Shogun Assassin w Kill Bill: film, który B.B. ogląda przed snem

Film, który B.B. wybiera do oglądania przed snem, to Shogun Assassin. Jego obecność pozwala zobaczyć, jak dziewczynka włącza do codziennego życia przemocowe wyobrażenia dorosłych, którzy ją otaczają.

Czym jest Shogun Assassin i gdzie pojawia się w filmie

Shogun Assassin pojawia się pod koniec filmu Kill Bill: Vol. 2, kiedy B.B. spędza z Beatrix chwilę pozornie zwyczajnego, domowego życia. Dziewczynka zna ten film i proponuje go jako element wieczornej rutyny przed snem. Scena nie traktuje tytułu wyłącznie jako dekoracji: to, co słychać, oraz uwaga obu widzek współtworzą znaczenie tego spotkania.

Przywołany film to anglojęzyczny montaż z 1980 roku, złożony z dwóch pierwszych filmowych części serii Lone Wolf and Cub. Criterion wskazuje to pochodzenie w swoim wydaniu serii. Dlatego nie należy traktować Shogun Assassin jako oryginalnej nazwy całej japońskiej serii ani jako dzieła nakręconego od zera pod tym tytułem.

Opowieść przedstawia wojownika i jego syna w świecie prześladowań i przemocy. Ta relacja stanowi najbardziej bezpośrednie nawiązanie do sceny z Kill Bill. Dzięki temu film o rodzinnej trosce i śmierci pojawia się w innym, którego priorytety na nowo układają się wokół córki.

Fakt, że jest to montaż, pasuje także do kultury filmowej obecnej w Kill Bill: dzieła krążą w różnych wersjach, dubbingach i formach wyświetlania, które zmieniają sposób ich poznawania. W tym przypadku wystarczy ustalić, co ogląda B.B. Pełna historia mangi i wszystkich jej adaptacji to temat na inną opowieść.

Dziecięca rutyna w świecie przemocy

Naturalność, z jaką B.B. prosi o ten film, mówi więcej niż słowne wyjaśnienie jej wychowania. Dla niej takie wyobrażenia nie są czymś wyjątkowym ani nowym. Stanowią część codziennej aktywności dzielonej z dorosłymi. Kontrast między wiekiem dziewczynki a przemocą ukazaną w filmie wywołuje dyskomfort, którego scena nie musi podkreślać komentarzami z zewnątrz.

Ta chwila nie pozwala też przewidzieć przyszłości B.B. na podstawie jednego wyboru rozrywki. Film pokazuje praktykę tej rodziny i wykorzystuje ją w celach dramaturgicznych. Nie dowodzi, że dziewczynka zostanie zabójczynią, ani nie ustanawia ogólnej zasady dotyczącej wpływu filmów na nieletnich. Interpretacja powinna ograniczać się do relacji przedstawionych w opowieści.

Obecność Beatrix zmienia znaczenie tej rutyny. Dla B.B. może to być zwyczajny wieczór; dla jej matki — wejście w bliskość, której przez lata nie mogła z nią dzielić. Wspólne oglądanie filmu pozwala nawiązać kontakt bez konieczności natychmiastowego wyjaśniania całej historii. Milczenie przed ekranem tworzy wspólną chwilę, zanim dorośli ponownie zmierzą się ze swoim konfliktem.

Fikcja w fikcji jednocześnie chroni i odsłania. Daje matce i córce coś, na co mogą patrzeć razem, dzięki czemu nie muszą nieustannie mierzyć się z intensywnością ponownego spotkania. Jednak treść filmu przypomina o brutalnym świecie, z którego pochodzą dorośli. Domowe schronienie skrywa obrazy podobne do tych, które Beatrix chciała zostawić za sobą.

Bill zostaje powiązany z tą normalnością przez otoczenie, które stworzył dla swojej córki. Scena nie musi pokazywać formalnej lekcji przemocy, by poruszyć kwestię przekazywania pewnych wyobrażeń. Wybierane opowieści, uznawane za normalne zachowania i wspólne zabawy stają się codziennymi sposobami uczenia się.

Rodzinne podobieństwo i różnice

Skojarzenie z wojowniczym ojcem z filmu Shogun Assassin nie czyni Billa jego moralnym odpowiednikiem. Podobieństwo obrazu niebezpiecznego dorosłego w towarzystwie dziecka nie oznacza, że okoliczności, decyzje ani krzywdy dotyczące obu postaci są takie same. Paralela najlepiej działa wtedy, gdy pozwala porównywać relacje, a nie służy automatycznemu rozgrzeszeniu którejkolwiek z postaci.

Można też spojrzeć na tę scenę z perspektywy Beatrix. Przeszła przez historię pełną przemocy i teraz musi znaleźć sposób, by być z córką. Film oglądany w tej scenie pokazuje, że troska i zdolność zabijania mogą współistnieć w tych samych wyobrażeniach. To współistnienie utrudnia wyraźne oddzielenie świata domowego od świata akcji.

Dziecięcy głos w przywołanym filmie wnosi jeszcze inną perspektywę. O przemocy można opowiadać lub ją rozumieć z punktu widzenia kogoś, kto wciąż jest zależny od dorosłego. W Kill Bill, B.B. niekoniecznie zna wszystkie informacje, które widz ma na temat jej rodziców. Ta różnica w wiedzy sprawia, że jej spojrzenie nie jest pełną oceną tego, co się wydarzyło.

Siła tej sceny wynika z drobnej czynności: kładzenia się spać przy filmie. Nie rozstrzyga ona sporu dorosłych ani nie czyni zamiłowania do kina wyczerpującym wyjaśnieniem wychowania. Pokazuje relację, która zaczyna istnieć na naszych oczach, i pozwala, by obrazy wybrane dla towarzystwa ujawniły ważne pytanie: jaka część świata rodziców B.B. pozostanie częścią jej życia?

Wróć do przewodnika po Kill Bill.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach