Nazywali go Kingiem: Bacalov odsłania inne oblicze Schultza

Lo chiamavano King to western z 1971 roku znany jako His Name Is King. Jego muzyka towarzyszy Django i Schultzowi, gdy odjeżdżają po wydarzeniach związanych z szeryfem, a imię Niemca staje się filmowym łącznikiem.

Temat z innego westernu trafia do nowego Kinga

Luis Bacalov skomponował muzykę do Lo chiamavano King, westernu z 1971 roku w reżyserii Giancarla Romitellego. Django przywołuje jego główny temat po scenie, w której Schultz zabija szeryfa i wyjaśnia, dlaczego jest poszukiwanym zbiegiem. Odjazd z miasteczka staje się więc muzycznym potwierdzeniem: duet może ruszyć dalej po sytuacji, która zdawała się skazywać ich na otoczenie przez miejscowe władze.

Imię King natychmiast przywodzi na myśl doktora Kinga Schultza. Dzięki temu zbiegowi okoliczności piosenka pochodząca z innej historii zdaje się komentować obecność postaci granej przez Christopha Waltza. Nie oznacza to jednak, że biografia bohatera westernu z 1971 roku jest tajną biografią dentysty. Odniesienia w tekście piosenki należą do wcześniejszego dzieła i nie należy traktować ich jako dowodu na istnienie krewnych, zemsty czy wydarzeń, których Django nie potwierdza.

To istotna różnica, ponieważ Tarantino sięga po muzykę niosącą ze sobą znaczenia. Wybór utworu może wykorzystywać określone słowo, postawę lub pamięć o gatunku, nie przenosząc przy tym wszystkich zdarzeń z pierwotnej fabuły. Widz dostrzega pokrewieństwo, które film wykorzystuje, ale nadal jest to relacja między dziełami. Nie staje się ono automatycznie informacją fabularną wypowiedzianą przez postać w scenie.

Temat nadaje Schultzowi legendarny wymiar na wczesnym etapie opowieści. Dotąd widzieliśmy, jak negocjuje, obserwuje i działa, łącząc uprzejmość z nagłą przemocą. Muzyka kondensuje to wrażenie w scenie odjazdu, która zdaje się potwierdzać, że panuje nad sytuacją. Django, który dopiero uczy się rozumieć swojego towarzysza, odkrywa wraz z widzami człowieka, którego profesjonalny wygląd nie wyjaśnia w pełni, czym się zajmuje.

Prawo jako narzędzie inscenizacji

Scena z szeryfem pokazuje, że Schultz nie polega wyłącznie na szybkości w posługiwaniu się bronią. Zna dokumenty i umiejętnie używa słów, by zmienić interpretację tego, co właśnie zrobił. To, co wygląda na zabójstwo najwyższego miejscowego urzędnika, zostaje następnie przedstawione jako egzekucja poszukiwanego zbiega, za którego wyznaczono nagrodę. Scena buduje jego pozycję, łącząc przemoc, wiedzę i umiejętność pokierowania rozmową.

Muzyka pojawia się, gdy ten pokaz umiejętności przyniósł już swój skutek. Schultz nie potrzebuje jej, by przedstawić argument prawny, ale dzięki niej odjazd staje się swoistym, wystylizowanym potwierdzeniem jego racji. Bohater stworzył problem na oczach mieszkańców, a potem na nowo określił jego warunki. Temat pozwala widzom uznać tę scenę za część zawodowej tożsamości, którą Django będzie musiał zrozumieć w trakcie nauki.

Ważne jest również to, że odjeżdżają razem. Django nie jest postronnym obserwatorem, który znika po tym, jak zobaczył, na co stać Niemca. Jego najbliższa przyszłość wiąże się z takim sposobem działania. Scena pokazuje po raz pierwszy, jak znajomość zasad może otworzyć drogę w nieprzyjaznym otoczeniu. Nie oznacza to równości między nimi, ale ustanawia więź, którą film rozwinie poprzez pracę, rozmowę i wspólne decyzje.

Muzyczny ton sprawia, że scena nie zamyka się w czysto biurokratycznej konwencji. Dokumenty i nagrody są kluczowe, ale film pozostaje westernem, który tworzy zapadające w pamięć postacie. Piosenka zamienia wynik negocjacji w ruch. Odjazd z miasteczka kieruje bohaterów ku kolejnemu etapowi drogi, pozostawiając za nimi sytuację, która przyciągnęła uwagę wszystkich obecnych.

Bacalov między prezentacją a nauką

Obecność Bacalova w filmie pełni różne funkcje. Początkowy temat Django zapowiadał postać głównego bohatera; Lo chiamavano King podkreśla tutaj inne oblicze Schultza. Nie trzeba zakładać sztywnego systemu, w którym każdy kompozytor jest przypisany wyłącznie do jednej postaci. Dobór muzyki jest bardziej elastyczny: różne utwory mogą oświetlać chwile i relacje zmieniające się w toku opowieści.

W tym przypadku zapożyczony utwór łączy fach łowcy nagród z tradycją filmową, którą widz może rozpoznać nawet bez znajomości filmu Romitellego. Głos, melodia i energia tematu dobitnie przedstawiają postać, która przemierza konno świat i działa według własnych kalkulacji. Ta energia pasuje do Schultza, choć film zachowuje cechy tej postaci niezależne od muzycznego odniesienia.

Dla Django ta scena oznacza poszerzenie wyobrażenia o tym, co jest możliwe. Dopiero co wydostał się z sytuacji, w której inni decydowali o jego drodze, i obserwuje człowieka potrafiącego stawić czoła zagrożeniu, łącząc różne środki. Muzyka pomaga utrwalić ten pokaz umiejętności w pamięci, ale dalsza nauka ujawni również ograniczenia i sprzeczności. Schultz potrafi poruszać się w ramach pewnych zasad, lecz nie kontroluje całego systemu niewolnictwa ani wszystkich własnych reakcji.

Lo chiamavano King jest zatem pośrednią prezentacją postaci i zarazem przejściem do kolejnego etapu. Tytuł nawiązuje do imienia dentysty, pochodzenie utworu przypomina o innym westernie, a jego umiejscowienie podkreśla tymczasowo udany odjazd. Żadna z tych funkcji nie wymaga wymyślania Schultzowi wcześniejszej historii. Siła zapożyczenia tkwi w relacji, którą tworzy na naszych oczach: dwaj mężczyźni opuszczają miasteczko, a muzyka nadaje im na czas tej podróży rangę większą niż ta, którą miało właśnie rozwiązane zdarzenie.

Więcej informacji w przewodniku po filmie Django.

Zobacz wszystkie artykuły w Django bez łańcuchów: ratunek, bohaterowie i western południowy