Filmy o motocyklistach w filmowym świecie Tarantino: Stone i The Losers

Kino motocyklowe może opowiadać o policyjnej infiltracji, wspólnocie albo wojennej przygodzie. Stone i The Losers pozwalają przyjrzeć się tym różnicom dzięki udokumentowanym związkom z Tarantino.

Stone: wybór na nocny seans

12 marca 2011 roku Stone znalazł się w programie nocnego seansu w ramach miesiąca filmowego przygotowanego przez Quentina Tarantino w kinie New Beverly. To konkretny wybór z podaną datą. Australijski film Sandy’ego Harbutta z 1974 roku nie musi przez to być jego ulubionym obrazem tego gatunku — wystarczy odnotować, że wybrał go, by pokazać publiczności.

Główny bohater trafia do gangu motocyklistów jako policjant. Życie wśród nich stawia widza między dwoma sposobami interpretowania tych samych zachowań. Gest może wyglądać na groźbę dla kogoś z zewnątrz, a dla osób znających zasady — na dowód przynależności. Stopniowe wprowadzanie w życie wspólnoty odróżnia ten film od zwykłej serii pościgów i bójek.

Motocykl ma znaczenie przede wszystkim jako element wspólnoty. Jedna osoba może jechać samotnie, ale gang zaznacza swoją obecność, gdy wspólnie rusza w drogę. Maszyny wyrażają więzi, hierarchie i wolę, by nie pozostawać niezauważonym. Wolność obiecywana przez wizerunek motocyklisty ma tu swoją cenę: przynależność wymaga dostrzegania innych i spełniania oczekiwań, które mogą stać się opresyjne.

Policyjna perspektywa stawia też pytanie o poznanie. Czy zrozumienie reguł grupy oznacza ich akceptację? Czy wspólne życie z jej członkami znosi początkowy dystans? Te pytania wynikają z konstrukcji narracyjnej, a nie z opinii przypisywanych Tarantino. Podczas pierwszego seansu warto zwrócić uwagę na to, jak film zmienia nasze nastawienie do bohaterów, zanim sprowadzi ich do symboli jednolitej kontrkultury.

The Losers: motocykle wkraczają na wojenną ścieżkę

The Losers, film Jacka Starretta z 1970 roku, to kolejny punkt wyjścia. Wspomnienie o Williamie Smithcie opublikowane przez New Beverly w lipcu 2021 roku przypomina, że Tarantino bronił tego filmu i że jego fragmenty pojawiły się w Pulp Fiction. Artykuł wspomina również o młodzieńczej rozmowie Smitha z Johnem Miliusem, ale wypowiedzi Miliusa o jego własnej twórczości nie należy przypisywać Tarantino.

Film przenosi gang motocyklistów w realia misji wojennej. To połączenie od razu działa jako widowisko: mężczyźni, którzy zdają się nie pasować do wojskowej dyscypliny, zabierają swoją tożsamość i maszyny na operację wymagającą organizacji. Napięcie między zadaniem a zachowaniem bohaterów pozwala zachować cechy kina gangsterskiego, nawet gdy sceneria zmienia się diametralnie.

William Smith zapewnia filmowi wyrazisty fizyczny punkt odniesienia. Jego obecność pomaga podkreślić charakter bohaterów w filmie, w którym trzeba go szybko uchwycić — podczas przemieszczania się i przygotowań. Grupa nie jest interesująca dlatego, że stanowi wzorowy, profesjonalny zespół, lecz dlatego, że indywidualne cechy jej członków utrudniają sprowadzenie ich do posłusznego narzędzia. Kontrast między siłą a kontrolą jest istotną częścią atrakcyjności filmu.

Aby zrozumieć to połączenie, warto zwrócić uwagę na to, co motocykle wnoszą do obrazu wojny. Nie są tylko środkiem transportu: niosą ze sobą własną kulturę wizualną, sposób siedzenia i obietnicę hałasu. Ich obecność sprawia, że misja wygląda, jakby wkroczył w nią inny gatunek filmowy. Można cieszyć się tym rezultatem jako przesadzoną fantazją akcji, nie myląc go z dokumentalnym obrazem operacji wojskowych.

Telewizor w pokoju Butcha i Fabienne w filmie Pulp Fiction sprawia, że takie kino staje się częścią codzienności bohaterów. Fragment może budować atmosferę, a zarazem być ukłonem w stronę tych, którzy go rozpoznają. Wyraźna obrona filmu odnotowana przez New Beverly pozwala wyjść poza samo rozpoznanie obrazu, ale nie uzasadnia wymyślania obszernej recenzji Tarantino na temat każdej sceny.

Podwójny seans: dwie społeczności pod presją

Obejrzenie Stone i The Losers w ramach jednego seansu pozwala na ciekawe porównanie. W pierwszym filmie ktoś wkracza do wspólnoty i musi nauczyć się ją rozumieć; w drugim wspólnota przenosi swoją tożsamość w miejsce, które wymaga od niej innej roli. Jeden pokazuje tarcia między policją a gangiem, drugi — między grupą wyrzutków a misją. Motocykl wskazuje na pokrewieństwo tych filmów, ale sam nie przesądza o fabule.

Zmienia się też relacja między terytorium a przynależnością. Grupa ze Stone musi bronić swojego sposobu życia w otoczeniu, które ją obserwuje. Bohaterowie The Losers trafiają w miejsce, w którym ich zasady wydają się jeszcze bardziej anachroniczne. Ta różnica może pomóc w wyborze: życie we wspólnocie i infiltracja dla tych, którzy wolą opowieść o grupie; połączenie gatunków dla szukających przygodowego kina akcji.

Hells Angels on Wheels, film Richarda Rusha, to ważny tytuł tego nurtu, ale samo jego znaczenie historyczne nie wystarcza, by przedstawić go jako osobistą rekomendację Tarantino z konkretnej daty. Ta sama ostrożność dotyczy każdego filmu Jacka Nicholsona, który pojawia się w kontekście jego nazwiska. Ten wybór opiera się na dwóch możliwych do wskazania źródłach i pozwala filmom rozbudzić zainteresowanie, bez dopisywania do listy domniemanych ulubionych tytułów.

Wróć do rekomendacji Tarantino według gatunków.

Zobacz wszystkie artykuły w Kino polecane przez Tarantino według gatunków