Production I.G stworzyło sekwencję anime do filmu Kill Bill: Vol. 1, poświęconą przeszłości O-Ren Ishii. Kazuto Nakazawa wyreżyserował pierwszą część segmentu, a Mitsuhisa Ishikawa był producentem wykonawczym animacji. Studio zgromadziło specjalistów od projektowania, animacji, koloru i montażu, by wprowadzić ten epizod do filmu aktorskiego.
Zmiana medium nadaje wspomnieniom z dzieciństwa O-Ren szczególną formę. Rysunek ukazuje jej przemianę z ofiary w zabójczynię i skupia się na historii poprzedzającej starcia Beatrix. Ten efekt jest wynikiem współpracy między pomysłem narracyjnym Tarantino a pracą japońskiego zespołu.
Wypowiedzi Ishikawy i Nakazawy pozwalają prześledzić dwa aspekty zlecenia: jak projekt trafił do studia i jak zrozumiano wizję reżysera. Karta techniczna ukazuje dodatkową perspektywę, wskazując zakresy odpowiedzialności. Zestawienie tych źródeł wyjaśnia, jaki wkład wniosło Production I.G i jak rozdzielono pracę nad obrazami pojawiającymi się w tym rozdziale.
Udział Production I.G obejmuje konkretny segment filmu Kill Bill: Vol. 1. Pozostała część filmu i sekwencja animowana składają się na tę samą opowieść, choć wymagają odmiennych prac. Współpraca miała zachować rozpoznawalny charakter historii O-Ren i nadać jej własną wizualną formę za pomocą rysunku i ruchu.
Zlecenie Tarantino i odpowiedź studia
Oficjalna prezentacja projektu na stronie Production I.G podaje, że Tarantino osobiście poprosił studio o udział, gdy zainteresował się filmami Ghost in the Shell i Blood: The Last Vampire. Powiązanie z tymi tytułami pomaga określić, jakiego rodzaju doświadczenia zawodowego szukał w studiu.
Ishikawa opowiedział o spotkaniu podczas rozmowy z marca 2006 roku, spisanej przez Anime Pulse na podstawie wypowiedzi tłumacza, Davida Wheelera. Wspominał, że Tarantino pojawił się w studiu w Kokubunji bez umówionego spotkania w 2001 roku. Jego pierwsza reakcja na projekt była odmowna, ponieważ zespół pracował już nad Innocence i Stand Alone Complex.
Według tej samej relacji Tarantino nadal przesyłał mu kolejne wersje scenariusza, które wydawały się coraz ciekawsze. Ishikawa ostatecznie się zgodził. Jego wypowiedź przedstawia współpracę zarówno jako decyzję, którą trzeba było wpasować w działalność studia, jak i spotkanie miłośników różnych kinematografii.
Zainteresowanie konkretnym zespołem samo w sobie nie przesądza o wyglądzie efektu końcowego. Studio łączy wiedzę i specjalistów, którzy mogą pracować przy różnych projektach. W przypadku tej sekwencji zadanie polegało na opowiedzeniu o zbrodni i zemście w ramach historii antagonistki. Ta potrzeba narracyjna wyznaczała cel współpracy i pozwalała oceniać obrazy pod kątem tego, co miały przekazywać.
Nakazawa i podział odpowiedzialności
W wywiadzie opublikowanym przez Eiga.com 21 października 2003 roku Nakazawa wyjaśnił, że Tarantino miał jasną wizję tego segmentu. Swoje zadanie rozumiał jako wierne wyrażenie tej wizji. Jego wypowiedź opisuje relację opartą na interpretacji: przełożenie pomysłu na obrazy wymagało decyzji reżysera animacji, choć projekt wyszedł od reżysera filmu.
Oficjalne napisy końcowe Production I.G pozwalają wyróżnić kilka z tych zadań:
- Kazuto Nakazawa figuruje jako reżyser pierwszej części, a Toshihiko Nishikubo jako reżyser drugiej części.
- Sho-U Tajima i Katsuhito Ishii są wymienieni jako projektanci postaci.
- Minoru Nishida odpowiada za scenografię, a Katsue Inoue za nadzór nad kolorem.
- Junichi Uematsu odpowiada za montaż segmentu; Katsuji Morishita figuruje jako producent animacji.
Podział obowiązków pozwala zrozumieć, dlaczego autorstwo tego epizodu ma kilka wymiarów. Zaprojektowanie wyglądu postaci i zdecydowanie o przebiegu akcji to powiązane ze sobą zadania. Pierwsze nadaje postaci cechy, które muszą pozostać rozpoznawalne; drugie określa, co te cechy wyrażają, gdy postać zmienia pozycję, zbliża się do kogoś lub reaguje.
Na odbiór wpływają również kolor i otoczenie. Postać musi wyróżniać się w swojej przestrzeni i zachowywać zrozumiałą relację z przedmiotami oraz innymi postaciami. Koordynacja wizualna pozwala przenieść uwagę z działania na jego konsekwencje bez utraty orientacji, kto bierze w nim udział. Zespołową pracę widać w ciągłości tego doświadczenia.
Od rysunku do epizodu oglądanego przez widza
Karta studia przypisuje animację pośrednią studiom 1, 2 i 3, a malowanie cyfrowe studiu 7. Ten podział wskazuje na różne zadania w procesie realizacji. W animacji kluczowe pozycje i rysunki pośrednie pomagają budować ruch; obróbka koloru stanowi kolejny element gotowego obrazu. Napisy końcowe pozwalają dostrzec te wkłady, nie sprowadzając całego procesu do jednej pracy.
Animacja może różnicować czas poświęcony na pozę lub reakcję. Dłuższe zatrzymanie obrazu kieruje uwagę na gest; szybka sekwencja może skondensować działanie w krótkim przedziale czasu. Taki układ wpływa na odbiór przemocy, ponieważ pozwala zdecydować, który moment zostanie wydłużony, a które przejście będzie nagłe. Rytm zależy od relacji między obrazami, a nie tylko od przedstawionego zdarzenia.
W rozdziale o pochodzeniu O-Ren, zmiana wizualna sygnalizuje wejście w historię z przeszłości. Opowieść pozostaje związana z kobietą, której szuka Beatrix, a zastosowane medium nadaje jej odmienny wygląd. Widz poznaje jej przeszłość za pośrednictwem sekwencji, która na swój sposób ukazuje krzywdę i reakcję na nią.
Powrót do obrazu aktorskiego pozwala zachować to, czego się dowiedzieliśmy. O-Ren zyskuje widoczną przeszłość, która towarzyszy jej późniejszym działaniom. Animacja tworzy w ten sposób pamięć postaci: jej obrazy pozostają w pamięci widza, który obserwuje ją później, choć film powrócił już do innej konwencji. To wyjaśnia, dlaczego segment może mieć autonomiczną formę, a jednocześnie pozostawać częścią całości narracyjnej.
Historia obecności tej sekwencji w przestrzeni publicznej obejmuje także jej prezentację jako dzieła animacji. W październiku 2006 roku Production I.G ogłosiło program poświęcony studiu podczas Holland Animation Film Festival. Segment Kill Bill znalazł się w bloku Production I.G in Detail wraz z innymi pracami w różnych formatach. W programie zaplanowano również projekcję pełnometrażowego filmu.
Ta podwójna obecność daje dwa sposoby umiejscowienia dzieła. W Kill Bill epizod uzupełnia historię antagonistki; w programie studia pozwala docenić jego udział w zestawieniu z innymi zleceniami. Kontekst pokazu zmienia dostępne publiczności punkty odniesienia.
Wybór zachowuje również dokumentalny ślad uznania dla japońskiego zespołu. W ogłoszeniu wymieniono Nakazawę i projektantów postaci, dzięki czemu sekwencję można było powiązać z konkretnymi twórcami, a nie tylko z nazwiskiem Tarantino. Pokaz na festiwalu animacji poszerzył kontekst, w którym odbierano tę współpracę.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
