
Początki Quentina Tarantino łączą ciekawość widza z nauką rzemiosła. Oglądając film, można zapamiętać twarz, scenę lub sposób opowiadania; przygotowanie do roli wymaga ustalenia, czego chce postać i jak reaguje na innych. Rozpoczęcie zdjęć wiąże się z kolejnymi trudnościami: trzeba zdobyć kamerę, skoordynować uczestników i zadbać o ciągłość nagranego materiału. Każde z tych doświadczeń wymaga innego rodzaju uwagi.
W okresie kształcenia te aktywności się ze sobą przeplatały. Zajęcia zapewniały partnerów do pracy i okazje do ćwiczenia scen; praca w wypożyczalni kaset pozwalała na co dzień obcować z filmami i ich miłośnikami; pierwsze próby filmowania umożliwiały sprawdzanie pomysłów przy ograniczonych środkach. Każde z tych miejsc dostarczało konkretnych doświadczeń, ale samo w sobie nie tłumaczy w pełni późniejszego kina Tarantino.
Relacje Tarantino i osób, które z nim pracowały, pozwalają prześledzić ten proces z różnych perspektyw. Nauka aktorstwa, rozmowy o filmach i współpraca przy zdjęciach pomagają zrozumieć, jak stopniowo brał na siebie kolejne obowiązki, zanim wszedł w świat pełnometrażowego kina zawodowego.
Przed premierami jego pierwszych filmów Tarantino równolegle zajmował się różnymi rzeczami. Zarabianie na życie, przygotowywanie sceny aktorskiej i pisanie scenariusza mogły przypadać na różne momenty tego samego okresu. Rozwijał się dzięki tym praktykom i spotkaniom, które prowadziły do wspólnych projektów.
Kalifornia, kina i zajęcia aktorskie
W sylwetce Tarantino opublikowanej w październiku 2003 roku w The New Yorker, Larissa MacFarquhar umiejscawia jego dzieciństwo w okolicach Manhattan Beach, na południe od Los Angeles. Jego kalifornijskie korzenie pozwalają określić miejsca, o których później opowiadał jako widz.
W wywiadzie dla Fresh Air z 27 sierpnia 2009 roku, zachowanym w archiwum programu, Tarantino wspominał, że w wieku około trzynastu lub czternastu lat zaczął częściej chodzić do kina. Łączył hollywoodzkie premiery z filmami eksploatacji i kinem europejskim, które oglądał w innych kinach. Jako widz poznał więc różne obiegi dystrybucji filmowej.
Aktorstwo było jego zawodową ambicją. W rozmowie z Charliem Rose’em z 26 grudnia 1997 roku wyjaśnił, że właśnie od niego zaczęła się jego droga do branży rozrywkowej i że aktorstwo stanowiło główny przedmiot jego nauki. Zajęcia aktorskie Tarantino poprzedziły jego uznanie jako reżysera. Próba roli wymaga przełożenia tekstu na działania i reakcje — to coś innego niż zapamiętywanie, jak zagrał ją ktoś inny w filmie.
W rozmowie z Terry Gross w 2009 roku wspominał, że występował w teatrze społecznościowym w Torrance, a później uczęszczał na zajęcia do Jamesa Besta. Uczył się tam aktorstwa przed kamerą oraz terminologii filmowej. Łączył tę naukę z rosnącym zainteresowaniem reżyserią, ponieważ chciał mieć wpływ na film, a nie tylko w nim występować.
Praca i rozmowy o filmach w Video Archives
Serwis Biography podaje, że pracował jako bileter w kinie dla dorosłych, a później w Video Archives, razem z Rogerem Avarym. Te pierwsze prace związane z kinem dawały mu kontakt z widzami: w kinie obsługiwał publiczność, a w wypożyczalni zajmował się wypożyczaniem filmów.
W wypożyczalni Video Archives można było porozmawiać o tym, co inni zamierzają obejrzeć albo właśnie oddali. Takie rozmowy skłaniają do bardzo konkretnych pytań: jakiego filmu ktoś szuka, co spodobało mu się w innym i dlaczego mógłby polubić inny wybór. Rekomendowanie filmu wymaga przełożenia własnego entuzjazmu na wyjaśnienie zrozumiałe dla drugiej osoby. Rozmowy toczą się wokół dostępnych kopii i gustów, które mogą się różnić.
Rozmowy o filmach i przygotowywanie się do ich realizacji to różne zadania. Umiejętność wyjaśnienia, dlaczego dana scena działa, nie wystarcza, by nakręcić ją z własną ekipą. Trzeba wybrać miejsce, przygotować aktorów i zdecydować, co zarejestrować. Wypożyczalnia mogła łączyć osoby o podobnych zainteresowaniach, ale wspólne projekty wymagały, by zamienić rozmowy w pracę.
Doświadczenie filmowania z Craigiem Hamannem
Craig Hamann wspominał w wywiadzie opublikowanym przez Trainwreck’d Society3 lutego 2020 roku, że zaprzyjaźnił się z Tarantino w szkole Jamesa Besta. Jak opowiadał, wspólnie wymyślili i zrealizowali My Best Friend’s Birthday. Hamann opisuje wspólną inicjatywę i wymagającą naukę podczas zdjęć. Jego udział pokazuje, że projekt od samego początku był współpracą.
Hamann doprecyzował również, że korzystali z pożyczonej od Freda Olena Raya kamery Bolex 16 mm. Ten szczegół pokazuje materialne uwarunkowania pracy: możliwość skorzystania ze sprzętu zależała od pomocy innej osoby. Pożyczona kamera umożliwiała nagrywanie scen, ale nadal trzeba było zadbać o przygotowanie, grę aktorską i spójność całości. Filmowanie wymagało skoordynowania tych zadań w ramach jednego przedsięwzięcia.
Sylwetka Tarantino autorstwa Larissy MacFarquhar, opublikowana w The New Yorker w październiku 2003 roku, datuje tę próbę nakręcenia filmu na połowę lat osiemdziesiątych i wyjaśnia, że projekt porzucono. Wiele lat później dokumentacja Sundance odnotowuje udział Tarantino w laboratorium reżyserskim w 1991 roku oraz prezentację Wściekłych psów na festiwalu w 1992 roku. Zawodowa droga Tarantino otworzyła się po wcześniejszych próbach pisania i filmowania, które już wtedy wymagały współpracy z innymi.
Zajęcia aktorskie pomogły mu również zacząć pisać sceny. W programie Fresh Air Tarantino wyjaśnił w 2009 roku, że przygotowywał materiał do odegrania na zajęciach, a brakujące fragmenty odtwarzał z pamięci. Czasem dopisywał własne dialogi. Potrzebował przede wszystkim sceny, nad którą mógł pracować jako aktor, zanim zaczął traktować pisanie jako samodzielną działalność.
To ćwiczenie pokazuje praktyczny związek między aktorstwem a pisaniem. Zdanie musi dać się wypowiedzieć do drugiej osoby, wywołać reakcję i podtrzymać sytuację. Podczas interpretacji tekstu pojawiają się kwestie, które mogą umknąć przy cichej lekturze: gdzie potrzebna jest pauza, jakie informacje są zrozumiałe i jaką reakcję zapowiada dana kwestia. Nauka odbywa się przez słuchanie tekstu w działaniu. W tym przypadku zadanie związane z próbą dawało też okazję, by sprawdzić rytm i oddziaływanie słów w obecności innych osób.



