W treningu do Kill Bill wzięli udział wykonawcy o różnym doświadczeniu. Uma Thurman musiała przekonująco ukazać pewność siebie Beatrix, a w innych momentach jej nieporadność jako uczennicy. David Carradine wcielał się w Billa, mając wcześniejsze doświadczenie, które musiał dostosować do nowych wymagań. Przygotowania nabierały sensu, gdy każdy z wykonawców potrafił włączyć je w charakter i rytm swojej postaci.
W walkach spojrzenie, pauza i ruch muszą składać się na tę samą kreację. W pojedynku przeciwnik wydaje się nieprzewidywalny, ale podczas zdjęć uczestnicy muszą się rozumieć. To połączenie odgrywanego napięcia i współpracy sprawia, że walka może się rozwijać, nie tracąc przy tym indywidualnego charakteru walczących.
Wypowiedzi Thurman i Carradine’a opisują różne procesy — od nauki koordynacji po oswajanie się z technikami akcji filmowej. Ich wspomnienia pozwalają też odróżnić pracę na próbach od tego, co ostatecznie trafia na ekran: długie przygotowania mogły posłużyć krótkiej scenie albo zostać pominięte w montażu.
Przygotowanie fizyczne do Kill Bill miało dodatkową trudność: ruchy musiały pasować do bardzo różnych konwencji. Beatrix może wydawać się nieugięta podczas walki, a chwilę później tracić cierpliwość na lekcji. Aktorka musi wiarygodnie oddać oba te oblicza. Opanowanie ruchu przydaje się także do odegrania błędu, wahania czy próby odzyskania panowania nad sobą.
Uma Thurman: nauka koordynacji i przyswajanie kolejnych ruchów
W rozmowie z Terrym Grossem w audycji Fresh Air z 15 kwietnia 2008 roku Thurman przypisała Yuenowi Woo-pingowi i jego zespołowi znaczną poprawę swojej koordynacji. Opisała stopniowy proces nauki: gdy udawało jej się opanować jedną czynność, pojawiało się kolejne wyzwanie. Wspominała też o wsparciu trenerów, którzy doceniali jej wytrwałość. Proces wymagał skupienia, wysiłku fizycznego i zdolności do nauki w trakcie dalszej pracy.
Jej najbardziej konkretny przykład łączy skok z balkonu, lądowanie na stole, a następnie dołączenie kolejnych przeciwników i ruchów mieczem. Satysfakcja aktorki z wykonania danej czynności mieszała się z koniecznością natychmiastowego przyswojenia czegoś nowego. Swoboda, którą emanuje Beatrix, powstała dzięki zadaniom, których najpierw trzeba było nauczyć się osobno.
Ta anegdota pomaga zrozumieć, co wnosi do kreacji koordynacja scen akcji Yuen Woo-pinga. Gdy do akcji dołącza więcej osób, zmienia się to, na czym musi skupiać się główna bohaterka. Jej gra musi pozostać czytelna wśród poruszających się ciał i broni. Intensywność postaci zależy również od tego, jak reaguje na kolejnego przeciwnika: spojrzenie, oczekiwanie i ponowne podjęcie walki składają się na starcie, które widzi widz.
W wywiadzie dla amerykańskiej stacji radiowej, opublikowanym przez Phase9 w kwietniu 2004 roku, Thurman wspominała, jak trudno było dołączyć do przygotowań po urodzeniu dziecka, oraz jak dużą wagę zespół przywiązywał do dyscypliny. Połączyła też naukę kung-fu ze scenami komediowymi. To naświetla szczególne wymaganie: nabyte umiejętności można wykorzystać do odegrania kogoś, kto dopiero się uczy.
Carradine: konkretny harmonogram i nowe umiejętności
17 kwietnia 2004 roku David Carradine podał w One Guy’s Opinion konkretne liczby: wspominał o trzech miesiącach przygotowań, ośmiu godzinach dziennie i pięciu dniach w tygodniu. Wyjaśnił, że musiał dostosować się do rodzaju akcji opracowywanej przez zespół, a także nauczyć się posługiwania mieczem samurajskim i pracy na linach. To harmonogram, który opisał sam Carradine, a nie potwierdzony czas przygotowań każdego członka obsady. W tej rozmowie wspomniał, że część treningów odbywała się w Pekinie.
Wcześniejsze doświadczenie Carradine’a nie zwalniało go z prób. W jego opowieści czym innym jest znajomość ruchów, a czym innym umiejętność włączenia ich w scenę rozgrywaną z udziałem innych profesjonalistów. W przypadku Billa efekt dramatyczny zależy też od umiejętnego budowania groźby. Krótka akcja może być przekonująca, jeśli poprzedzająca ją postawa już wyraża pewność siebie. Przygotowania pomagają zachować ciągłość między postacią prowadzącą rozmowę a tą, która potrafi użyć siły.
W 2003 roku Gordon Liu wyjaśnił Ain’t It Cool News, że Tarantino chciał wykorzystać jego wcześniejsze umiejętności. Charakterystyczne sposoby poruszania się mają walor ekspresyjny w ramach hołdu dla azjatyckiego kina sztuk walki. Długa pauza lub błyskawiczna reakcja mogą zarysować różnicę w autorytecie między dwiema postaciami, zanim jedna pokona drugą. Akcja pozwala też je scharakteryzować bez słownego objaśniania.
Przygotowanie do roli i współpraca z partnerami
„Trening Beatrix z Pai Mei” zamienia fizyczne trudności w komedię i konflikt. Uczennica próbuje zachować dumę, podczas gdy mistrz narzuca tempo sceny. Z aktorskiego punktu widzenia wymaga to utrzymania dwóch rytmów: wykonywanego ruchu oraz towarzyszącej mu reakcji frustracji. Odegrany błąd musi nastąpić we właściwym momencie, aby widz zrozumiał relację między bohaterami.
Wspólna praca jest widoczna również w scenie wielkiej bitwy. Thurman wspominała w Fresh Air, że wielu członków ekipy kaskaderskiej wystąpiło jako członkowie Szalonej Ósemki. Praca kaskaderów ma zatem wpływ na obraz przeciwników otaczających Beatrix. Każda reakcja sprawia, że atak wydaje się mieć konsekwencje. Bohaterka potrzebuje otoczenia, które odpowiada na jej grę, aby kolejne starcia nie traciły siły.
Próby mogły zaowocować materiałem, który później nie znalazł w filmie oczekiwanego miejsca. Carradine wyraził w One Guy’s Opinion żal z powodu usunięcia przygotowanej sceny akcji, choć ostatecznie docenił efekt dramatyczny. Hannah opowiadała Phase9 w 2004 roku, że podobał jej się trening z użyciem lin, choć ostatecznie z nich nie korzystała.
Przypadek Billa pokazuje, że długość jego starcia nie odzwierciedla nakładu pracy włożonej w przygotowania. Postać buduje swoją obecność przede wszystkim rozmową i oczekiwaniem. Dłuższy popis fizycznej sprawności rozłożyłby tę obecność inaczej i zmieniłby relację między autorytetem Billa w rozmowie a jego zdolnością do działania.
Dla aktora istnieje zatem różnica między repertuarem umiejętności dostępnym po zakończeniu prób a grą ukształtowaną przez film. O montażu decyduje to, jaką wagę otrzyma każdy element. Satysfakcja z opanowania sekwencji i przydatność jej zachowania w opowieści to dwie różne kwestie.
Zobacz wszystkie artykuły w Kill Bill: historia zemsty opowiedziana w dwóch tomach
