Budd zachowuje sylwetkę kowboja, ale żyje z dala od wolności, którą zwykle obiecuje ten wizerunek. Jego ubrania towarzyszą życiu naznaczonemu niepewną pracą, izolacją i upadkiem w Kill Bill: Vol. 2.
Rozpoznawalna sylwetka w podupadłym otoczeniu
Kapelusz z szerokim rondem, buty i swobodne ubrania wpisują Budda w ikonografię westernu. Film nie pokazuje go jednak, jak rusza konno ku przygodzie. Umieszcza go w przyczepie kempingowej i w pracy, w której ma niewielką władzę. Kontrast między typem człowieka, jaki przywodzi na myśl jego sylwetka, a warunkami, w jakich żyje, jest najważniejszym efektem jego stroju. Kowboj istnieje tu jako wizerunek, ale autonomia kojarzona z tym wizerunkiem została ograniczona.
Codzienne ubrania, podkoszulek i niedbale noszone warstwy odzieży odróżniają go od starannego wizerunku innych członków dawnej grupy. Widz nie musi znać marki butów ani pochodzenia kapelusza, by dostrzec ten kontrast. Liczą się sposób, w jaki Budd je nosi, otoczenie, które go otacza, i niewielka troska o nienaganny wygląd. Jego strój wydaje się dopasowany do rutyny, która nie daje już nadziei na awans ani uznanie.
Przyczepa kempingowa dopełnia tę interpretację. Ten sam kapelusz, noszony przez postać górującą nad rozległym krajobrazem, mógłby sugerować niezależność; w ciasnym mieszkaniu, pośród codziennych przedmiotów, może wyrażać przywiązanie do tożsamości, która straciła swoją scenerię. To interpretacja inscenizacji. Nie oznacza, że konkretny element garderoby zaprojektowano specjalnie po to, by symbolizował chorobę, uzależnienie lub konkretny etap biografii postaci.
Kapelusz staje się przedmiotem konfliktu w pracy
Kłótnia z Larrym, jego szefem, nadaje kapeluszowi wyraźną funkcję dramatyczną. Przestaje być dodatkiem oglądanym przez widzów, a staje się przedmiotem, o którym chce decydować inny mężczyzna. Nagana szefa dotyka w ten sposób widocznej części tożsamości Budda. Praca daje mu niewielką władzę, a jednocześnie wymaga, by podporządkował nawet swój wygląd upodobaniom właściciela.
Budd odpowiada, że klienci również noszą kapelusze. Jego argument brzmi zwyczajnie i przekonująco, ale niczego nie zmienia: Larry może narzucić pracownikowi inną zasadę. Ta scena sprawia, że dodatek skupia w sobie nierówność, która była już obecna w tonie rozmowy. Nie trzeba robić z kapelusza uniwersalnego symbolu wolności. W tej konkretnej sytuacji jest to coś, co Budd chce zachować, a jego przełożony wykorzystuje to, by przypomnieć mu, kto tu rządzi.
Michael Madsen nie buduje wizerunku kowboja za pomocą nieustannie bohaterskiej postawy. Sposób, w jaki zajmuje przestrzeń, ciężar, który zdaje się dźwigać, i powściągliwość wobec słownych ataków zmieniają znaczenie jego stroju. Kostium i gra aktorska współdziałają: ten sam zestaw ubrań mógłby sprawiać wrażenie wyzywającego przy innej energii ciała. Tutaj Budd na przemian stawia minimalny opór i poddaje się ze znużeniem. Ta ambiwalencja jest częścią portretu Budda w Kill Bill.
Widoczne zużycie i ukryte możliwości
Niedbały wygląd skłania do lekceważenia tej postaci. Film wykorzystuje to wrażenie, ale nie czyni z niego wiarygodnej miary jej możliwości. Nieelegancki strój i życie w złych warunkach nie oznaczają utraty zdolności przewidywania ataku. To rozdzielenie wyglądu od kompetencji sprawia, że Budda trudniej ocenić niż przeciwnika, którego od początku przedstawia się jako mistrza umiejętności.
Zmienia się także jego stosunek do przemocy. Jego ubrania nie wyglądają na przygotowane na uroczysty pojedynek ani na demonstrację przynależności do organizacji. Pokazują go w zwyczajnym, surowym i mało atrakcyjnym życiu, w którym wciąż może działać brutalnie. Niebezpieczeństwo nie musi być sygnalizowane mundurem. To połączenie banalności i groźby sprawia, że podupadła sytuacja materialna nie usprawiedliwia jego decyzji.
Analiza stroju i tożsamości postaci pomaga rozróżnić dwie kwestie: rozpoznawanie kodu wizualnego i obserwowanie, jak film mu zaprzecza. Budd pozwala dostrzec oba te zjawiska. Jego sylwetka przywodzi na myśl człowieka Dzikiego Zachodu, podczas gdy praca i miejsce zamieszkania pokazują jego zależność. Ubrania zachowują ślad osobistego stylu, ale nie poprawiają jego sytuacji. W rezultacie powstaje postać, która zachowuje swoją wyrazistość, lecz nie kontrolę nad codziennym życiem.
Wróć do przewodnika po Kill Bill.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
