Elle Driver wchodzi do szpitala, podszywając się pod pielęgniarkę, ze strzykawką przygotowaną do zabicia Beatrix. Scena pokazuje zamiar popełnienia przestępstwa; nie stanowi wiarygodnego opisu medycznego zawartej w niej substancji.
Przedmiot medyczny podczas fałszywej wizyty opiekuńczej
W „Kill Bill: Vol. 1” strzykawka jest częścią zawodowego przebrania Elle. Biały uniform, taca i narzędzia sprawiają, że jej obecność może z pozoru przypominać zwykłą aktywność w szpitalu. Widz zna jednak groźny charakter tej wizyty. Kontrast między pozorami opieki a morderczym zamiarem sprawia, że codzienny przedmiot ze szpitalnego otoczenia staje się centrum napięcia.
Beatrix jest w śpiączce i nie może zareagować na zbliżającą się napastniczkę. Scena nie przedstawia walki między rywalkami, które mogą reagować na równych warunkach. Pokazuje przytomną i poruszającą się kobietę naprzeciw nieruchomej. Dzięki narzędziu ta nierówność jest od razu czytelna: Elle nie musi wszczynać bójki ani zwracać na siebie uwagi ostentacyjnym atakiem. Zagrożenie skupia się na geście, którego jeszcze nie wykonała.
Scena nie potwierdza, że chodzi o „truciznę dla kota”. Nie ma wystarczających podstaw, by uznać tę nazwę za określenie zawartości strzykawki. Nie należy też przypisywać jej konkretnej substancji czynnej, stężenia ani skutku klinicznego. Przedmiot jest rekwizytem w próbie zabójstwa, a film komunikuje jego niebezpieczeństwo za pomocą kontekstu fabularnego.
Ważniejsze jest przygotowanie niż wyjaśnienie, jaka to substancja
Montaż pokazuje przygotowania Elle i bezbronność jej celu. Podzielony ekran przedstawia dwie równoczesne sytuacje: jedna się rozwija, podczas gdy druga pozostaje bez ruchu. Strzykawka należy do aktywnej strony tej relacji. Każdy kolejny krok przybliża zagrożenie do łóżka, a zagrożona osoba nie może go dostrzec. Dlatego napięcie nie zależy od tego, czy widz wie, jaki związek chemiczny znajduje się w strzykawce.
Istnieje wersja scenariusza, w której płyn otrzymuje fikcyjną nazwę i zostaje przypisany Billowi. Materiał ten pozwala prześledzić jeden z etapów pisania, ale nie należy automatycznie utożsamiać go z nazwą wypowiedzianą lub potwierdzoną w wersji filmu, która trafiła do kin. Wskazówka w scenariuszu, planowany napis i informacja ostatecznie pokazana na ekranie to różne rodzaje dowodów. Żaden z nich nie uzasadnia przekształcania tego przedmiotu w przepis ani rzeczywistą kartę toksykologiczną.
Postawa Elle Driver nadaje rekwizytowi osobisty wymiar. Przedstawia się jako osoba, która zna swoją rywalkę i nią gardzi, choć zarazem uznaje jej umiejętności. Pozorny spokój śmierci, którą jej proponuje, skrywa jednostronną decyzję dotyczącą bezbronnej kobiety. Jej słowa i strzykawka nie wyrażają troski, choć znajduje się w scenerii szpitalnej i przybiera pozory zabiegu medycznego.
Telefon, który przerywa gest
Telefon od Billa przenosi napięcie na rozmowę. Strzykawka była gotowa, by rozstrzygnąć sytuację, lecz polecenie przekazane na odległość powstrzymuje Elle przed działaniem. Przedmiot nadal stanowi zagrożenie właśnie dlatego, że nie zostaje użyty. Widz zobaczył możliwość śmierci, którą narracja wycofuje w ostatniej chwili.
Telefon ujawnia również hierarchię. Elle może wejść do sali, przygotować się i zbliżyć do Beatrix Kiddo, ale nie ma ostatniego słowa. Jej irytacja w reakcji na polecenie pokazuje, że wycofanie się nie wynika z przemiany moralnej ani pojednania. Porzucone narzędzie pozostawia nierozstrzygniętą wrogość.
Wracając do tej sceny, warto rozdzielić trzy fakty: Elle przybywa z zamiarem zabicia Beatrix, podszywa się pod personel medyczny i odchodzi, zanim dokończy atak. Skład chemiczny nie jest konieczny do jej zrozumienia. Strzykawka zapada w pamięć dzięki temu, ile czasu poświęca jej montaż i jaką akcję zapowiada, a nie dzięki możliwej do zweryfikowania identyfikacji jej zawartości.
Wróć do przewodnika po „Kill Bill”.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
