Lone Wolf and Cub łączy się z Kill Bill za sprawą mangi Kazuo Koikego i Gosekiego Kojimy oraz jej aktorskich adaptacji filmowych. Najbardziej bezpośrednie nawiązanie pojawia się w tomie 2, gdy B.B. wybiera Shogun Assassin do wspólnego oglądania z Beatrix przed snem. Ten film z 1980 roku łączy materiał z dwóch pierwszych części japońskiej serii.
To powiązanie pozwala porównać dwie historie, w których osoba przyzwyczajona do zabijania musi opiekować się dzieckiem. Itto Ogami podróżuje z Daigoro; Beatrix odkrywa, że jej córka żyje, i musi uwzględnić tę więź w konfrontacji z Billem. Obecność dziecka zmienia stawkę przemocy.
Aby zrozumieć aluzję, warto prześledzić kolejność powstawania tych dzieł. Manga przedstawia świat Ogamiego, filmy przenoszą go na ekran, a Shogun Assassin na nowo układa część tego materiału, kierując go do innej publiczności. Kill Bill wplata tę ostatnią wersję w scenę rodzinną, która wpływa również na odbiór głównej bohaterki.
Obecność Lone Wolf and Cub w Kill Bill łączy rozpoznawalne nawiązanie z tematycznym pokrewieństwem. Pierwsze można dostrzec w filmie oglądanym przez Beatrix i B.B.; drugie pozwala porównać relację między przemocą zawodową a troską o rodzinę. Każde z tych powiązań wymaga zwrócenia uwagi na inną część dzieł.
Od mangi Koikego i Kojimy do filmów
W swoim eseju dla Criterion z 2016 roku Patrick Macias podaje, że manga ukazała się po raz pierwszy w 1970 roku. Jej autorem jest Kazuo Koike, a rysunki stworzył Goseki Kojima. Główny bohater, Itto Ogami, traci stanowisko kata szoguna i wyrusza na drogę zemsty wraz z synem Daigoro.
Criterion przedstawia adaptację filmową jako serię sześciu filmów z Tomisaburo Wakayamą i Akihiro Tomikawą w rolach głównych. Dwa pierwsze, Sword of Vengeance i Baby Cart at the River Styx, miały premierę w 1972 roku. Później ich materiał wykorzystano w Shogun Assassin, który ten sam katalog opisuje jako zmontowany na nowo film z 1980 roku, z angielskim dubbingiem.
Konkretne powiązanie z Kill Bill prowadzi przez te filmy aktorskie. Anime przedstawiające przeszłość O-Ren powstało specjalnie na potrzeby filmu Tarantina. Rozróżnienie źródeł pozwala dostrzec dwa różne sposoby włączenia japońskiego kina i narracji graficznej: sekwencję stworzoną na potrzeby nowej opowieści oraz wcześniejszy film, który pojawia się na ekranie telewizora oglądanego przez bohaterów.
Przekształcenia kolejnych wersji wpływają na sposób, w jaki historia dociera do odbiorców. Nowy montaż wybiera materiał, nadaje mu inną długość i zmienia kolejność przedstawiania wydarzeń. Tytuł Shogun Assassin wskazuje na tę formę obiegu. Nawiązanie Tarantina pozwala ją rozpoznać, nawet jeśli widz wcześniej nie czytał tomów Koikego i Kojimy.
Dorosły, który zabija, i dziecko potrzebujące opieki
Oficjalny opis Criterion podkreśla dwa aspekty postaci Ogamiego: jego drogę jako zabójcy oraz więź z Daigoro. Chłopiec towarzyszy ojcu w podróży. Jego obecność oznacza nieustanną odpowiedzialność za kogoś, kto potrafi pokonać przeciwnika mieczem. Umiejętność zwyciężania w walce idzie w parze z koniecznością ochrony drugiej osoby.
Porównanie z Beatrix Kiddo wynika z różnicy w sposobie opowiadania. Przez większą część swojej drogi nie wie ona, że będzie mogła ponownie spotkać córkę. To odkrycie zmienia znaczenie czekającej ją konfrontacji: jej następne działania wpływają na dopiero co odzyskaną relację, a także na rachunki, które chce wyrównać z Billem.
Ogami zabiera Daigoro ze sobą; Beatrix musi dotrzeć do B.B. Ta odmienna sytuacja dziecka zmienia sposób, w jaki układa się zagrożenie. W jednej historii odpowiedzialność za rodzinę towarzyszy bohaterowi w drodze. W drugiej możliwość podjęcia tej odpowiedzialności pojawia się, gdy zemsta jest już daleko posunięta. Podobieństwo między bohaterami pozwala wyraźniej dostrzec tę różnicę.
Umiejętność posługiwania się przemocą napotyka tym samym emocjonalną granicę. Pokonanie kogoś samo w sobie nie rozwiązuje problemu, jak się opiekować, wyjaśnić nieobecność czy dzielić codzienne życie. Dziecko wnosi potrzeby, których walka nie zaspokoi. Takie odczytanie obu historii pozwala powiązać akcję z jej rodzinnymi konsekwencjami, nie czyniąc z Beatrix dokładnej kopii Ogamiego.
Shogun Assassin w scenie rodzinnej
Hasło EBSCO poświęcone Lone Wolf and Cub wprost wskazuje, że córka bohaterki Kill Bill wybiera Shogun Assassin. Nawiązanie staje się wspólną aktywnością. Film pełen walk może zająć miejsce domowego seansu, który matka i córka oglądają razem przed snem.
Scena z Shogun Assassin i B.B. tworzy relację między dwiema publicznościami. My obserwujemy bohaterów, a oni skupiają uwagę na innej fikcyjnej opowieści. Taki podział pozwala jednemu filmowi nawiązać dialog z drugim w ramach tej samej historii. Nawiązanie wiąże się z gustem dziewczynki i czasem spędzanym z matką, a zarazem pozwala widzowi rozpoznać znajomy tytuł.
Ta sytuacja zbliża nas do Beatrix w szczególny sposób. Po tym, jak oglądaliśmy ją w kolejnych starciach, widzimy, jak wykonuje z córką zwyczajną, codzienną czynność. Wybrany tytuł przywołuje świat zabójców i mieczy, ale najważniejsze jest to, że matka i córka są razem. Film staje się wspólnym przedmiotem uwagi podczas ich pierwszego wspólnie spędzanego czasu.
To powiązanie działa nawet dla osób, które nie znają mangi. Wystarczy zrozumieć, że brutalna historia może być częścią rodzinnego rytuału B.B. Kto zna Ogamiego i Daigoro, dostrzeże dodatkowe podobieństwo: relacja między uzbrojonym dorosłym a jego dzieckiem pojawia się w scenie macierzyństwa. Wcześniejszy film dodaje znaczenia, nie zakłócając bieżącej sytuacji.
Wcześniejsza twórczość Gosekiego Kojimy łączy rysunek z kinem w historii tych adaptacji. Patrick Macias przypomina w swoim eseju dla Criterion, że artysta malował plakaty filmowe i pracował jako kinooperator, zanim zajął się kamishibai — obrazami wykorzystywanymi przez wędrownych opowiadaczy. Rysownik znał już różne sposoby porządkowania opowieści dla publiczności.
Ta droga twórcza pozwala spojrzeć na adaptację jak na przepływ między mediami. Kino może wpływać na to, jak rysownik zwraca uwagę na kadrowanie; później jego plansze mogą stać się materiałem dla filmu. Opowieść zmienia nośnik, ale zachowuje wspólne zagadnienia: gdzie skierować wzrok, jaki gest pokazać i kiedy przejść do następnego momentu.
Czytelnik może zatrzymać się przy planszy komiksu albo wrócić do wcześniejszego kadru. Podczas projekcji długość wyświetlania każdego obrazu jest z góry ustalona przez film. Ta zmiana kontroli nad czasem wpływa na sposób odbioru tej samej sceny.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
