Pussy Wagon z Kill Bill to żółty pickup Chevrolet, którym Beatrix Kiddo odjeżdża po opuszczeniu szpitala. Ozdobiona karoseria i duży napis na tylnej klapie sprawiają, że pojazd od razu rzuca się w oczy. Film długo jednak nie wyjaśnia, skąd się wziął: należy do Bucka, pracownika szpitala, któremu Beatrix zabiera kluczyki. Związek bohaterki z tym pojazdem zaczyna się od przywłaszczenia go.
Wygląd samochodu zachowuje charakter jego poprzedniego właściciela. Dwuznaczny napis, płomienie na karoserii i czerwona tapicerka tworzą w świecie filmu celowo krzykliwą całość. Kiedy Beatrix wsiada do pickupa, korzysta z czegoś, co przygotowano dla kogoś innego; dekoracje pozostają, choć zmienia się osoba, która z niego korzysta.
Jego funkcja zależy również od tego, czy stoi, czy jedzie. Kabina pozwala Beatrix pozostać w ukryciu podczas opuszczania szpitala, a później pojazd umożliwia jej dalszą podróż. Łączy więc doraźną potrzebę przemieszczania się z wizerunkiem, który wyróżnia go wśród zwykłych samochodów w otoczeniu.
W Kill Bill: Vol. 1 (Quentin Tarantino, 2003) pickup wyróżnia się personalizacją. Adam White w artykule opublikowanym w 2021 roku w „The Independent” identyfikuje go jako Chevroleta. Lakier, napis i wnętrze dostarczają szczegółów, które mają bezpośrednie znaczenie w scenach.
Jak go rozpoznać: karoseria i wnętrze
Żółty kolor pokrywa dużą część karoserii i współgra z płomieniami na bokach. Na tylnej klapie widnieje nazwa zapisana zaokrąglonymi różowymi literami z białym obrysem i czerwonym cieniem, który nadaje im głębi. Wielkość napisu wykorzystuje całą szerokość klapy: można go odczytać, gdy kamera pokazuje pickup od tyłu, bez konieczności zbliżania się do niewielkiego emblematu.
Napis zmienia sposób, w jaki patrzymy na pojazd. Widok od tyłu zwykle nie pokazuje kierowcy i niewiele o nim mówi; tutaj ujawnia jego gust i seksualne przechwałki. Sam pickup przedstawia swojego właściciela za pomocą czegoś, co inni mogą odczytać z ulicy.
Wnętrze kontynuuje tę kolorystykę. Na tylnej kanapie widać czerwone powierzchnie z żółtymi lamówkami, a także szare elementy paneli drzwi. Niebieski strój Beatrix wyróżnia się na tle tapicerki. Kolor wyraźnie odcina ciało pasażerki od otaczającej ją przestrzeni, nawet gdy kadr skupia się na niej.
Personalizacja łączy elementy publiczne i prywatne: tylna klapa eksponuje nazwę na zewnątrz, a siedzenia przedłużają dekoracyjny motyw we wnętrzu kabiny. Ta relacja między wyglądem a właścicielem nawiązuje do pojazdów w filmach Tarantino. W tym pickupie charakterystyka opiera się na elementach, które pozostają widoczne nawet po wyłączeniu silnika.
Nazwa związana z Buckiem i decyzja Beatrix o tym, jak wykorzystać pojazd
Ujawnienie, kto jest właścicielem, zmienia odbiór projektu. Buck wykorzystuje swoje stanowisko w szpitalu, by skrzywdzić bezbronną kobietę. Gdy film wiąże z nim pickup, wulgarny napis zyskuje konkretny kontekst: należy do tego samego mężczyzny, który wykorzystał dostęp do pacjentki, by ją wykorzystać.
Beatrix zdobywa kluczyki po starciu z Buckiem. Pojazd staje się środkiem, dzięki któremu może opuścić to miejsce. Postać Beatrix Kiddo postępuje tu, wykorzystując to, co ma pod ręką; nie musi wybierać dekoracji odpowiadającej jej upodobaniom, by zdecydować, dokąd chce jechać.
Dlatego warto zwrócić uwagę na różnicę między posiadaniem a użytkowaniem. Lakier zachowuje przechwałki Bucka, ale to on nie kontroluje już trasy. Kontrast może wywoływać komizm przez przesadę w projekcie, a zarazem przypominać o nieprzyjemnym pochodzeniu rzeczy, z której korzysta Beatrix. Film podtrzymuje oba skojarzenia, zachowując napis podczas jej podróży.
Kabina i droga opowiadają różne historie
Na parkingu uwaga przenosi się z karoserii na pasażerkę leżącą na tylnej kanapie. Ujęcie od strony stóp umieszcza twarz Beatrix w głębi kadru i pokazuje, ile miejsca zajmuje jej ciało w kabinie. Pickup zamyka akcję w swoim wnętrzu: w tej chwili jego funkcją jest zapewnienie jej miejsca, w którym może się zatrzymać.
Scena pozwala odróżnić dostęp do pojazdu od możliwości prowadzenia go. Zdobycie kluczyków rozwiązuje praktyczny problem, ale ograniczona sprawność Beatrix nadal wpływa na jej wyjazd. Samochód pozostaje do jej dyspozycji, gdy zmaga się z tym ograniczeniem. Czekanie odbywa się wewnątrz pojazdu, którego zwykła funkcja obiecuje przecież coś zupełnie przeciwnego niż pozostanie na miejscu.
Film pokazuje pickup w epizodzie z Vernitą Green, zanim wyjaśnia, jak trafił w ręce Beatrix. Dzięki takiemu układowi jego wygląd zostaje rozpoznany, zanim widz pozna jego historię. Powrót do szpitala ujawnia pochodzenie pojazdu widzianego wcześniej w ruchu: zanim bohaterka nim odjechała, musiała go sobie przywłaszczyć i czekać.
W reportażu dla „The Village Voice” z 30 września 2003 roku R. J. Smith opisał, jak Tarantino przyjechał pickupem na dzień wywiadów w hotelu Four Seasons w Beverly Hills. Pojazd opuścił w ten sposób plan filmowy i wziął udział w publicznej promocji filmu: reżyserowi towarzyszył obiekt, którego dekoracje bezpośrednio nawiązywały do jego nowego obrazu.
W kwietniu 2004 roku Tarantino potwierdził Abby Harris w serwisie Blackfilm, że pojazd należał do niego i został wypożyczony na potrzeby produkcji teledysku Missy Elliott. Ta odpowiedź łączy tamto wykorzystanie z pickupem, który reżyser zachował, i pozwala prześledzić konkretną drogę rekwizytu między projektami. Zainteresowanie jego użyciem w innej produkcji pojawiło się niedługo po premierze pierwszego filmu.
W 2020 roku Åkerlund powiedział „Variety”, że Gaga znalazła w domu Tarantino pickup wykorzystany w Telephone, utworze nagranym z Beyoncé w 2010 roku.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
