Żółta i niebieska farba w „Wściekłych psach”: niepotwierdzone przypisanie

Nie udało się potwierdzić w sprawdzonych tekstach dotyczących filmu wzmianki o mieszance żółtej i niebieskiej farby w monologu Mr. Orange z Wściekłych psów. Ani datowany na 1990 rok szkic scenariusza, ani transkrypcja dialogów z wersji kinowej, wykorzystane do weryfikacji, nie pozwalają odnaleźć tego fragmentu. Nie zidentyfikowano więc żadnej kwestii, którą można by zacytować i omówić jako część jego wypowiedzi.

W pytaniu połączono rozpoznawalny element filmu — przygotowywanie przez Orange’a historyjki — z porównaniem dotyczącym farby, którego pochodzenie nie jest ustalone. Rozdzielenie tych kwestii zapobiega przedstawianiu wątpliwego opisu jako pozornie rzeczywistej sceny. To, że bohater ćwiczy swoją historyjkę, nie potwierdza wszystkich przypisywanych mu środków.

Kolory pojawiają się w słownictwie członków gangu, głównie za sprawą ich pseudonimów. Nie wystarczy to jednak, by twierdzić, że ktoś wykorzystuje mieszanie pigmentów jako lekcję kłamania. Odpowiedź wymaga zachowania tego rozróżnienia i ograniczenia przypisania do tego, co można odnaleźć w źródłach.

Co wynika ze szkicu scenariusza i transkrypcji

Scenariusz Quentina Tarantino datowany na 22 października 1990 roku, udostępniony w IMSDb, nie zawiera fragmentu o żółtej i niebieskiej farbie, o który chodzi w pytaniu. Wyszukiwanie angielskiego słowa paint również nie przynosi żadnego wyniku. Pozwala to opisać konkretnie ten dokument, ale nie czyni ze szkicu sprzed premiery transkrypcji wszystkich wersji filmu.

Transkrypcja dialogów opublikowana przez Springfield! Springfield! również nie pozwala odnaleźć tego porównania. W obu tekstach pojawia się wzmianka o Mr. Yellow podczas dyskusji o pseudonimach nadanych rabusiom. Żółty występuje tam jako element jednego z potencjalnych pseudonimów. Wymiana zdań nie opisuje mieszania farb ani nie przedstawia tego jako nauki dla Mr. Orange.

Różnice między dokumentami mają znaczenie przy przypisywaniu kwestii. Na przykład w szkicu z 1990 roku początkowe wyjaśnienie dotyczące Madonny wygłasza Mr. Pink, podczas gdy w wersji kinowej mówi je Mr. Brown. Ta konkretna zmiana pokazuje, dlaczego przy przypisywaniu kwestii trzeba wskazać, o którą wersję chodzi. Nie dostarcza jednak alternatywnego fragmentu, który rozstrzygałby pytanie o farbę.

Jaki związek można ustalić z Mr. Orange’em

Tożsamość Mr. Orange’a pod przykrywką sprawia, że oszustwo jest częścią jego zadania w fabule. Przygotowana historyjka pozwala mu przedstawić rozmówcom przeżycie, które mogą uznać za własne. Ten kontekst wyjaśnia zainteresowanie sposobami, dzięki którym może brzmieć wiarygodnie, ale nie dowodzi istnienia poszukiwanego porównania kolorystycznego.

Aby przypisać mu motyw żółtej i niebieskiej farby, należałoby wskazać konkretną wypowiedź: kwestię, którą mówi, wskazówkę związaną z przygotowywaniem się albo wyjaśnienie skierowane do niego. Porównane materiały nie dostarczają takiego potwierdzenia. Nie pozwalają też z całą pewnością przypisać tej kwestii innej postaci ani przedstawić jej jako szczegółu z alternatywnej wersji.

Dlatego tę wzmiankę należy uznać za niepotwierdzoną. Brakuje wystarczających podstaw, by przytaczać rzekome słowa Orange’a, przypisywać im symboliczne znaczenie w filmie albo wyjaśniać, jak pomagają mu przekonać gang. Ćwiczoną historyjkę można analizować na podstawie tego, co pokazuje fabuła, bez dodawania porównania, dla którego nie zidentyfikowano jeszcze żadnego fragmentu.

Porównanie stworzone przez komentatora i metafora wypowiedziana przez postać to dwie różne rzeczy. Ktoś może posłużyć się mieszaniem kolorów, by wyjaśnić własną interpretację kłamstwa, ale taki obraz należy do jego wyjaśnienia. Aby uznać go za środek użyty przez Tarantino w Wściekłych psach , trzeba by odnaleźć go w dialogu albo we wskazówce scenariuszowej. To rozróżnienie dotyczy autorstwa pomysłu, nawet jeśli analogię łatwo zapamiętać.

Zmienia się też to, kto jest odbiorcą wyjaśnienia. Obraz skierowany do czytelnika analizy nie staje się automatycznie częścią tego, czego Orange się uczy albo co słyszą jego rozmówcy. Zatarcie tych poziomów dodaje informacje do sceny i zmienia sposób jej rozumienia. W tym przypadku ostrożność oznacza, że dopóki pochodzenie porównania nie zostanie ustalone, nie należy włączać go do słów przypisywanych postaciom — nie umniejsza to jednak znaczenia oszustwa w filmie.

Zobacz wszystkie artykuły w Reservoir Dogs: napad opowiedziany przez jego konsekwencje