Edgar McGraw pojawia się ponownie u boku ojca, zachowując to samo imię, zawód i relację rodzinną. O jego ciągłości świadczy coś więcej niż tylko ten sam aktor, choć filmy nie tworzą pełnej chronologii policyjnej.
Rozpoznawalna postać u boku Earla McGrawa
Edgar McGraw jest synem teksańskiego rangera Earla McGrawa, a gra go James Parks. W Kill Bill: Vol. 1 towarzyszy Earlowii podczas oględzin kaplicy, w której doszło do masakry. W Death Proof ponownie pojawia się u jego boku w szpitalu po wypadku spowodowanym przez kaskadera Mike’a. Powracające imię i więź rodzinna pozwalają rozpoznać w nim postać, która powraca, bez polegania wyłącznie na podobieństwie dwóch mundurów.
Earla gra Michael Parks, który w rzeczywistości jest ojcem Jamesa. Ten zbieg okoliczności nadaje obsadzie dodatkowy wymiar, ale warto oddzielać te dwie płaszczyzny. James i Michael to aktorzy; Edgar i Earl to członkowie fikcyjnej rodziny. Ich rzeczywista relacja nie pozwala przenosić wydarzeń z życia prywatnego na postacie ani traktować każdej roli Jamesa jako kolejnego rozdziału historii Edgara.
Edgar zwykle pozostaje w cieniu wyrazistej osobowości Earla. Nie oznacza to jednak, że jest zbędny. Edgar jest rozmówcą, któremu ojciec może wyjaśniać swoje spostrzeżenia, rzucać uwagi lub przekazywać wnioski. Dzięki dialogowi możemy usłyszeć, jak myśli Earl, bez uciekania się do narracji wewnętrznej. Ten duet tworzy niewielką scenę pokazującą ich zawodowy warsztat w filmach zdominowanych przez innych bohaterów.
Ciągłość postaci Earla McGrawa w filmach Tarantino i Roberta Rodrigueza obejmuje więcej niż pojedyncze wystąpienia jego syna. Aby zrozumieć Edgara, wystarczy wiedzieć, że należy do tej samej rodziny i grupy zawodowej. Nie trzeba przypisywać mu wszystkich podróży ojca ani zakładać, że był obecny poza kadrem w każdym filmie, w którym pojawia się Earl.
Kaplica i szpital: dwa miejsca, do których docierają już po wszystkim
W Kill Bill Edgar pojawia się w historii po tym, jak doszło już do głównego aktu przemocy w kaplicy. Scena z udziałem policji pokazuje jego następstwa i zmienia nasze wyobrażenie o kobiecie leżącej wśród ofiar. Praca McGrawów zaczyna się po fakcie: badają miejsce, które ktoś brutalnie zdemolował. Dzięki temu można zmienić tempo opowieści, nie osłabiając wrażenia, jakie wywołuje masakra.
Ich relacja nadaje scenom także szczególny ton. Earl może posługiwać się poufałym językiem, kontrastującym z otoczeniem, a Edgar bierze udział w rozmowie, nie przyćmiewając ojca. Nie zmienia to śledztwa w niezależną komedię. Umieszcza bohaterów w tradycji południowych policjantów, którzy łączą doświadczenie, kąśliwy komentarz i bardzo osobisty sposób interpretowania tego, co widzą.
W Death Proof szpital znów staje się miejscem, w którym bohaterowie mierzą się ze skutkami przemocy. Chodzi o to, jak zinterpretować wypadek i to, że Mike przeżył. Earl podejrzewa, że za pozorami wypadku kryje się przestępczy zamiar. Dzięki Edgarowi podejrzenie to zostaje wyrażone w rozmowie, więc widz poznaje policyjną interpretację, która nie prowadzi do faktycznego rozstrzygnięcia sądowego.
Scena pokazuje różnicę między intuicją a możliwością działania. Rozpoznanie wzorca albo nieufność wobec jakiegoś wyjaśnienia nie gwarantują, że uda się zgromadzić materiał dowodowy wystarczający do poprowadzenia sprawy. Edgar uczestniczy w ukazaniu tych instytucjonalnych ograniczeń: McGrawowie mogą rozumieć więcej, niż są w stanie udowodnić. Film nie czyni z nich przez to tajnych agentów wszechwiedzącej organizacji ani nie przypisuje im kontroli nad wszystkimi zbrodniami w uniwersum Tarantino.
Rodzina przekraczająca granice fikcji
Powrót Edgara utrudnia ułożenie wszystkich filmów w jedną, sztywną linię czasu. Tarantino rozróżniał świat stosunkowo zwyczajnych postaci oraz świat filmów, które te postacie mogłyby oglądać. W wywiadzie z 2007 roku dla The Quentin Tarantino Archives wyjaśnił, że Earl McGraw może przekraczać granice tych światów, i wspomniał o spotkaniu ojca, Edgara i Dakoty w Death Proof. Rodzina należy więc do elastycznej ciągłości, której istnienie potwierdził sam reżyser.
Wyjaśnienie dwóch uniwersów Tarantino pomaga zrozumieć, dlaczego powracająca postać może być zabiegiem zamierzonym, nie stanowiąc przy tym kompletnego rejestru stanu cywilnego. Przyjemność z ponownego spotkania McGrawów nie wymaga ustalania każdej daty ani godzenia wszystkich konwencji gatunkowych. Rodzina zachowuje dość cech, by można ją było rozpoznać, a filmy pozostają na tyle swobodne, by pokazywać ją w różnych kontekstach.
Ta elastyczność nie upoważnia do wymyślania konkretnej kariery Edgara. Sceny nie przedstawiają pełnej listy jego awansów, przydziałów, śledztw ani lat służby. Nie dowodzą też, że każde miejsce jego pracy jest częścią jednego spisku. Jego zawód wyjaśnia, dlaczego może pojawiać się w obliczu aktów przemocy, a relacja z Earlem tłumaczy ton i dynamikę ich scen.
Współpraca Jamesa Parksa z Tarantino trwa później, gdy aktor wciela się w inne postacie, takie jak O. B. w Nienawistnej ósemce. Sam fakt, że gra je ten sam aktor, nie dowodzi, że woźnica z westernu jest przodkiem Edgara. To rozróżnienie jest szczególnie przydatne w filmografii, w której często powracają ci sami aktorzy: czasem wraca postać, a czasem aktor tworzy nową tożsamość.
Edgar zajmuje w tej grze określone miejsce. Jego imię i ojciec tworzą rozpoznawalną ciągłość, a sceny z jego udziałem pokazują sposób obserwowania przemocy już po tym, jak do niej doszło. Film nie musi czynić go głównym bohaterem, by jego obecność wzbogacała opowieść o kolejne wspomnienie. Widząc go u boku Earla, widz odnajduje więź rodzinną i sposób prowadzenia rozmowy, które przetrwały zmianę miejsca i gatunku.
Czytaj dalej: Uniwersum Tarantino: powiązania, marki i teorie.
Zobacz wszystkie artykuły w Jak łączą się filmy z uniwersum Tarantino
