Bill, Zaklinacz Węży: przydomek i próby jego usprawiedliwienia

Zaklinacz Węży to określenie Billa i jego relacji z grupą. Sceny z fletem oraz jego końcowe wyjaśnienie ataku pochodzą z różnych momentów.

Przydomek opisujący układ sił

Bill jest kojarzony z nazwą Snake Charmer, tłumaczoną zwykle jako Zaklinacz Węży. Określenie to pasuje do grupy zabójców, których pseudonimy nawiązują do węży. Podczas gdy oni przyjmują tożsamości niebezpiecznych zwierząt, ich szef przedstawia się jako ktoś, kto potrafi nimi kierować. Ta różnica sugeruje hierarchię, jeszcze zanim poznamy wszystkie szczegóły dotyczące organizacji.

Wizerunek zaklinacza opiera się na pozorach kontroli. Nie musi demonstrować przytłaczającej siły, by inni zwracali uwagę na jego ruchy. W przypadku Billa ta idea przejawia się w spokojnym głosie, opowieściach przykuwających uwagę i zażyłości, która zależnie od kontekstu może wydawać się czuła albo onieśmielająca. Niebezpieczeństwo nie znika, gdy bohater przyjmuje przyjazny ton.

Flet nadaje temu skojarzeniu widzialną i słyszalną formę. Nie ma jednak jednej sceny, w której zbiegają się przydomek, wszystkie występy muzyczne Billa i pełne wyjaśnienie, dlaczego zaatakował Beatrix. Połączenie tych elementów w jeden monolog tworzy scenę, której film nie pokazuje. Należy odróżnić tożsamość bohatera od różnych momentów, w których mówi lub gra.

W szczególności obrazy Billa z fletem należą do splotu wspomnień i spotkań przedstawionych w filmie. Jego ostateczna rozmowa z Beatrix odbywa się w innych okolicznościach. Motyw muzyczny może wpływać na nasze postrzeganie jego autorytetu, ale nie zastępuje słów ani nie uprawnia do przenoszenia dialogu z jednej sekwencji do drugiej.

Jak zamienia porzucenie w opowieść o sobie

Kiedy Bill wyjaśnia swoją reakcję na zniknięcie Beatrix, na pierwszym planie stawia to, co czuł i co, jak sądził, utracił. Przekazane przez niego informacje pozwalają zrozumieć jego punkt widzenia, ale perspektywa agresora nie jest równoznaczna z usprawiedliwieniem, które film uznaje za słuszne. Opowieść zachowuje dystans między zrozumieniem motywacji a uznaniem za nieuniknione zachowania, które z niej wynikło.

Wyjaśnienie Billa przesuwa środek ciężkości z wyrządzonej krzywdy. Osoba, która przeżyła atak, słucha, jak jego zleceniodawca układa wydarzenia wokół własnego zranienia. Taki zabieg nie wymaga całkowitego kłamstwa: mówiący może opisywać prawdziwe uczucia i wykorzystywać je, by zmniejszyć swoją odpowiedzialność. To, co wybiera do opowiedzenia, jest równie znaczące jak szczerość, którą zdaje się okazywać.

Przydomek Zaklinacza Węży dostarcza użytecznego obrazu, przez który można odczytać ten sposób prowadzenia rozmowy. Bill skłania innych, by podążali za jego tokiem rozumowania, używając przyjemnego głosu i odwołując się do wspólnej zażyłości. Uwaga rozmówcy zostaje uwięziona między wspomnieniem dawnej relacji a świadomością obecnego zagrożenia. Scena nie sprawia, że muzyka dosłownie działa jak hipnoza; porównanie odnosi się do sposobu, w jaki Bill sprawuje władzę.

Beatrix ma własne wyjaśnienie odejścia, którego nie można sprowadzić do upokorzenia Billa. Jej decyzja wynika ze zmiany priorytetów. Zestawienie obu wersji nie pozwala widzowi bezrefleksyjnie przyjąć, że Bill nie mógł postąpić inaczej. Słowo „mógł”, rozumiane jako realna możliwość, pozostawia miejsce na wybory, które jego opowieść próbuje przedstawić jako naturalną reakcję.

Film nie musi też diagnozować bohatera, by ukazać ten mechanizm. Wystarczy zwrócić uwagę na to, kto rości sobie prawo do definiowania wydarzeń, jakie fakty schodzą na dalszy plan i jakie konsekwencje przedstawia się jako nieuniknione. Opanowany ton może sprawiać, że przemoc zawarta w argumentacji jest mniej widoczna, ale nie zmienia powagi decyzji, które Bill wyjaśnia.

Flet, słowo i granice kontroli

Muzyczne występy pozwalają Billowi zaznaczyć swoją obecność, zanim narzuci się fizycznie. Rozpoznawalny dźwięk może przyciągnąć uwagę Beatrix i przywołać dawną relację. Pełni to inną funkcję niż ścieżka dźwiękowa, która jedynie podpowiada widzom, co mają czuć. Flet należy do bohatera i może być słyszany w samej scenie.

Jego głos pełni podobną funkcję, gdy zamienia konfrontację w długą rozmowę. Bill umiejętnie rozkłada pauzy i przykłady, odwleka bezpośrednią odpowiedź i proponuje własną interpretację tożsamości Beatrix. Każdy z tych zabiegów wydłuża czas, w którym zachowuje inicjatywę w rozmowie. To, że dialog jest wciągający, nie czyni go neutralnym.

zakończenie filmu „Kill Bill: Vol. 2” wystawia tę zdolność do podporządkowywania sobie innych na próbę. Beatrix może go wysłuchać, nie zgadzając się, że jego interpretacja wydarzeń jest jedyną możliwą. Utrata kontroli nie polega na odkryciu, że Bill nie ma w sobie uroku. Polega na tym, by przestać mylić ten urok z prawem do decydowania za kogoś innego.

Nazwa Zaklinacz Węży łączy więc władzę, uwodzenie i zagrożenie. Flet nadaje jej konkretną formę, a rozmowy pokazują, jak działa ona w relacjach. Rozdzielenie tych poziomów pozwala analizować bohatera bez wymyślania jednej muzycznej przemowy i bez zamieniania jego wyjaśnienia ataku w uniewinnienie.

Wróć do przewodnika po Kill Bill.

Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach