Luke Cage: adaptacja, którą Tarantino wyobrażał sobie w latach 90.

Zanim ugruntował swoją pozycję jako filmowiec, Tarantino rozważał przeniesienie Luke’a Cage’a na ekran. Wspominając ten projekt, skupiał się na postaci, którą podziwiał, oraz na dyskusji o obsadzie, która odebrała mu zapał.

Pomysł między Wściekłymi psami a Pulp Fiction

Quentin Tarantino umiejscowił swoje zainteresowanie filmem o Luke’u Cage’u w okresie po Wściekłych psach, a przed rozpoczęciem zdjęć do Pulp Fiction. Wspomniał o tym w 2020 roku podczas rozmowy w podcaście 3 Girls, 1 Keith, prowadzonym przez Amy Schumer i jej współpracowników. Ta chronologia pozwala umieścić pomysł na etapie kariery, która dopiero nabierała kształtu — z dala od systemu powiązanych ze sobą filmów, jaki Marvel rozwinął później.

Tarantino wyjaśnił, że Luke Cage był jedną z jego ulubionych postaci z komiksów. Wspomniał o swoim zamiłowaniu do serii Hero for Hire i Power Man, a także innych popularnych serii z dzieciństwa. Pomysł adaptacji wynikał z jego osobistego entuzjazmu. Nie ma podstaw, by opisywać go jako zlecenie Marvel Studios ani jako produkcję realizowaną na warunkach charakterystycznych dla współczesnych franczyz.

Nawiązanie do Wściekłych psów wyznacza moment, w którym reżyser zdobył rozpoznawalność, ale wciąż mógł wyobrażać sobie zupełnie różne drogi dalszego rozwoju. Późniejsza relacja Tarantino wyjaśniła, że pomysł nie musiał koniecznie zastąpić Pulp Fiction. Mógł zająć inne miejsce w kolejności projektów. Ta elastyczność pokazuje, że była to otwarta możliwość twórcza.

Publicznie dostępne informacje nie potwierdzają, że nakręcono film, zakontraktowano obsadę ani odwołano konkretną datę premiery. Stwierdzenie, że Tarantino był bliski zrealizowania filmu o Luke’u Cage’u, mocno podsumowuje wyobrażoną możliwość, ale warto trzymać się tego, co wiadomo: sam reżyser mówił o swoim zainteresowaniu, kandydacie do roli i rozmowie, która go zniechęciła.

Dlaczego myślał o Laurence’ie Fishburne’ie

Tarantino skłaniał się ku Laurence’owi Fishburne’owi, zwłaszcza ze względu na energię, którą kojarzył z jego występem w filmie King of New York. Niektórzy przyjaciele reżysera, będący fanami komiksów, opowiadali się za Wesleyem Snipesem jako lepszym wyborem, między innymi ze względu na jego warunki fizyczne. Jak wspominał Tarantino, ta dyskusja odebrała mu ochotę na dalszy rozwój pomysłu.

Ta anegdota pokazuje zderzenie różnych podejść do adaptacji. Wybór może wynikać z podobieństwa fizycznego do postaci z rysunków, ale może też stawiać na prezencję, sposób mówienia czy charakter, jaki aktor wnosi do roli. Tarantino bronił możliwości, jakie dawał Fishburne. Dyskusja nie dowodzi, że Snipes otrzymał formalną ofertę ani że Fishburne odmówił udziału.

Ten przykład pokazuje też, jak wiele może zależeć od początkowego wyobrażenia sobie głównego bohatera. Zanim dojdzie do zdjęć, aktor może stać się wyobrażonym centrum scen, które nie zostały jeszcze napisane ani nikomu przedstawione. Jeśli ten obraz traci siłę dla osoby rozwijającej projekt, jej motywacja może osłabnąć. Tak Tarantino wyjaśnił swój własny entuzjazm; na tej podstawie nie da się odtworzyć całych zakulisowych negocjacji.

Na tym kończą się podobieństwa między prawdziwym aktorem a postacią. Cechy występu, które podziwiał Tarantino, nie opisują życia Fishburne’a ani nie przesądzają, jak zagrałby Cage’a. Potencjalny film pozostaje połączeniem wyobrażeń reżysera, a nie zaginionym dziełem, które widzowie mogliby ocenić.

Miejski bohater o znajomych Tarantino upodobaniach

Luke Cage zadebiutował w serii Hero for Hire w 1972 roku. Jego historia przedstawia Carla Lucasa, niesłusznie uwięzionego mężczyznę, który w wyniku eksperymentu zyskuje nadludzką siłę i niezwykle odporną skórę. Decyzja, by pracować jako bohater do wynajęcia, bezpośrednio łączy moc, przetrwanie i pieniądze. Ten miejski wymiar odróżnia go od postaci definiowanych przede wszystkim przez kosmiczne zagrożenia.

Powiązania z niektórymi zainteresowaniami Tarantino łatwo dostrzec: postacie walczące o swoje miejsce, zawodowe kodeksy, przemoc i kultura popularna lat 70. Pozwala to zrozumieć, dlaczego Cage mógł go zainteresować. Nie mówi jednak, którego złoczyńcę wybrałby reżyser, jakie sceny by uwzględnił ani w jakim stopniu zachowałby komiksową historię bohatera.

Adaptacja mogłaby stawiać pytania o to, kto otrzymuje zapłatę za ochronę innych i jaki stosunek bohater ma do instytucji, które wcześniej go ukarały. Te pytania wynikają z opublikowanej historii postaci i pozwalają lepiej zrozumieć zainteresowanie reżysera. Należy jednak traktować je jako możliwe tropy interpretacyjne, a nie opis kompletnego scenariusza, którego nie znamy.

Wybór znanego bohatera oznaczałby także konieczność zmierzenia się z wyobrażeniami czytelników, którzy już mieli własny obraz tej postaci. To inne oczekiwania niż wobec protagonisty stworzonego bezpośrednio na potrzeby filmu, którego tożsamość widzowie odkrywają w trakcie seansu.

Luke Cage w wersji Tarantino należy do historii niezrealizowanych dróg, które mógł obrać reżyser. Wspomnienie z 2020 roku pozwala wskazać konkretny etap kariery, podziw dla postaci i preferencję dotyczącą obsady, ale nie potwierdza wielu kroków niezbędnych do powstania filmu. Ta historia jest interesująca, bo pokazuje, że twórca Wściekłych psów mógł wyobrażać sobie dalszą karierę związaną z komiksami, a ostatecznie zdecydował się rozwijać inne, autorskie światy.

Wróć do anulowanych projektów Tarantino.

Zobacz wszystkie artykuły w Niezrealizowane projekty Tarantina: pomysły, scenariusze i decyzje