Reservoir Dogs: gra wideo z 2006 roku i jej adaptacja

Gra wideo Reservoir Dogs z 2006 roku została opracowana przez Volatile Games i wydana przez Eidos na PlayStation 2, pierwszą konsolę Xbox oraz PC. Adaptacja mierzy się z konkretnym wyzwaniem: jak przekształcić w sytuacje, w których można uczestniczyć, film, w którym znaczna część konfliktu rozgrywa się w rozmowach o napadzie, do którego już doszło.

W filmie ocalali docierają do magazynu ranni, podejrzliwi i przedstawiający różne wersje wydarzeń. Zanim poznamy pełne wyjaśnienie, musimy słuchać ludzi, którzy mają powody, by się usprawiedliwiać i nie ufać sobie nawzajem. Informacje są związane z osobą, która je przekazuje.

Przeniesienie tego materiału do innego medium wymaga podjęcia decyzji, co zachowuje formę opowieści, a co zmienia się w działanie kontrolowane przez gracza. Porównanie pozwala przyjrzeć się temu, jak zmienia się podział odpowiedzialności: kto opowiada o tym, co się stało, kto działa, a kto ocenia rezultat. Wierność można rozpatrywać również przez pryzmat relacji z informacją, a nie tylko odtwarzania postaci i wydarzeń.

Napad zamieniony w misję

Retrospektywny opis Blitz Games przedstawia połączenie akcji i jazdy samochodem, w którym można wcielić się w siedem postaci. Jednym z rozszerzeń jest napad na jubilera. Przykładowo Mr. Blue jest postacią, którą można kontrolować podczas przybycia policji do sklepu.

Ten przykład zmienia pozycję Blue względem filmowej opowieści. W filmie Joe informuje o jego śmierci; nie pokazano osobnej sekwencji przedstawiającej jego koniec. Dając mu grywalną rolę, adaptacja poświęca mu miejsce, którego nie zapewnia oryginalny montaż. Ten epizod należy do wersji gry wideo i nie dowodzi, jak doszło do jego śmierci w fabule filmu z 1992 roku.

Różnica wpływa na sposób wykorzystania relacji świadków. W magazynie opowieść o napadzie może zostać przerwana, gdy inny mężczyzna zakwestionuje to, co słyszy. Nieufność zmusza do zwracania uwagi zarówno na opisywane wydarzenia, jak i na sposób, w jaki ktoś ich broni. Przekształcenie przeszłości w misję wprowadza inną potrzebę: rozpoznania sytuacji i działania w jej obrębie. Wydarzenie przestaje zależeć wyłącznie od wersji przekazywanej przez ocalałego.

Podział kontroli między kilku członków ekipy pozwala też zmieniać perspektywę w obrębie tej samej katastrofy. W kontekście adaptacji ta decyzja może poświęcać więcej uwagi postaciom drugoplanowym. Znaczenie postaci zależy teraz częściowo od tego, jak długo jej działania angażują gracza. To sposób rozłożenia głównych ról, który różni się od czasu trwania dialogów postaci czy jej obecności w magazynie.

Professional, Psycho i Career Criminal

Instrukcja do wersji PC wyróżnia trzy oceny: Professional dla gracza, który działa przede wszystkim przez zastraszanie i obezwładnianie; Psycho dla gracza, który najczęściej strzela i zabija; oraz Career Criminal za mieszany styl działania. Oceny dotyczą każdej misji i ogólnych postępów. Liczy się też jazda: uszkodzenia i strzelanie sprzyjają ocenie Psycho, a szybkość i ostrożność — Professional.

To słownictwo można powiązać z dyskusjami rabusiów o tym, jak należało przeprowadzić napad. Mr. Pink zarzuca swoim towarzyszom, że narazili robotę na szwank. Jego pojęcie kompetencji sprowadza się do ukończenia napadu i uniknięcia komplikacji. Gra zamienia rozróżnienie, którym postacie posługują się, by oceniać siebie nawzajem, w nazwy służące do klasyfikowania zachowania gracza.

Zmienia się również to, kto wydaje ocenę. Każdy z mężczyzn może przedstawić się jako kompetentny i obwinić kogoś innego za katastrofę, gdy przemawia do grupy. Ocena systemu wprowadza kryterium zewnętrzne wobec tej rozmowy. To jedna z możliwych interpretacji adaptacji: reputacja, którą postać próbuje zbudować słowami, zostaje zestawiona z oceną powiązaną z działaniami osoby, która nią steruje.

Słowo Professional zachowuje ponadto punkt widzenia rabusia. Zachowanie polegające na stosowaniu przymusu nadal wyrządza krzywdę innym, nawet jeśli ogranicza liczbę strzałów. Etykieta opisuje sposób wykonywania przestępczej roboty. Uznanie jej za deklarację niewinności zatarłoby różnicę między skutecznością a odpowiedzialnością za własne czyny.

Michael Madsen i ciągłość postaci Mr. Blonde

Instrukcja potwierdza, że licencja obejmuje nazwisko, głos i wizerunek aktora. Jego udział zapewnia ciągłość postaci Mr. Blonde, którą Michael Madsen zagrał w filmie Tarantino.

Osoby znające film mogą dzięki temu rozpoznaniu wyrobić sobie oczekiwania wobec Blonde’a, zanim nowa sytuacja ujawni jego zachowanie. Spokój, z jakim mówi podczas brutalnych wydarzeń, jest już częścią jego filmowej charakterystyki. Pamięć o tej kreacji może towarzyszyć graczowi, choć dodane działania należy rozumieć w ramach opowieści skonstruowanej przez adaptację.

Instrukcja opisuje wskaźnik zdrowia Orange’a podczas jazdy samochodem; kolizje nasilają krwotok pasażera. To konkretny przykład tego, jak sytuację filmową można przekształcić w warunek wpływający na rozgrywkę.

W filmie White prowadzi samochód, podczas gdy Orange krwawi i mówi o swoim strachu. Scena przedstawia ich relację za pośrednictwem głosów, bólu i prób uspokojenia rannego. Widz słyszy rozmowę i obserwuje stan poszkodowanego, ale nie może interweniować. Przeniesienie tej kruchości do postaci zmiennej w grze tworzy inną relację z niesieniem pomocy: troska o drugą osobę staje się częścią zadania do wykonania.

W tej interpretacji napięcie podczas jazdy wynika z konieczności dotarcia do celu i jednoczesnego dbania o pasażera. Niepokój, który w filmie buduje gra aktorska, może znaleźć odpowiednik w odpowiedzialności za prowadzenie pojazdu. Znajomość dalszych losów postaci z filmu nie zwalnia z zadania dokończenia jazdy w trakcie rozgrywki.

Zobacz wszystkie artykuły w Reservoir Dogs: napad opowiedziany przez jego konsekwencje