille’a służy więc ponownemu wprowadzeniu Mike’a: znów jest blisko, opowieść ruszyła dalej, a widz rozumie zagrożenie, zanim zdążą je dostrzec kolejne potencjalne ofiary. Muzyka podtrzymuje tę niepokojącą przewagę widza. Jej rolę najlepiej dostrzec, umieszczając ją w tym konkretnym momencie, zamiast przypisywać jej ogólną nocną atmosferę, która wiąże się z innymi piosenkami.
Wróć do przewodnika po Death Proof.
Zobacz wszystkie artykuły w Death Proof: dwie grupy kobiet i zagrożenie za kierownicą
