Remaki podziwiane przez Tarantino: pochwała nie zawsze oznacza, że woli remake

Poszukiwanie remake’ów lepszych od oryginału według Tarantino opiera się na założeniu, które warto zweryfikować. Podziw dla nowej wersji sam w sobie nie dowodzi, że porównał ją z poprzednią i uznał za lepszą.

Coś: pewny punkt odniesienia, inne porównanie

W styczniu 2016 roku Tarantino powiedział magazynowi Time Out, że Coś Johna Carpentera było ważnym punktem odniesienia dla Nienawistnej ósemki i Wściekłych psów. Ta wypowiedź potwierdza istotny wpływ filmu. Nie zawiera jednak wyraźnego rankingu, w którym film z 1982 roku znalazłby się przed Istotą z innego świata z 1951 roku.

To rozróżnienie pozwala mówić precyzyjnie. Oba filmy nawiązują do opowiadania Johna W. Campbella Who Goes There?, ale w odmienny sposób ukazują zagrożenie i tożsamość stworzenia. Krytyczne porównanie może analizować te decyzje. Aby przypisać je Tarantino, potrzebna byłaby jego wypowiedź odnosząca się konkretnie do tej kwestii.

W filmie Carpentera zdolność naśladowania sprawia, że niebezpieczeństwo czai się wewnątrz grupy. Problem nie polega jedynie na obronie bazy przed rozpoznawalną istotą. To właśnie sprawia, że Coś jest użytecznym wzorem podejrzliwości i izolacji, co rozwinięto w profilu Johna Carpentera i jego relacji z Tarantino.

Sorcerer i nowe adaptacje tego samego źródła

Sorcerer Williama Friedkina znalazł się w wyborze Tarantino do ankiety Sight and Sound z 2012 roku. Jego obecność świadczy o uznaniu dla filmu z 1977 roku, ale nie oznacza, że Tarantino woli go od Ceny strachu Henriego-Georgesa Clouzota. Wspólne literackie źródło sprawia, że porównanie jest zasadne, jednak sama lista go nie rozstrzyga.

Friedkin opisywał ponadto swój film jako nową interpretację powieści Georges’a Arnauda. Opublikowana przez Cinémathèque française w marcu 2024 roku historia ustna odnotowuje to stanowisko. Słowo „remake” może być przydatne w ogólnej rozmowie, ale nie oddaje w pełni relacji między dwoma filmami, które na nowo podejmują ten sam materiał źródłowy.

W przytoczonych tu wypowiedziach nie ma też porównawczej opinii Tarantino, która pozwalałaby umieścić Inwazję porywaczy ciał w rankingu remake’ów lepszych od oryginałów. Uwzględnienie jej dlatego, że chwalili ją inni filmowcy, oznaczałoby przypisanie jednej osobie opinii drugiej. Dobry wybór powinien zachować autorstwo każdej oceny.

Nowa wersja to nie kontynuacja

Remake na nowo opowiada historię, a sequel ją rozwija lub przywraca bohaterów w kolejnej przygodzie. Granica może się zacierać w przypadku rebootów franczyz, ale to rozróżnienie nadal pomaga uniknąć mieszania różnych zagadnień. Wypowiedzi o sequelach cenionych przez Tarantino nie dowodzą automatycznie, że ma on określone zdanie na temat nowych adaptacji.

Publiczna deklaracja z 2024 roku, że nie zamierza oglądać nowych filmów z serii Diuna, również nie ustanawia estetycznej zasady dotyczącej wszystkich epok. Wyrażała znużenie historiami, które już znał. Udokumentowany podziw dla Coś i Sorcerer pokazuje przynajmniej, że jego preferencji nie da się wyjaśnić tak prostą regułą jak odrzucanie każdego filmu mającego wcześniejszy odpowiednik.

Weryfikowalna odpowiedź to zatem ograniczony wybór nowych wersji, które Tarantino ceni, wraz z dokładnym określeniem, co potwierdza każde źródło. Porównanie ich jakości z oryginałami pozostaje otwarte, jeśli sam nie sformułował takiej opinii w możliwym do wskazania źródle. Przedstawienie braku takiej wypowiedzi jako zamkniętego rankingu dawałoby pewność, której dostępne świadectwa nie uzasadniają.

Zobacz wybór filmów polecanych przez Tarantino.

Zobacz wszystkie artykuły w Filmy polecane przez Tarantino: źródła i wybory