Kiedy Bill gra na flecie i jakie ma to znaczenie w Kill Bill

Flet Billa pojawia się podczas jego spotkań z Beatrix przed ostatecznym rozstaniem: przy kaplicy i w opowieści o Pai Meiu. Umieszczenie go w finałowym pojedynku myli sceny pełniące różne funkcje.

Dwa wystąpienia w przeszłości Beatrix

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych scen z fletem rozgrywa się przed kaplicą, podczas wspomnienia próby ślubnej. Beatrix słyszy Billa i wychodzi mu na spotkanie. Muzyka zapowiada jego przybycie, zanim rozmowa pozwoli jej ocenić, jak poważna jest jego obecność. Dźwięk wnosi coś znajomego w nową sytuację: ona próbuje zbudować inne życie, a ktoś z jej przeszłości już tam jest i na nią czeka.

Spokój tego pierwszego spotkania nie usuwa zagrożenia. Widz zna rezultat wizyty, zanim pozna wszystkie jej szczegóły. Dlatego kilka nut, które mogłyby towarzyszyć miłemu spotkaniu, nabiera złowrogiego wydźwięku przez to, co wiemy. Sam instrument nie musi brzmieć groźnie. Zagrożenie wynika z powiązania dźwięku z tożsamością osoby, która go wydobywa, oraz z informacjami ujawnionymi wcześniej przez montaż.

Drugą kluczową sceną jest spotkanie przy ogniu, podczas którego Bill opowiada historię Pai Meia. Flet towarzyszy tam chwili bliskości i przekazywania wiedzy. Beatrix słucha opowieści o kimś, z kim będzie musiała się zmierzyć jako uczennica. Bill organizuje oczekiwanie i kontroluje tempo rozmowy. Instrument przedstawia go jako opowiadacza, który potrafi przeplatać słowa pauzami i dźwiękami.

Obie sytuacje należą do przeszłości związku bohaterów, choć film przedstawia je w ramach swojej nielinearnej narracji. Flet nie towarzyszy finałowemu starciu Billa i Beatrix. Zakończenie ma własną oprawę dźwiękową i dramaturgię. To rozróżnienie pozwala uniknąć przypisywania instrumentowi roli, której nie ma w kinowej wersji filmu.

Bambusowy flet związany z Davidem Carradine’em

Widoczny w filmie instrument to bambusowy flet. Związek z Carradine’em potwierdzają relacje i informacje z okresu zdjęć: aktor miał doświadczenie w grze na tego rodzaju instrumencie, a jego obecność przywodzi na myśl także Circle of Iron. To nawiązanie dodaje wizerunkowi Billa filmowej głębi. Nie trzeba jednak klasyfikować fletu jako konkretnego japońskiego modelu ani przypisywać mu szczególnej tradycji rytualnej, której film nie wskazuje.

Sposób, w jaki Carradine trzyma instrument, jest równie istotny jak jego brzmienie. Flet pozwala mu zająć się czymś bez pośpiechu. Kiedy gra, nie musi zabiegać o uwagę rozmówczyni — sam ją przyciąga. Ta oszczędność gestów pasuje do człowieka przyzwyczajonego do kontrolowania rozmów. Instrument daje mu prostą czynność, dzięki której może odłożyć odpowiedź, zaznaczyć przejście lub przedłużyć obecność pewnej myśli.

W opowieści o Pai Meiu muzyka podkreśla ustny charakter przekazu. Zanim Beatrix pozna mistrza podczas treningu, spotyka go jako bohatera opowieści. Bill dysponuje tą wiedzą i decyduje, jak ją dawkować. Flet nie dowodzi, że każdy szczegół jego opowieści jest prawdziwy. Nadaje jej formę, która w zależności od chwili może wydawać się uwodzicielska, podniosła lub nieco teatralna.

To zastosowanie zmienia sposób, w jaki przedstawiony jest Bill w Kill Bill. Jego autorytet nie opiera się wyłącznie na wydawanych rozkazach ani pokazie siły. Budują go także głos, rytm i umiejętność przemieniania rozmowy w wydarzenie. Muzyka jest częścią tej kontroli nad innymi.

Dźwięk słyszalny dla bohaterów

Flet ma widoczne źródło w świecie przedstawionym. Gra na nim Bill, a Beatrix może go słyszeć. Odróżnia go to od utworu dodanego wyłącznie dla widzów. Rozróżnienie między muzyką diegetyczną i pozadiegetyczną pomaga zrozumieć, dlaczego jego obecność zbliża bohaterów: słyszą go w tej samej przestrzeni, którą dzielą.

Przy kaplicy dźwięk pokonuje dzielącą ich odległość i przyciąga uwagę Beatrix. Przy ogniu towarzyszy już nawiązanej bliskości. Ten sam przedmiot pełni więc różne funkcje. W pierwszej scenie przeszłość dociera do miejsca, w którym Beatrix próbuje zacząć od nowa; w drugiej flet należy do wspomnienia o nauce i zaufaniu. Jego powracający motyw pozwala powiązać dwa etapy, nie sprowadzając ich do jednego znaczenia.

Łagodna barwa dźwięku uwydatnia również sprzeczność. Postać zdolna zaplanować akt przemocy może grać delikatnie i tworzyć przyjemną chwilę. Film nie przedstawia tej wrażliwości jako gwarancji dobroci. Pozwala współistnieć muzycznej uważności i potrzebie kontroli. To połączenie sprawia, że spokój Billa budzi niepokój, bo miły gest nie musi zapowiadać dobrych intencji.

Podczas oglądania tych scen warto zwrócić uwagę na to, kiedy milkną nuty, a zaczyna się odpowiedź. Flet wypełnia przerwy w dialogu, ale nie zastępuje wypowiadanych słów. We wspomnieniu przy kaplicy znajomy dźwięk otwiera pełną napięcia wymianę zdań. W scenie treningu przygotowuje słuchacza na to, co ma nastąpić. Jego funkcja tkwi w tych konkretnych przejściach, a nie w rzekomym tajnym kodzie, który wyjaśniałby całą relację.

Wróć do przewodnika po Kill Bill.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach