Aspiracje aktorskie Tarantina pojawiły się przed jego karierą reżyserską. Wspomnienia z lekcji pokazują, jak aktorstwo, pisanie i znajomość pracy kamery zaczęły się ze sobą łączyć.
James Best i nauka pracy z kamerą
Tarantino nie trafił do kina wyłącznie jako samouk i widz. W wywiadzie z Dennisem Hopperem z marca 1994 roku opisał sześć lat nauki aktorstwa: trzy lata u Jamesa Besta i trzy u Alana Garfielda. Przedstawił ten okres jako swoje formalne wykształcenie, odrębne od nauki reżyserii. To rozróżnienie nie pozwala przeinaczyć braku studiów filmowych na twierdzenie, że nigdy nie pobierał nauk artystycznych.
W audycji Fresh Air w sierpniu 2009 roku wspominał, że rzucił szkołę w wieku piętnastu lat i brał udział w teatrze społecznościowym w Torrance, łącząc aktorstwo z pracami przy obsłudze sceny. Później uczył się u Besta w Toluca Lake. Jak wyjaśniał, zajęcia obejmowały grę przed kamerą i techniczne słownictwo, na przykład zmianę ostrości oraz szybkie ruchy panoramujące. Dzięki tej nauce rozumiał część tego, co działo się wokół aktora, a nie tylko przygotowywał własne wystąpienie.
Takie podejście miało znaczenie dla kogoś, kto szukał drobnych zleceń przy produkcjach audiowizualnych. Gra aktorska nie odbywa się w abstrakcyjnej przestrzeni: musi uwzględniać kadrowanie, ustawienie i tempo pracy na planie. Znajomość tych ograniczeń nie odbiera emocji, ale pomaga powtarzać działanie w sposób zgodny z pracą ekipy. Zajęcia dawały praktyczny kontakt z aktywnością, która z perspektywy widza mogła wydawać się skupiona wyłącznie na twarzy aktora.
Doświadczenie teatralne dawało inny rodzaj kontaktu z całością. Praca przy scenie pozwala dostrzec, że przedstawienie zależy od wejść, rekwizytów i koordynacji, nawet gdy publiczność skupia uwagę na jednej osobie. Nie trzeba przedstawiać tego okresu jako tajnej szkoły reżyserii, by dostrzec jego wartość. Poszerza on pojęcie przygotowania, wykraczając poza zapamiętywanie kwestii i czekanie na swoją szansę.
Pisanie po to, by mieć scenę do zagrania
W rozmowie z Terry Gross Tarantino wyjaśnił, że odtwarzał z pamięci sceny, które chciał zagrać. Wspominał ćwiczenie na podstawie Marty Paddy’ego Chayefsky’ego, do którego dodał własny materiał, nie zdając sobie sprawy, jak bardzo oddala się od oryginału. Kolega zwrócił uwagę na różnicę i pochwalił jego wkład. Tarantino opisał to wydarzenie jako jeden z pierwszych momentów, w których doceniono jego pisanie — choć wciąż uważał je za środek do celu, jakim było aktorstwo.
Anegdota opisuje konkretną drogę od jednej aktywności do drugiej. Potrzeba zagrania sceny skłania do zastanowienia się, co jedna osoba może zrobić w obecności drugiej, co chce osiągnąć i jakie słowa pozwolą tę intencję wyrazić. Tekst przestaje być czymś, co podziwia się wyłącznie z zewnątrz: musi podtrzymywać działanie. Gdy próbuje się go z innym aktorem, pojawia się reakcja, która może potwierdzić lub zmienić to, co wyobrażono sobie podczas pisania.
Pokazuje to również różnicę między pamięcią a dosłownym odtworzeniem. Pamiętanie sensu dialogu nie gwarantuje pamiętania jego słów. Odtwarzanie może wprowadzić nowe pauzy, rozumowanie lub obrazy. W tym przypadku znaczenie biograficzne polega na tym, że Tarantino zaczął dostrzegać w tej różnicy twórczą możliwość. Nie sprawia to, że zapamiętana wersja staje się autentycznym tekstem Chayefsky’ego, ani nie pozwala przypisywać mu dodanych kwestii.
Monologi i próby aktorskie należą do tego świata, choć zajęcia nie są tym samym co profesjonalne przesłuchanie. Podczas ćwiczeń jest miejsce na próby i uwagi; przy wyborze do pracy zakres swobody i cel są inne. W obu sytuacjach można wykorzystać ten sam tekst, ale doświadczenia będą odmienne. Rozróżnienie to pozwala uniknąć przedstawiania każdej przećwiczonej sceny jako niewykorzystanej szansy na angaż.
Zmyślony wpis w CV i prawdziwy występ
W grudniu 1992 roku Tarantino przyznał w rozmowie z Sheilą Johnston, opublikowanej w „The Independent”, że umieścił w CV fałszywy wpis: Król Lear w reżyserii Jeana-Luca Godarda. Wyjaśnił, że widział film i uznał, iż niewiele osób będzie w stanie sprawdzić, czy brał w nim udział. Anegdotę należy przedstawiać jako przyznane kłamstwo, a nie powtarzać tak, jakby świadczyła o prawdziwej współpracy z Godardem. Właśnie dlatego, że pojawiła się w materiałach biograficznych, wymaga sprostowania.
Ten sam wywiad odnotowuje prawdziwy występ: zagrał naśladowcę Elvisa w serialu Złotka. Była to niewielka rola telewizyjna, która nie oznacza, że należał do głównej obsady serialu. Jej znaczenie polega na tym, że pokazuje, jak próbował wejść do zawodu dostępnymi dla początkującego aktora drogami, zanim zbudował własną karierę scenarzysty i reżysera.
Kontrast między tymi dwoma wpisami pozwala oddzielić aspiracje od doświadczenia. Imponująca pozycja w CV mogła sugerować karierę, która jeszcze nie istniała; krótka rola, choć mniej prestiżowa, odpowiadała wykonanej pracy. Późniejsza sława nie zmienia wstecznie pierwszego stwierdzenia w prawdę. Rzetelna biografia zachowuje tę anegdotę, bo wyjaśnia sposób, w jaki się przedstawiał, ale nie wykorzystuje jej do sztucznego powiększania filmografii.
Zainteresowanie reżyserią nie wymaga przedstawiania aktorstwa jako ostatecznej porażki. Lekcje, ćwiczenia pisarskie i drobne występy były częścią procesu, w którym zmieniały się jego priorytety. Chciał uczestniczyć w tworzeniu filmów, ale stopniowo odkrywał, że pragnie organizować całość. Doświadczenie przed kamerą towarzyszyło mu na różnych etapach kariery. Zmienił się punkt ciężkości jego projektu zawodowego, a nie fakt, że aktorstwo, pisanie i reżyseria były całkowicie odrębnymi dziedzinami.
Czytaj dalej: początki i edukacja Tarantina.
