Bestiality należy do materiału, który Morricone napisał do filmu „Coś”. Jego ponowne wykorzystanie łączy dwa światy izolacji i podejrzliwości, ale w scenie Smithersa trzeba odróżnić muzykę fortepianową od ścieżki dźwiękowej.
Kompozycja starsza niż western
Wydawnictwo muzyczne Wise Music podaje, że Bestiality to utwór Ennia Morriconego pochodzący z filmu „Coś” Johna Carpentera z 1982 roku. Wykorzystanie go w „Nienawistnej ósemce” nie oznacza, że został pierwotnie skomponowany dla Tarantina. W informacji o autorstwie należy zachować tę pierwotną proweniencję, nawet jeśli niektóre późniejsze nagrania kojarzą utwór z westernem.
Rozróżnienie między kompozycją a nagraniem jest istotne. Wykonanie koncertowe lub nowe wydanie może być opatrzone odniesieniem do „Nienawistnej ósemki”, ponieważ film nadał utworowi nowe życie. Nie oznacza to jednak, że jest to ta sama ścieżka dźwiękowa, której użyto w miksie filmowym, ani że data publikacji nagrania jest datą powstania muzyki.
Komercyjny album Decca również nie zawiera całej muzyki słyszalnej w filmie. Brak Bestiality na głównej liście utworów nie podważa jego potwierdzonego wykorzystania w filmie. Album wybiera i porządkuje materiały — nie jest pełnym wykazem każdego użytego fragmentu muzycznego.
Nie należy automatycznie przypisywać utworu do monologu Warrena
Przypisanie utworu Bestiality do monologu Warrena skierowanego do Smithersa nie znajduje wystarczającego potwierdzenia w sprawdzonych materiałach dotyczących wykorzystania muzyki. W tej sekwencji słychać Boba grającego na pianinie „Cichą noc”. Przewodniki muzyczne wskazują, że Bestiality pojawia się w późniejszych scenach przemocy, między innymi po zatruciu kawy. Nie należy zacierać tej różnicy, przypisując utwór do sceny wyłącznie na podstawie jego tytułu.
Taka pomyłka jest kusząca, ponieważ opowieść Warrena jest okrutna, a tytuł Bestiality zdaje się do niej pasować. Jednak zgodność znaczeniowa nie dowodzi synchronizacji z obrazem. Tytuł może nasuwać czytelnikowi skojarzenie ze sceną, nawet jeśli nie słychać w niej danej muzyki. Identyfikację należy opierać na napisach końcowych i miksie dźwiękowym, a nie na zbieżności jednego słowa z niepokojącą treścią.
Fortepian obecny w pomieszczeniu pełni ponadto inną funkcję niż muzyka, której bohaterowie nie słyszą. Jego dźwięk współistnieje z rozmową i może potęgować dyskomfort wynikający ze zderzenia rozpoznawalnej melodii z tym, o czym opowiada Warren. Pomieszanie tych dwóch warstw zaciera kluczowe rozróżnienie w konstrukcji dźwiękowej sceny.
Związek między odizolowanymi grupami, który nie wymaga identycznych potworów
Pochodzenie utworu z filmu „Coś” sprzyja porównaniu odizolowanych grup, które nie wiedzą, komu mogą zaufać. Wykorzystanie tej muzyki może przywołać takie skojarzenia u osób znających jej źródło. Pozostali również mogą odczuć napięcie. Skuteczność tego materiału nie zależy od zdania testu z wiedzy o kinie.
Podobieństwo nie oznacza jednak, że zagrożenia są identyczne. W westernie schronienie może być niebezpieczne nawet bez pozaziemskiego organizmu. Jego mieszkańcy mogą kłamać, potajemnie działać wspólnie i wykorzystywać codzienne potrzeby innych. Przywrócona muzyka uczestniczy w przesunięciu akcentu: od zagrożenia innego rodzaju ku zorganizowanej przemocy ze strony ludzi.
Bestiality należy zatem rozumieć jako wcześniejszy utwór wykorzystany ponownie w ścieżce dźwiękowej łączącej nową muzykę z istniejącymi już kompozycjami. Pochodzenie utworu jest potwierdzone, ale przy ustalaniu konkretnej sceny trzeba zachować ostrożność. To rozróżnienie pozwala badać związek z horrorem bez przypisywania kompozycji do monologu Warrena tylko dlatego, że jej tytuł zdaje się go opisywać.
Wróć do przewodnika po „Nienawistnej ósemce”.
Zobacz wszystkie artykuły w Nienawistna ósemka: intryga i nieufność pod śniegiem
