Kolorowe kino szpiegowskie lat sześćdziesiątych jest bliskie kinofilskim zainteresowaniom Tarantino. Ta bliskość nie pozwala jednak automatycznie przypisać mu wyboru najważniejszych tytułów.
Atrakcyjna etykieta, ale brak potwierdzonego przypisania
W wypowiedziach przywołanych w tym artykule nie ma potwierdzonej listy ulubionych filmów eurospy Quentina Tarantino. Przedstawienie Danger: Diabolik i kilku włoskich serii jako wyboru wyraźnie przez niego polecanego zmieniłoby estetyczne upodobanie w twierdzenie oparte na źródłach. To rozróżnienie jest szczególnie istotne w przypadku gatunku, którego barwy, plakaty, muzyka i ekstrawaganccy agenci z łatwością wpisują się w ogólne wyobrażenie o jego gustach.
Eurospy to zwykle określenie europejskiego nurtu popularnego kina szpiegowskiego lat sześćdziesiątych, który rozwinął się po międzynarodowym sukcesie Jamesa Bonda. Filmy te wykorzystują postacie agentów o wyrazistych tożsamościach, organizacje przestępcze, gadżety technologiczne, podróże i humor. Sam termin nie sprawia, że każda parodia Bonda staje się europejska ani że każdy bohater korzystający z efektownych pojazdów jest szpiegiem. Kraj produkcji, główna postać i ton filmu nadal są istotnymi wyróżnikami.
Danger: Diabolik, wyreżyserowany przez Maria Bavę w 1968 roku, należy raczej do opowieści o przygodach przestępcy wywodzącego się z włoskiego komiksu. Ze względu na scenografię i filmowe sztuczki może kojarzyć się z eurospy, ale Diabolik nie jest rządowym agentem na wzór Bonda. To podobieństwo stylistyczne wyjaśnia, dlaczego film często pojawia się w szerokich przeglądach kina popularnego lat sześćdziesiątych; nie dowodzi jednak, że Tarantino powiedział, iż należy do jego ulubionych.
Najbardziej widoczne nawiązanie nie jest też pochwałą całego filmu
The Wrecking Crew, komedia o Mattcie Helmie z Deanem Martinem w roli głównej, pojawia się w filmie Pewnego razu... w Hollywood. Sharon Tate wchodzi do kina, by zobaczyć siebie na ekranie, a Tarantino wykorzystuje ujęcia prawdziwej aktorki. Ta scena wyraża podziw dla Tate i zwraca uwagę na jej talent komediowy. Nie należy jednak interpretować jej jako pochwały wszystkich elementów wyświetlanego filmu.
Rozmowa Tarantino i Paula Thomasa Andersona z 2019 roku jasno pokazuje to rozróżnienie: Tarantino wyraził niechęć do filmu, a zarazem uznanie dla występu Tate. Ponadto jest to amerykańska produkcja z gatunku parodii kina szpiegowskiego, a nie włoski przykład, który można bez zastrzeżeń zaliczyć do eurospy. Ciepła scena może wychwalać konkretny występ w dziele, które reżyser ocenia negatywnie.
Wymyślona włoska kariera Ricka Daltona wprowadza kolejne zamieszanie. Zmyślone tytuły odtwarzają realia rynku filmowego i fikcyjny przebieg kariery zawodowej. Nie są to prawdziwe filmy, które można włączyć do programu seansu, ani bezpośrednia deklaracja dotycząca preferencji ich twórcy. Fikcja przywołuje pewien przemysł filmowy, ale rekomendacje wymagają dodatkowego źródła.
Jak wybierać filmy bez przypisywania niepotwierdzonych opinii
Osoby, które chcą poznać ten nurt, mogą rozróżnić trzy obszary zainteresowań: kino szpiegowskie, komiksowych przestępców i parodię. Danger: Diabolik pasuje do drugiego z nich, a The Wrecking Crew — do trzeciego i do analizy występu Tate. To redakcyjne wskazówki, a nie lista sygnowana przez Tarantino. Zachowanie tego rozróżnienia pozwala odkrywać filmy bez traktowania jego nazwiska jako znaku aprobaty, na którą nie ma potwierdzenia.
Wróć do rekomendacji Tarantino według gatunku.
Zobacz wszystkie artykuły w Kino polecane przez Tarantino według gatunków
