Quentin Tarantino wciela się w Mr. Browna, a Edward Bunker w Mr. Blue’a w filmie Reservoir Dogs. Obaj należą do ekipy rabusiów wynajętej przez Joego Cabota. Są obecni podczas początkowego śniadania, ale ich role są mniej rozbudowane niż role White’a, Orange’a, Pinka i Blonde’a, których starcia zajmują większą część historii rozgrywającej się w magazynie.
Krótki czas ekranowy nie oznacza, że nie biorą udziału w akcji. Brown uczestniczy w ucieczce po napadzie, a Blue należy do grupy, której losy próbują ustalić pozostali przy życiu. Ich nazwiska pojawiają się w rozmowach o nieudanym skoku, ponieważ bandzie nie udaje się już zebrać wszystkich ludzi, z którymi zaczynała.
Film przedstawia różne informacje o każdym z nich. Brown zostaje ranny podczas ucieczki. O śmierci Blue’a dowiadujemy się natomiast z relacji Joego. Ta różnica pozwala opisać ich losy bez przypisywania im scen, których nie ma: w przypadku Browna możemy śledzić widoczną akcję, a w przypadku Blue’a — wiadomość przekazaną wewnątrz grupy.
Mr. Brown: od śniadania do samochodu, którym ucieka
Brown rozpoczyna rozmowę w kawiarni od swojej seksualnej interpretacji piosenki Like a Virgin. Rozwodzi się nad nią, a inni odpowiadają, podważając jego słowa. Już w pierwszej scenie można go rozpoznać po sposobie, w jaki przejmuje rozmowę: obstaje przy swojej interpretacji i próbuje przekonać do niej pozostałych. W tej chwili grupa może tracić czas na spór, który nie wymaga jeszcze decyzji o życiu któregoś z towarzyszy.
Tarantino gra jednego z uczestników tej rozmowy, a ponadto napisał scenariusz i wyreżyserował film, co odnotowano w materiałach Festiwalu Lumière z 2023 roku. W obsadzie Reservoir Dogsjego postać ma niewielką rolę. To, że podczas śniadania przyciąga uwagę, nie czyni go organizatorem napadu. To Joe wynajmuje ekipę i ustala warunki akcji. Brown bierze udział w rozmowie między towarzyszami, ale nie dowodzi operacją.
Później film powraca do ucieczki i pokazuje Browna za kierownicą samochodu, w którym jadą White i Orange. Brown jest ranny i krwawi; nie może już normalnie prowadzić. W tej sytuacji pozostali dwaj muszą porzucić pojazd i uciekać na własną rękę. Epizod kończy się śmiercią Browna, a White i Orange muszą znaleźć inny sposób na ucieczkę.
Na ekranie widać ranę, ale nie sam strzał, który ją zadał. Można więc opisać to, co przydarza się Brownowi podczas ucieczki, nie wskazując konkretnego strzelca. Jego rola kierowcy kończy się, gdy odniesione obrażenia uniemożliwiają mu dalszą jazdę. Postać, którą wcześniej poznaliśmy jako uczestnika rozmowy, pojawia się ponownie, gdy ma już problem z wykonaniem zadania, od którego zależą jego towarzysze.
Mr. Blue: nieobecność, którą wyjaśnia Joe
Blue odzywa się podczas śniadania znacznie rzadziej. Jego obecność pozwala umieścić go w grupie przed napadem, ale film nie przedstawia jego osobistej historii ani nie przypisuje mu funkcji przywódczej. W tę rolę wciela się Bunker, wymieniony w materiałach Lumière również jako Eddie Bunker. Film daje niewiele podstaw do indywidualnego opisu tej postaci: nie rozwija jej wcześniejszych losów, które pozwoliłyby ustalić, jak zaczęła pracować dla Joego ani czym zajmowała się przed tą akcją.
Po napadzie Blue’a nie ma wśród tych, którzy zbierają się w magazynie. Jego nieobecność pozostawia część wydarzeń niewyjaśnioną dla pozostałych. Kiedy przybywa Joe, informuje ich, że Blue nie żyje. Ta wiadomość pada w rozmowie po napadzie; film nie cofa się w czasie, by pokazać starcie z udziałem Blue’a. Nie ma też sceny, w której moglibyśmy śledzić jego ostatnie chwile.
Joe zmienia nieobecność Blue’a w potwierdzoną stratę. Jego słowa wpływają na to, czego grupa może się spodziewać: Blue nie jest już towarzyszem, który mógłby dotrzeć na miejsce zbiórki.
Nazwisko Mr. Blue pojawia się również w autobiografii Edwarda Bunkera, opublikowanej przez No Exit Press w 1999 roku. Wydawca przedstawia książkę jako wspomnienia pisarza, który zagrał tę postać. Opowiada ona o życiu Bunkera. Tytuł może kojarzyć się z rolą, dzięki której wielu czytelników go rozpoznaje, ale opisane w niej osobiste doświadczenia nie stają się przez to przeszłością rabusia z Reservoir Dogs. Film nie odwołuje się do tej książki, by wyjaśnić przeszłość Blue’a.
Rozróżnienie między aktorem a postacią ma znaczenie również w przypadku Browna. Tarantino jest autorem scenariusza i wypowiada na ekranie kwestie swojej postaci, ale opinia o piosence pada w fikcyjnej rozmowie, w której jeden z uczestników próbuje przekonać pozostałych. Uznanie jej za osobistą deklarację reżysera wymagałoby innego przypisania tych słów. W obu przypadkach wiedza o tym, kto gra daną postać, pomaga ją zidentyfikować; jej zachowanie nadal zależy od tego, co film pozwala jej powiedzieć i zrobić.
Zobacz wszystkie artykuły w Reservoir Dogs: napad opowiedziany przez jego konsekwencje
