Wersja Casino Royale, którą wyobrażał sobie Tarantino, nigdy nie doczekała się realizacji. Jego wypowiedzi opisują adaptację osadzoną w przeszłości oraz próbę zbadania możliwości uzyskania praw, ale projekt miał mniejszy rozmach niż zapowiadana produkcja.
Niezależna adaptacja serii
W wywiadzie dla Deadline, opublikowanym w maju 2023 roku, Tarantino wyjaśnił, że po Pulp Fiction chciał zrealizować własną wersję Casino Royale. Akcję umieściłby w latach 60., a film miałby stanowić samodzielną całość. To rozróżnienie ma znaczenie: interesowała go powieść Iana Fleminga i osobista interpretacja postaci Bonda, a nie zobowiązanie do realizowania kolejnych części franczyzy.
W tej samej rozmowie wyjaśnił, że nie usiadł formalnie do rozmów z EON na temat filmu. Badał pewną możliwość związaną z prawami, ale próba się nie powiodła. Przedstawianie tego epizodu jako zaakceptowanej propozycji produkcji, po której nastąpiło anulowanie umowy, wykracza zatem poza to, co sam opowiedział. Zamiar był wyraźny, ale nic nie wskazuje na to, by film wszedł w fazę zdjęć.
Casino Royale stanowiło wyjątkowy punkt wyjścia. Pierwsza powieść o Bondzie skupia sporą część napięcia na grze, obserwowaniu przeciwników i bezbronności protagonisty. Reżyser zainteresowany rozmowami, które zmieniają układ sił, mógł znaleźć w niej atrakcyjny materiał. To podobieństwo pomaga analizować ten pomysł, ale nie pozwala odtworzyć scenariusza, który nie jest dostępny.
Odniesienie do Pulp Fiction umiejscawia ten pomysł w okresie świeżo zdobytej swobody twórczej. Nie oznacza to, że Tarantino opracował Bonda o takiej samej strukturze przeplatających się opowieści. Automatyczne przeniesienie na wyobrażony film wszystkich jego charakterystycznych elementów oznaczałoby napisanie w jego imieniu zupełnie innej propozycji. Udokumentowane są zainteresowanie twórczością Fleminga, retrospektywna sceneria i niezależny charakter projektu.
Pierce Brosnan i nieformalna rozmowa
Pierce Brosnan również wspominał rozmowy z Tarantino na temat Bonda. Jego relacja, przywoływana w wywiadach podczas promocji filmu The November Man w 2014 roku, opisuje spotkanie przedstawicieli branży i pomysł, który wzbudzał entuzjazm. Wysłuchanie propozycji przez aktora nie oznacza, że został zatrudniony do zagrania tej roli. Ta różnica ma szczególne znaczenie w przypadku sagi, w której prawa, producenci i decyzje obsadowe pozostają poza kontrolą któregokolwiek z dwóch uczestników rozmowy.
Atrakcyjność Brosnana wiązała się z Bondem, którego widzowie już znali. Umieszczenie go w opowieści z epoki stworzyłoby nietypowe połączenie: zachowanie twarzy kojarzonej z niedawnym etapem serii przy jednoczesnej zmianie realiów czasowych. Ta możliwość pozwala zrozumieć część fascynacji, jaką projekt wciąż budzi. Wyjaśnia też, dlaczego łatwo pomylić wyobrażenie o filmie z konkretnymi krokami niezbędnymi do jego realizacji.
Wykorzystanie czerni i bieli w filmach Tarantino może pomóc zrozumieć jego środki artystyczne w istniejących dziełach, ale nie dowodzi, w jaki sposób sfilmowałby Bonda.
Akcja osadzona w latach 60. nie oznacza też, że adaptacja byłaby dokładnym odwzorowaniem powieści wydanej w 1953 roku. Sugerowana dekada sama w sobie stanowiłaby już wybór adaptacyjny. Epoka historyczna wpływa na technologię, kostiumy i stosunki międzynarodowe, ale stopień wierności zależy od konkretnych decyzji dotyczących bohaterów i akcji. Tego, jakie byłyby te decyzje, nie da się ustalić z całą pewnością.
Projekt na tle filmu z 2006 roku
Casino Royale trafiło do kin w 2006 roku w reżyserii Martina Campbella, z Danielem Craigiem w roli głównej. Film ten powstał w ramach innej produkcji i realizował inną wizję odświeżenia postaci. Jego istnienie nie dowodzi, że wykorzystano w nim scenariusz Tarantino ani że stanowił pośrednią realizację jego pomysłu. Wspólna powieść źródłowa oznacza wspólne postacie i konflikty, ale niekoniecznie wspólny proces twórczy.
Porównanie obu możliwości wymaga uwzględnienia oczywistej asymetrii. Film Campbella można analizować na podstawie scen, kreacji aktorskich i decyzji wizualnych. Wersję Tarantino można opisać wyłącznie na podstawie wypowiedzi i wspomnień. Nie da się stwierdzić z pewnością, że byłaby bardziej brutalna, wierniejsza Flemingowi czy lepsza pod względem filmowym. Takie oceny należą do zabawy w wyobrażanie sobie alternatywnych karier.
Relacja z 2023 roku skłania też do ostrożności wobec nazbyt prostego wyjaśnienia, dlaczego projekt nie doszedł do skutku. Tarantino wspominał o nieudanej próbie w sytuacji dotyczącej praw, którą uważał za dającą możliwości. Nie przedstawiał pełnej chronologii negocjacji biznesowych. Powtarzanie jego wspomnień tak, jakby były kompletnym dossier prawnym, nadawałoby im precyzję, której źródło nie zapewnia.
Trwałe zainteresowanie tym Casino Royale wynika z możliwego spotkania bohatera franczyzy z filmowcem przyzwyczajonym do pełnej kontroli nad własnymi światami narracyjnymi. Powieść oferowała skupioną przestrzeń dla podejrzliwości, uwodzenia i ryzyka. Tarantino chciał się nią zająć, Brosnan wysłuchał pomysłu, a film ostatecznie potoczył się inną drogą. Tyle wystarczy, by odróżnić udokumentowany zamysł twórczy od produkcji, która nigdy nie powstała.
Wróć do anulowanych projektów Tarantino.
Zobacz wszystkie artykuły w Niezrealizowane projekty Tarantina: pomysły, scenariusze i decyzje
